ସେ ସବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ସେ ମହିଳା କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ପୁଣିପୁଣି କହିଲେ, "ହେ ଶିଶୁ, ରୁହ, ଯିଅନି! କେଉଁଠି ଯାଉଛ?" ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଶାପ ପୂରଣ କରି ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଫେରିଆସିବେ।" ଗୋଲୋକରେ ଏକ ଅଧା ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାନେ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାନ। ସେଇ ଶଂଖଚୂଡ଼ ପୁଣିଥରେ ସେଠାରେ ଫେରିଆସିବେ। ତାପରେ ଏହିପରି ଆଜ୍ଞା ଦିଆଗଲା: "ମୋ ତ୍ରିଶୂଳ ନିଅ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଭାରତକୁ ଯାଅ।" "ମୋ ଶୁଭ କବଚ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧ।" "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି କବଚ ତୁମ ଗଳାରେ ଥିବା ସମୟରେ କେହି ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏକ ଦିନ ତାଙ୍କର ଜନାନୀର ପତିବ୍ରତା ଭାବ ଭଙ୍ଗ ହେବ। "ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କର ଜନାନୀର ଗର୍ଭରେ ମୋର ବୀଜ ରଖିଦେବି।" ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୋର ପ୍ରିୟା ହେବେ। ଏଭଳି ଅଜ୍ଞା ଦେଇ, ହରି ତ୍ରିଶୂଳ ଦାନ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେ ତାଳେ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ନିବାସକୁ, ନିଜ ଉଚିତ ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ, ହେ ମହାମୁନି। ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ନଦୀର କୂଳରେ, ଏକ ଆକର୍ଷକ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ, ସେ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦୂତ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଠାରେ ଅତି ଉତ୍ତମ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ। ହେ ମୁନି, ସେଇ ନଗର ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପି ଓ ଦୁଇଗୁଣା ଲମ୍ବା ଥିଲା, ସାତଟି ଦୁର୍ଗମ ଖାଲି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ। ସେ ନଗର ସଦା ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ ଭରିଥିବା ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ଥିଲେ। ନଗର ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ସଜିଥିଲା। ଏହା ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରର ଚକ୍ର ପରି ଚକ୍ରାକାର ଥିଲା। ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ ଅତି କଷ୍ଟକର, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସୁବିଧାଜନକ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା। ଏହି ନଗରରେ ବାରଟି ଦ୍ୱାର ଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରକୁ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ମହଲ ମୁଖ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମଣି ଖୋଦା ଦ୍ୱାର ଓ ମଣି ଶିଖର ଭାଣ୍ଡ ଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଦାନବ ଏହି ନଗରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଶୋଭାବନ୍ତ, ଭଲ ଭାବେ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ବିଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ନଗର ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ଲୋକ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ହସୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦଢ଼ ଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହି, ଅନୁମତି ନେଇ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଦୂତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଙ୍କୁ କେହି ବାଧା ଦେଲେ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧର ଘଟଣା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଜଣାଇବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ମଣି ଖୋଦା ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ମୂଳ୍ୟବାନ ମଣି ଶିଖର ଧରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଏକ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛତା, ଦାସ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଛାୟା ଦେଉଥିଲା। ସେ ଭଲ ପୋଶାକରେ, ଆକର୍ଷକ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ତିରିଶି ମିଲିଅନ୍ ଦୈତ୍ୟନାୟକମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାବନ୍ତ ଭାବେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତେବେ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ କହିଲେ, "ମୁଁ ଶଂକର ନିଜେ କହିଥିବା କଥା କହିବି, ଶୁଣ।" "ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରାଜ୍ୟ ଓ ଶାସନ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।