ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ମୁଁ କିଏ, ତୁମେ କିଏ, ଏବଂ ଏହି ଭାଗ୍ୟ କଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅତୀତରେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲୁ?" ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ, ରାଜା କହିଲେ ଯେ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଓ ଆପଦରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜନାନ୍ତି ନାହିଁ; ତେଣୁ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ—"ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ, ଯେଉଁଠି ତୁମର ପ୍ରେମ ଅଛି। ତୁମେ ମୋତେ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ପାଇଥିଲେ। ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗୋଲୋକରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ସେଠି ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସଦା ଦେଖିବି।" "ମୁଁ ପୁନି ସେଠିକୁ ଫେରିବି; ତେଣୁ ମୋ ପ୍ରିୟେ, ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ତୁମେ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ନେଇବା ପରେ, ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ; ତେଣୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।" ଏହାପରେ, ସେ ପ୍ରିୟା ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶୟ୍ୟାରେ ଭଲ ଭାବେ ଶୁଇଥିଲେ। ମଣିମୟ ଦୀପ ଆଲୋକରେ, ଚୌଡ଼ା ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯିଏ କ୍ଷୀଣ କମର, ଉପବାସରେ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ବିମଗ୍ନ, କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ରଖିଲେ। ଏହାପରେ, ରାଜା ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ପୁନଃ ଜାଗ୍ରତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଦେଲେ। ଦୁଇଜଣ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ, ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଅତି ଅସ୍ଥାୟୀ ଭାବିଲେ। ସମଗ୍ର ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଦୁଇଜଣ ଏକାନ୍ତରେ ଅବସ୍ଥା ହେଲେ। ଏହିପରି ଦୁଇଜଣ ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ପରି ଏକ ଦେହରେ ଏକତା ହେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ମନ୍ଦିଲେ, ନିଜ ଶ୍ୱାସର ରାଣୀ ଭାବିଲେ। ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭିତ, ଆନନ୍ଦ ମିଳନରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଶ୍ୟ, ଦୁଇଜଣ ଦିବ୍ୟ ଓ ମନୋହର ବାକ୍ୟ ଚିତ୍ତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ହସିଲେ। ସେମାନେ ଏକାଠି ପାନ ଭୋଗ କଲେ, ଏକାଠି ଏକାଠିକୁ ପାନ ଦେଲେ। ଏକାଠି ଏକାଠିକୁ ଶ୍ୱେତ ଚମର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହରେ ସେବା କଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଖେଳ କଲେ, ଭାବର ରସରେ ଭରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସଦା ଜୟରେ ଲିନ, କେବେ ହାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସୁନ୍ଦର ଫୁଲ ଶୋଭିତ ଶୟ୍ୟାରୁ ବ୍ରାହ୍ମ-ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠି, ରାଜା ତାଙ୍କ ରାତିର ବିଶ୍ରାମ ଛାଡ଼ି ଶୁଭ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ଦୈନିକ କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ନିଜ ଚାହିତା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି, ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଶାକ ଓ ସୁନ୍ଦର ସୁନା ଥିଲା। ଯେଉଁଠି ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି, ମୁକୁତା, ପଦ୍ମରାଗ, ହୀରା ଥିଲା, ସେମାନେ ସବୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା। ସେ ଉତ୍ତମ ହାତୀ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ମନୋହର ଗାଈ ରଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ହଜାର ଖଜାନା ଓ ତିନି ଲକ୍ଷ ନଗର ଥିଲା। ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ମାନିଲେ। ସେ ଅନେକ ପ୍ରଜା, ଅପାର ଧନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯାନ ଏକାଠି କଲେ। ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ନିୟମିତ ଭାବରେ ବିଶାଳ ସେନା ଏକାଠି କଲେ। ଦଶ ହଜାର ରଥ ଓ ତିରିଶ କୋଟି ଧନୁର୍ଧର ସେନା ଏକାଠି ହେଲା। ଦାନବମାନଙ୍କର ନାଥ ଅପାର ସେନା ଗଠନ କଲେ। ସେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ରଥୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ତିରିଶ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାମଗ୍ରୀ ଏକାଠି କଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି ଲଗାଯାଇଥିଲା। ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀର କୂଳରେ, ଯେଉଁଠି ଶୁଭ ଓ ଅବିନାଶୀ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି, କପିଲାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ସ୍ଥାନରେ, ଭାରତର ବିଶିଷ୍ଟ ପବିତ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ, ଶ୍ରୀଶୈଳର ଉତ୍ତରରେ ଓ ଗନ୍ଧମାଦନର ଦକ୍ଷିଣରେ, ସେଉଁଠି ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶୁଭ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀ ବହୁଛି। ଏଭଳି ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦ ଅପାର ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ନିଜ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।