ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଭାବନାରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ଖେଳ କରିଲେ। ସେମାନେ ସଦା ବିଜୟଶୀଳ ଥିଲେ, ଏବଂ କେବେଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ— ଶ୍ରୀଶୟ୍ୟାରେ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଶୁଭ ଶୟନରୁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠିଲେ। ରାତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଥିବା ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି, ଶୁଭ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରି, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟପୋଷାକ ଓ ସୁନା ଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ମୂଲ୍ୟରେ ଅମୂଲ୍ୟ—ମୁକ୍ତା, ପଦ୍ମରାଗ କିମ୍ବା ହୀରା—ସେ ସବୁ ତାଙ୍କର ଥିଲା। ସେଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହାତୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଓ ଆକର୍ଷକ ଗାଈ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହଜାର ଧନାଗାର ଓ ତିନି ଲକ୍ଷ ସହର ଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ। ସେ ଅନେକ ପ୍ରଜା, ଅସୀମ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯାନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ସଂଗଠିତ କଲେ। ଦଶ ହଜାର ରଥ ଓ ତିରିଶ କୋଟି ଧନୁର୍ଧର ସେନା ସହିତ, ହେ ନାରଦ, ସେ ଦାନବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଏକ ଅପାର ସେନା ଗଠନ କଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାରଥୀ, ସମସ୍ତ ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଥିଲେ। ସେ ତିରିଶ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଓ ବିପୁଳ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଏକତ୍ର କଲେ। ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ କୂଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅମୂଲ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି, କପିଳଙ୍କ ତପସ୍ୟାସ୍ଥଳୀ ଭାରତ ଭୂମିର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଶ୍ରୀଶୈଳର ଉତ୍ତରେ ଓ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣେ, ସେଠାରେ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶୁଭ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ ବହୁଛି। ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ, ଯିଏ ଲୁଣା ଜଳ ପ୍ରେମିକା, ସଦା ଶୁଭ ଲକ୍ଷ୍ମୀରେ ଅନ୍ୱିତ ଥିଲେ। ସେ ଶାରାବତୀ ଜଳରେ ମିଶି, ହିମାଳୟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଶଂଖଚୂଡ଼ ଗଲେ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଯୋଗାସନରେ, ମୂଦ୍ରା ଓ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଶୂଳ, ବାଘ ଛାଲ ପିନ୍ଧି, ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ପାଞ୍ଚ ମୁଖ ଓ ସର୍ପ ଜନ୍ମା ଜନ୍ମା ଉପବୀତ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ଭକ୍ତଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହରଣ କରନ୍ତି, ଶାନ୍ତ, ଗୌରୀପ୍ରିୟ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ। ସେ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦୟାମୟ ମୁହଁରେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସଂସାରର ଧାରକ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ବିନାଶକାରୀ। ସେ ଜ୍ଞାନ ଦାତା, ଜ୍ଞାନର ମୂଳ, ଜ୍ଞାନର ଆନନ୍ଦ ଓ ନିତ୍ୟ। ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ। କଳି, ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପର ସମ୍ବାଦ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମହାଦେବ ଶାନ୍ତ ମନରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— ମରୀଚି ତାଙ୍କ ପୁଅ, ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। କଶ୍ୟପ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରଜାପତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ ଦାନୁ, ଧର୍ମଶୀଳ ଓ ସୁଭାଗ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଭୀମ ପ୍ରାଣ ଓ ପ୍ରତାପୀ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି। ସେ ପୁଷ୍କରକୁ ଶତ ହଜାର ବର୍ଷ ଉତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାପରେ ସେ ତୁମକୁ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଲାଭ କଲେ, ଯିଏ କୃଷ୍ଣପ୍ରତି ଅପାର ଭକ୍ତିଶୀଳ।