ଏହି ଘଟଣାରେ, ଏକ ଦୂତ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦୂତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ କେହି ବାଧା ଦେଲେ ନାହିଁ। ସେଠାରୁ ସେ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜଣାଇବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଶଂଖଚୂଡ଼ ଜହ୍ନରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ଯାହାର ଶିର ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ଏକ ଦାସ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛତା ଧରି ଛାୟା ଦେଉଥିଲେ। ଶଂଖଚୂଡ଼ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଭାବରେ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ମନୋହର ଥିଲା। ସେ ତିରିଶି ମିଲିଅନ୍ ଦାଇତ୍ୟନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭବ୍ୟ ପୋଷାକରେ ଥିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ କହିଲେ, “ମୁଁ ଶଂକରଙ୍କ କଥା ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରାଜ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ। ତୁମକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଇ, ହରିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶିବ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଧିକାର ଫେରାଇଦିଅ, ନହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ।” ଦୂତଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଶଂଖଚୂଡ଼ ହସିଦେଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ କଥା ହେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସ୍କନ୍ଦ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ସେଠି ବିଶାଳାକ୍ଷ, ବାଣ, ପିଙ୍ଗଳାକ୍ଷ ଏବଂ ବିକମ୍ପନା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। କପିଳାକ୍ଷ, ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବିକଟ ଏବଂ ତାମ୍ରଲୋଚନା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ବଳୋନ୍ମତ୍ତ, ରଣଶ୍ଳାଘୀ, ଦୁର୍ଜୟ ଏବଂ ଦୁର୍ଗମା ମଧ୍ୟ ସେଠି ଥିଲେ। ବାସବ ଆଦି ବସୁମାନେ, ବାରଟି ଆଦିତ୍ୟ, କୁବେର, ଯମ, ଜୟନ୍ତ, ନଳକୁବେର, ଧର୍ମ, ଶନି, ଈଶାନ ଏବଂ ପ୍ରବଳ କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏଠିକୁ ଏକ ଦେବୀ ଲାଲ ଜାମା, ଲାଲ ମାଳା ଏବଂ ଲାଲ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ବୃତ୍ତାକାର ଖୋପଡ଼ା ଥିଲା, ଯାହା ଗଭୀର ଏବଂ ଏକ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଥିଲା। ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ବାଣ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର, ବାରୁଣୀ, ଆଗ୍ନେୟ ଏବଂ ନାଗପାଶ ସହିତ, ପାର୍ଜନ୍ୟ, ପାଶୁପତ, ଜୃମ୍ଭଣ, ପାର୍ବତ ଏବଂ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଶତାଧିକ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା। ସେ ତିରିଶି ମିଲିଅନ୍ ଯୋଗିନୀ ସହିତ ଏଠିକୁ ପହଞ୍ଚି ଦଢ଼ ହୋଇ ଦାଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ। ଭୂତ, ପିଶାଚ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ସ୍କନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୂତ ବିଦାୟ ନେଲାପରେ, ପ୍ରବଳ ଶଂଖଚୂଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଗଳା, ଓଠ ଏବଂ ଜିଭ ଶୁଉଁଖଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏଉଁ ସମୟରେ ତୁଳସୀ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରାଣନାଥ, ମୋ ପ୍ରାଣକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଆଶା କର, ତାହା ଉପଭୋଗ କର। ମୋ ପ୍ରାଣ ଡାଲିଉଁଖଳ ହେଉଛି, ଏବଂ ମୋ ମନ ସଦା ଦହିଯାଉଛି।” ତୁଳସୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଭୋଜନ ଓ ପାନ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଶୁଭ, ଆନନ୍ଦ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ ଓ ଅଶୁଭ ସବୁ ସମୟ ଅନୁସାରେ ଆସେ। ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଶାଖା ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଫଳ ସମୟ ପକେ ଏବଂ ପକେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସମୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସମୟରେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।