ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜୀବଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପାଳନକାରୀ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳରେ ଅଛନ୍ତି ସେଇ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ପ୍ରକୃତିରୁ ଅତୀତ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ମୂଳ କାରଣ। ସେଉଁଥିରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଘଟେ। ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଯଥାସମୟରେ ପ୍ରକୃତିକୁ ଗଠନ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଏକ ଘାସର ଶଳା ଯାଏଁ, ସବୁକିଛି ତାଙ୍କର ମାୟାର ରଚନା। ଏହି ମୃଗ୍ୟମୟ ଜଗତର ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ—ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭଜ। ସେ ପ୍ରଭୁ ତିନି ଗୁଣରୁ ଅତୀତ। ସେ ଜଳରୁ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଜଳକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ବାୟୁ ଚିରନିରନ୍ତର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବହେ। ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିତା ହୁଏ। ମୃତ୍ୟୁର ମୂଳ ହେଉଛି କାଳ, କାଳର ମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ଯମର ପରମେଶ୍ୱର। ଏହି କାଳକୁ ନାଶ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ। ମୁଁ କିଏ, ତୁମେ କିଏ, ଏବଂ ଏହି ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପ୍ରାଚୀନକାଳରୁ ଏକାଠି ହୋଇଛୁ? ଅଜ୍ଞାନୀ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦରେ ଅସ୍ଥିର ଥିବାମାନେ କଦାପି ପ୍ରଜ୍ଞାନୁବୃତ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି। ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ନାରାୟଣକୁ ଲାଭ କରିବ। ତୁମେ ମୋତେ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ପାଇଥିଲେ। ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗୋଲୋକରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ସେଠି ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବ, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଦା ଦେଖିବି। ମୁଁ ପୁଣି ସେଠିକୁ ଯିବି; ଏହିପରି ଦୁଃଖ କାହିଁକି? ଶୁଣ ମୋର ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଗ୍ରହଣ କରିବ। ସେ ସମୟରେ ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସେ ଅପ୍ରମେୟ ସୁନ୍ଦର ଶୟ୍ୟାରେ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପରେ ଶୋଇ ସୁସ୍ୱପ୍ନରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ରତ୍ନ ଦୀପର ଆଲୋକରେ, ରତ୍ନମଣିମୟ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପାଇଁ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟା, କ୍ଷୀଣ କଟି, ଉପବାସରେ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ବିଲୀନ ଏବଂ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିବା ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ରଖିଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଜାଗୃତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଜାଗାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା ପରମ ଉପହାର ଦେଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସରା ଶରୀର କଂପିଲା, ଦୁଇଜଣେ ଏକାନ୍ତରେ ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ, ମୁନିବର। ଏଭଳି, ସେମାନେ ଏକ ଦେହରେ ଏକାତ୍ମ ହେଲେ, ଯେପରି ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣର ରାଣୀ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଭଲ ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ଆନନ୍ଦ ମିଳନରେ ଅଚଳ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ମଧୁର କଥା କହି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ହସିଲେ। ଦୁଇଜଣେ ଏକାଠି ପାନ ଖାଇଲେ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଲେ। ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତ ଚାମରା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସେବା କଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସେମାନେ ଭାବନାର ରସରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଖେଳ କଲେ। ସେମାନେ ସଦା ଜୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, କେବେ ହାରିଲେ ନାହିଁ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ ସୁନ୍ଦର ଶୟ୍ୟାରୁ ବ୍ରାହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠି, ସେ ନିଜ ରାତିର ବିଶ୍ରାମ ସ୍ଥଳ ଛାଡ଼ି ମଙ୍ଗଳମୟ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ନିୟମିତ ନିତ୍ୟକ୍ରିୟା କରି, ଆଶା କରୁଥିବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ସୁନା ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଥିଲା—ମୁକ୍ତା, ପଦ୍ମରାଗ କିମ୍ବା ହୀରା—ସେ ସବୁଥିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଗାଈ ରଖିଥିଲେ। ସେ ହଜାର ଧନାଗାର ଓ ତିନି ଲକ୍ଷ ସହର ରଖିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାଙ୍କ ରାଜା କରି ଦେଲେ।