ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନଟି ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଚନ୍ଦ୍ରର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଡିସ୍କ ଭଳି ବୃତ୍ତାକାର ଥିଲା, ଏହି ରୂପ ଦେଖିଲେ ଭଲିଆ ଲାଗେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଏଠିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାରେ ବହୁତ ଅସୁବିଧା, ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ ସହଜରେ ଏଠିକୁ ଆସିପାରିଥିଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଗରେ ବାରଟି ଦ୍ୱାର ଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ଦ୍ୱାରପାଳ ରହିଥିଲେ। ଏଠି ଶତ-ଶତ ହଜାର ମହଲ ରହିଥିଲା, ପ୍ରଧାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ରତ୍ନ ଖୋଚିତ ଦ୍ୱାର, ରତ୍ନ ତଳ ଭାଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅନେକ ଦାନବମାନେ ନିତ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଅତି ରୂପବାନ୍, ଭଲ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣ ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ଅତି ରୂପବାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ବାଣ ଧରି ଉଭୟ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାବଳୀ କଥା କହି, ଅନୁମତି ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦୂତକୁ କେହି ବାଧା ଦେଲେନି, ସେ ଦୂତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ନିଜ କାମ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୂତ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଘଟଣା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଗଲେ। ସେ ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭାବରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ରତ୍ନ ଖୋଚିତ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ତା'ପରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଲାଗିଥିଲା। ଏକ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛତା ଏକ ଦାସ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଛାୟା ଦେଉଥିଲା। ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ଭଲ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଖୁସି ଭରା ମନରେ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତିରିଶି ମିଲିଅନ୍ ଦୈତ୍ୟ ନାୟକମାନେ ଭଲ ଭୂଷଣରେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଏପରି ଶୋଭା ଦେଖି, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ। ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ କହିଲେ: "ଶଂକର ନିଜେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଏହା କହିବି, ଶୁଣ।" "ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେବମାନେ ଦେଶ ଓ ଅଧିକାର ଦେଇଦିଅ।" "ତୁମକୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଇ, ହରି ଶିବଙ୍କୁ ପଠାଇଛନ୍ତି।" "ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳ ଦେଇଦିଅ, ନହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କର।" ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ହସିଲେ। ସେ ଶୀଘ୍ର ଗଛ ତଳରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ତା'ସହିତ ବିଶାଳାକ୍ଷ, ବାଣ, ପିଙ୍ଗଳାକ୍ଷ, ବିକମ୍ପନା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। କପିଳାକ୍ଷ, ଦୀର୍ଘଦଂଷ୍ଟ୍ର, ବିକଟ, ତାମ୍ରଲୋଚନା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ବଳୋନ୍ମତ୍ତ, ରଣଶ୍ଳାଘୀ, ଦୁର୍ଜୟ, ଦୁର୍ଗମ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଥିଲେ। ବାସବ ଆଦି ମଧ୍ୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବସୁମାନେ ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ। କୁବେର, ଯମ, ଜୟନ୍ତ, ନଳକୁବେର ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଧର୍ମ, ଶନି, ଈଶାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଲାଲ ଶାଡ଼ି ପିନ୍ଧି, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ଏକ ଦେବୀ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲେ। ଦେବୀ ଏକ ଗୋଳାକାର ଖପର ଧରିଥିଲେ, ଯାହା ଏକ ଯୋଜନ ଗଭୀର ଥିଲା। ସେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ବାଣ, ଭୟଙ୍କର ଧନୁ ଧରିଥିଲେ। ବୈଷ୍ଣବାସ୍ତ୍ର, ବାରୁଣାସ୍ତ୍ର, ଆଗ୍ନେୟାସ୍ତ୍ର, ନାଗପାଶ ଏବଂ ପ୍ରଜନ୍ୟ, ପାଶୁପତ, ଜୃମ୍ଭଣ, ପାର୍ବତ ଆସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ନିଜେ ଧରିଥିଲେ। ସେ ତିରିଶି ମିଲିଅନ୍ ଯୋଗିନୀ ସହିତ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ। ଭୂତ, ପିଶାଚ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ସ୍କନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।