ଧର୍ମ, ଶନି, ଈଶାନ ଓ ପ୍ରବଳ କାମଦେବଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଲାଲ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦାନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ବୃତ୍ତାକାର, ଗଭୀର ଓ ଏକ ଯୋଜନ ପରିମାପର ଖପର ଥିଲା। ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, କଉଣସି ଅସ୍ତ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଧନୁ, ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର, ବାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନେୟ ଅସ୍ତ୍ର, ସର୍ପ ପାଶ, ପାର୍ଜନ୍ୟ, ପାଶୁପତ, ଜ୍ରୁମ୍ଭଣ, ପାର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଶତାଧିକ ପ୍ରମୁଖ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳି ଦେବୀ ତିନି କୋଟି ଯୋଗିନୀ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଭୂତ, ପିଶାଚ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଓ ଅନେକ ଅଳୌକିକ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହା ସହିତ ସ୍କନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୂତ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ ଶୂରବୀର ଶଂଖଚୂଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆସୁଛି ବୋଲି ଶୁଣିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ତାଙ୍କ ଗଳା, ଓଠ ଓ ଜିହ୍ୱା ଶୁଖିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତୁଳସୀ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରାଣନାଥ, ଦୟାକରି ମୋ ପ୍ରାଣକୁ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଚାହେଉଛ, ତାହା ଉପଭୋଗ କର। ମୋ ପ୍ରାଣ ଅସ୍ଥିର, ଏବଂ ମୋ ମନ ନିତ୍ୟ ଦାହିତ ହେଉଛି।” ତୁଳସୀଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାଜା ଭୋଜନ କରି, ପାନୀୟ ପାନ କରି, ଶଂଖଚୂଡ଼ କହିଲେ, “ଶୁଭ, ଆନନ୍ଦ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ, ଅଶୁଭ—ସବୁ କିଛି ସମୟରେ ଆସେ। ଗଛ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଶାଖା ପ୍ରସାର କରେ। ତାଙ୍କ ଫଳ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପକେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସମୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସମୟରେ ନଶ୍ୱର ହୁଅନ୍ତି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରକ୍ଷକ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପାଳନ କରନ୍ତି। ଯିଏ ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ, ସେହି ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୂଳ; ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ଲୟ ସେ ସଦା ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ କରନ୍ତି। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରକୃତିକୁ ଗଢ଼ନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କିଛି ତାଙ୍କ ମାୟା। ତୁମେ ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ରାଧାପତିଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ଯିଏ ତିନି ଗୁଣରୁ ପାରେ। ସେ ଜଳରୁ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଜଳକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବାୟୁ ଚିରକାଳ ଚଳିଥାଏ। ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ। ମୃତ୍ୟୁର ମୂଳ ସମୟ, ସମୟର ମୂଳ ଯମର ପରମେଶ୍ୱର। ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ, ଯିଏ ବିନାଶକୁ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ କରନ୍ତି। ମୁଁ କିଏ, ତୁମେ କିଏ, ଏବଂ ଏହି ବିଧି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଏକତ୍ର ହେଲୁ—ଏହା କ’ଣ? ଅଜ୍ଞାନୀ, ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୁହଁନ୍ତି। ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ପ୍ରିୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ତୁମେ ମୋତେ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦୟାରେ ଲାଭ କରିଥିଲ। ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗୋଲୋକରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ଏଠାରେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସଦା ଦେଖିବି। ମୁଁ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଯିବି, ତେଣୁ ମୋତେ ଦୁଃଖ କାହିଁକି? ଶୁଣ, ପ୍ରିୟେ, ତୁମେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଧାରଣ କରିବ। ସେଠି ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ପ୍ରିୟ। ଏପରେ, ତୁଳସୀ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ସୁନ୍ଦର ଶୟ୍ୟାରେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୟନ କଲେ। ମଣିମୟ ଦୀପ ଜ୍ୱାଳି, ମଣିମୟାଙ୍ଗନା ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ—ସେ ସତ୍ୟ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ।