ମହାମୁନି, ସେଇ ସମୟରେ ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ଦୁବିଯାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ ଦେହରେ, ଉପବାସରେ ଏବଂ ବିରହବେଦନାରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ରଖିଲେ। ସେ ନିଜେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୋଧ ପାଇ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୋଧ କରାଇଲେ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ ଯେଉଁ ପରମ ଦାନ ରହିଛି, ତାହା ଦେଇଲେ। ଏହା ପରେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସରିର ପୂରା ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ଏକାନ୍ତରେ ସେମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ସେହିପରି, ଦୁଇଜଣ ଏକ ଦେହ ଭଳି ଏକାତ୍ମ ହେଲେ, ଯେପରି Ardhanārīśvara। ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଭାବିଲେ, ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟର ରାଣୀ ଭାବିଲେ। ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଆନନ୍ଦର ଏକତାରେ ନିର୍ମଳ ହୋଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଓ ମଧୁର କଥା କହି, ହସିଥିଲେ। ପରସ୍ପରକୁ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଇ, ଏହି ମଧୁର ସମ୍ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରେମରେ ପରସ୍ପରକୁ ଶ୍ୱେତ ଚାମରୀ ଦ୍ୱାରା ସେବା କରିଥିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେମାନେ ଭାବର ରସରେ ଖେଳିଥିଲେ। ସେମାନେ ସଦା ବିଜୟୀ ଥିଲେ, କେବେ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଦିନ ଚାଲିଗଲା। ଏକ ଦିନ, ନାରାୟଣ କହିଛନ୍ତି—ବିଭାତି ସମୟରେ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଶୟନରୁ ଉଠି, ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ଶୁଭ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ନିଜ ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁନା ଥିଲା। ମୂଲ୍ୟବାନ ମୁକ୍ତା, ପଦ୍ମରାଗ, ହୀରା ଯେଉଁ ଥିଲା ସେମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଉତ୍ତମ ହାତୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା, ଆକର୍ଷକ ଗାଈ ଥିଲା। ଏକ ହଜାର ଭଣ୍ଡାର ଓ ତିନି ଲକ୍ଷ ନଗର ତାଙ୍କ ଅଧିନରେ ଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା କଲେ। ବହୁ ପ୍ରଜା, ବିପୁଳ ଧନ-ସଂପଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯାନ ତାଙ୍କ ଏକଠା ହେଲା। ସେ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ କ୍ରମରେ ବିଶାଳ ସେନା ଗଠନ କଲେ। ଦଶ ହଜାର ରଥ ଓ ତିରିଶ କୋଟି ଧନୁର୍ଧାରୀ ସେନା ସହିତ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅପାର ସେନା ତିଆରି କଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତିନିଶିଏ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ଏବଂ ବିପୁଳ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଏକଠା କଲେ। ଉତ୍ତମ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ କୂଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଓ ଅବିନାଶୀ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି, ଏବଂ କପିଳଙ୍କ ତପସ୍ୟା ତିର୍ଥ ଅଛି, ଭାରତ ଭୂମିରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ—ଶ୍ରୀଶୈଳର ଉତ୍ତରେ ଓ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଦକ୍ଷିଣେ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ ଚିରକାଳ ଶୁଭ ଭାବେ ବହେ। ତାଙ୍କର ସାଗର ଜଳ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ସଦା ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିଲେ। ଶାରାବତୀ ଜଳର ସଂଯୋଗରେ, ସେ ହିମାଳୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିଲେ। ସେଠି ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ଗଲେ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଯୋଗମୁଦ୍ରାରେ, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ତିନି ଚକ୍ର, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ପାଞ୍ଚ ମୁଖ, ଗଳାରେ ସର୍ପ ଜନ୍ମା ଯଜ୍ଞୂପବିତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଭକ୍ତଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ଶାନ୍ତ, ଗୌରୀପ୍ରିୟ, ଆନନ୍ଦମୟ ହେବା ସହିତ, ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦୟାମୟ ମୁହଁରେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଧାରକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଲୟକାରଣ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଜ୍ଞାନ ଦାତା, ଜ୍ଞାନର ମୂଳ, ଜ୍ଞାନର ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ।