ଦୂତ ଶଙ୍ଖଚୂଡଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଇ, ହରି ଶିବଙ୍କୁ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି।" ଆଉ ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଧିକାର ଦେଅ, ନହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଯିବ।" ଦୂତର ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି ଶଙ୍ଖଚୂଡ ହସିଲେ। ସେ ଶୀଘ୍ରତାରେ ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍କନ୍ଦ ଆସିଗଲେ। ସେଠି ବିଶାଳାକ୍ଷ, ବାଣ, ପିଙ୍ଗଳାକ୍ଷ, ଏବଂ ବିକମ୍ପନା ଅଛି। କପିଳାକ୍ଷ, ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବିକଟ, ତାମ୍ରଲୋଚନା ମଧ୍ୟ ସେଠି ଥିଲେ। ବଳୋନ୍ମତ୍ତ, ରଣଶ୍ଳାଘି, ଦୁର୍ଜୟ, ଦୁର୍ଗମା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବାସବରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବସୁମାନେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ ମନେ ପକାଯାଉଛି। କୁବେର, ଯମ, ଜୟନ୍ତ, ନଳକୁବେର, ଧର୍ମ, ଶନି, ଈଶାନ ଏବଂ ପ୍ରବଳ କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଠି ଲାଲ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥାନ୍ତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଦେବୀ ଏକ ବୃତ୍ତାକାର, ଗଭୀର ଏବଂ ଏକ ଯୋଜନା ମାପର ଖପରା ଧରିଥିଲେ। ସେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ବାଣ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଧନୁ ଧରିଥିଲେ। ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର, ବାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର, ଆଗ୍ନେୟ ଅସ୍ତ୍ର, ନାଗପାଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର କଠିରେ ଥିଲା। ପାର୍ଜନ୍ୟ, ପାଶୁପତ, ଜ୍ରୁମ୍ଭଣ, ପାର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଏକ ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ସେ ତିରିଶ ଲକ୍ଷ ଯୋଗିନୀ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭୂତ, ପିଶାଚ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାପରେ, ଦୂତ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଶୂର ଶଙ୍ଖଚୂଡ ଯୁଦ୍ଧର ଖବର ଶୁଣିଲେ। ତାଙ୍କର ଗଳା, ଓଠ, ଏବଂ ଜିଭା ସୁକିଯିବା ଲାଗିଲା। ଏହି ସମୟରେ ତୁଳସୀ କହିଲେ, "ଓ ପ୍ରାଣର ଅଧିପତି, ମୋ ପ୍ରାଣକୁ ଏକ କ୍ଷଣ ସୁରକ୍ଷିତ କର।" ତୁମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତୁମ ମନର ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର। ମୋ ପ୍ରାଣ ଦୋଳାୟମାନ ହେଉଛି, ମୋ ମନ ସଦା ଦହୁଯାଉଛି। ତୁଳସୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଖାଇବା ଏବଂ ପିଇବା ପରେ କହିଲେ, "ଶୁଭ, ଆନନ୍ଦ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ, ଅଶୁଭ—ସମସ୍ତ କାଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଗଛ ମଧ୍ୟ କାଳ ଅନୁଯାୟୀ ଶାଖା ଉଗାଏ। ତାଙ୍କର ଫଳ କାଳ ଅନୁଯାୟୀ ପକେ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ। ପ୍ରାଣୀମାନେ କାଳ ଅନୁଯାୟୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ କାଳରେ ଦେହ ଛାଡିଯାଉଛି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାଳରେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରକ୍ଷକ କାଳ ଅନୁଯାୟୀ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଯେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରି, ସେ ହିଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଆଦିର ମୂଳ; ସେ ସୃଷ୍ଟି, ରକ୍ଷା, ନାଶ କାମେ ସଦା ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଯଥାଯଥ ସମୟରେ ସେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରକୃତିକୁ ଗଠନ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଏକ ମାୟା। ତୁମେ ସତ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାନ୍—ରାଧାର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କର, ଯେ ତିନି ଗୁଣରୁ ଉପରି। ସେ ଜଳରୁ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଜଳକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପବନ ଦ୍ରୁତ ଚଳିଥାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ। ମୃତ୍ୟୁର ମୂଳ କାଳ, କାଳର ମୂଳ ଯମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ। ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ, ଯେ ନାଶକର ନାଶକ।