ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଗାଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ମହାଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସହ ବିନୋଦିନୀ ଦେବୀ ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଙ୍ଗରେ ବାସ କରିବେ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ମହା ଉତ୍ସବରେ ପୂଜିତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଗାଁ ଓ ସହରରେ ଗ୍ରାମ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ। ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ବିଭିନ୍ନ ତନ୍ତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ, ମୋର ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ ତାଙ୍କ ସେବକ ଭାବରେ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ରହିବେ। ଭାରତ ଭୂମିରେ ଯେଉଁମାନେ ମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇବେ। ଏପରି କହି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ଏଗାର ସ୍ୟଲା ମନ୍ତ୍ର ଦିଆଗଲା। ଶୁଦ୍ଧ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା କରି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ କରାଗଲା। ସୃଷ୍ଟିର ଯୋଗ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଶକ୍ତି ଦିଆଗଲା। ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଏକ ତେର ସ୍ୟଲା ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଧର୍ମ ପାଇଁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ସାଧନାର ଜ୍ଞାନ ଦିଆଗଲା। ଏଭଳି ଭାବରେ, କୁବେର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଦିଆଗଲା। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଓ ବିଧି, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ବିଭିନ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କର।" ଏପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଦେଲେ। ସୌତି କହିଲେ: ଆରମ୍ଭରେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କ ଚର୍ବିରୁ ପୃଥିବୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ଏଟି ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପାହାଡ଼ ସୃଷ୍ଟି କଲେ—ସୁମେରୁ, କଏଲାସ, ମାଲୟ, ହିମାଳୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ। ସେ ସାତ ମହାସାଗର ଓ ବିଭିନ୍ନ ନଦୀ ସୃଷ୍ଟି କଲେ—ଲୁଣ, ଇଖୁରସ, ମଦ୍ୟ, ଘିଅ, ଦହି, ଦୁଧ ଓ ପାଣିର ସାଗର। ଏହି ପଦ୍ମାକାର ପୃଥିବୀରେ ସାତ ଦ୍ୱୀପ ବିସ୍ତାର କଲେ। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଏହି ଦ୍ୱୀପ ଭୂମିର ଗାଥା ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ନିୟମାନୁସାରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ସୁମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଏଟି ଶିଖର ଉପରେ ଏଟି ସହର ନିର୍ମାଣ କଲେ। ଅନନ୍ତ ର ତଳଭାଗରେ ବିଶ୍ୱନାଥ ଏକ ସହର ତିଆରି କଲେ। ସେ ଭୂର୍ଲୋକ, ଭୁବର୍ଲୋକ ଓ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଵର୍ଲୋକ ତିଆରି କଲେ। ଶିଖର ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଅଛି, ଯାହା ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ। ତାହାର ତଳେ ବିଶ୍ୱନାଥ ସାତ ନିମ୍ନ ଲୋକ—ପାତାଳ—ସୃଷ୍ଟି କଲେ: ଅଟଳ, ଭିଟଳ, ସୁଟଳ, ତଳାଟଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ସାତ ଦ୍ୱୀପ, ସାତ ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ସାତ ପାତାଳ ଏଭଳି ଏହି ଅନେକ ବିଶ୍ୱ ନିମିତ୍ତମୂଳକ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶ୍ୱରେ, ଦିଗପାଳମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର। ବିଶ୍ୱନାଥ ଅନେକ ବିଶ୍ୱର ଗଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଦିଓ ପ୍ରଭୁ ଗଣନା କରିପାରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ତଥାପି ସେ ଏହାକୁ ଗଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ବିଶ୍ୱଗୁଡିକୁ ନିମିତ୍ତମୂଳକ ଓ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ସ୍ଥିତ ଅଛି। ବୈକୁଠ, ଶିବଲୋକ ଓ ଗୋଲୋକ—ଗୋଲୋକ ଏମାନେ ଉପରେ। ସୌତି କହିଲେ: କାମୁକୀଙ୍କୁ ଅନୁରାଗୀ ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଦେଲେ, ଯଥା କାମର ନିୟମ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଅତି କଠିନ ଗର୍ଭକୁ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଧାରଣ କଲେ। ଏହା ସହ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ—ନ୍ୟାୟ, ବ୍ୟାକରଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର—ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଛଅ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରାଗ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ତାଳ ସହିତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ବର୍ଷ, ମାସ, ଋତୁ, ତିଥି ଓ ଦଣ୍ଡ, କ୍ଷଣ ଭଳି ସମୟର ଭାଗ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଅନ୍ନ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେନା, ବୁଦ୍ଧି, ଜୟ ଓ ବିଜୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଏକ ଉପାସନା, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୃଷ୍ଟିର ଗାଥା, ଯାହା ସଂସାରର ଆରମ୍ଭ ଓ ବିକାଶକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ କରେ।