ଭଗବାନ କହିଲେ, “ପୂର୍ବେ ମୋର ଏକ ଅତି ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତ ଥିଲେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପା। ହେ ଦେବଗଣ, ଏହି ପୁରାତନ କଥାଟିକି ଆମେ ଏବେ ସୁଣିବା। ସେ ଗୋପାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଗ୍ରଣୀ, ତାଙ୍କର ନାମ ସୁଦାମା। ଏକଥର ମୁଁ ମୋର ନିଜ ଧାମରୁ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଯାଇଥିଲି। ଏଠାରେ, ମୋ ସହିତ ଭିରଜୟା ଥିବାକୁ ମୋର ପାର୍ଷ୍ୱଦେବୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଜାଣିଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ଏକ ନଦୀ ରୂପୀ ଭିରଜା ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ମୁଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ଏକଥର ଦେବୀ ମୋତେ ସୁଦାମାଙ୍କ ସହିତ ମହଳରେ ଦେଖିଥିଲେ। ତେବେ ସୁଦାମା ତୁମେ ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କ ଉପରେ ଖୁବ୍ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ଦେବୀଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ କମଳ ପତ୍ର ପରି ରାଗରେ ଲାଲ ହେଲା। ସେ ସମସ୍ତ ସଂଗିନୀମାନେ ସହିତ ଉଠି, ତାଙ୍କର ତେଜ ଅପରିମିତ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ କ୍ରୋଧେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ସେ ମନେ-ମନେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, “ଓ ଶିଶୁ, ରୁହ, ଯାଉନି! କେଉଁଠି ଯିବୁଛ?” ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଗୋପୀ ଓ ଗୋପମାନେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, “ସେ ଶାପ ପୂରଣ କରି ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁନି ଫେରିଆସିବେ।” କିନ୍ତୁ ଗୋଲୋକରେ ଏକ ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମାନେ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାନ। ସେଇ ସମୟରେ, ସେଇ ସଂଖଚୂଡ଼ ପୁନି ସେଠିକୁ ଆସିବେ। ଦେବୀ ଆଜ୍ଞାଦେଲେ, “ମୋ ତ୍ରିଶୂଳ ନିଅ, ତୁରନ୍ତ ଭାରତକୁ ଯାଅ। ଏବଂ ମୋର ଶୁଭ ଅଭୟ କବଚ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି କବଚ ଯେତେବେଳେ ତୋର ଗଳାରେ ରହିବ, କେହି ତୋତେ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏକ ସମୟ ଆସିବ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଜନାନୀର ପତିବ୍ରତା ଭଙ୍ଗ ହେବ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କ ଜନାନୀର ଗର୍ଭରେ ମୋର ବୀଜ ରଖିଦେବି। ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୋର ପ୍ରିୟା ହେଇଯିବେ।” ଏଭଳି ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଇ, ହରି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଭିତରକୁ ବେଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ସେ ତାପରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଆଶ୍ରୟକୁ, ନିଜ ଠିକ୍ ଥାଉଣିକୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଗଲେ, ହେ ମହାମୁନି। ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ନଦୀର କୂଳରେ, ଏକ ମନୋହର ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ, ସେ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିପତି, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦୂତ ବାନ୍ଧିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ତୁରନ୍ତ ସେ ଉତ୍ତମ ନଗରକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ନଗର, ମୁନିବର, ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ ଏବଂ ଦୁଇ ଗୁଣା ଲମ୍ବା, ସାତଟି ଦୁର୍ଜୟ ଖାଳି ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁସଜ୍ଜିତ। ସେଠାରେ ସଦା ଅନେକ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଚମକୁଥିଲା, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଚାରିପାଖରେ ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ ସହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମାନ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲେ। ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସବୁ ଶୋଭାମୟ। ଏହି ନଗର ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଡିସ୍କ ପରି ଗୋଲାକାର ଥିଲା। ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସୁବିଧାଜନକ ଓ ମନୋହର। ଏଠାରେ ବାରଟି ଦ୍ୱାର ଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରକୁ ଦ୍ୱାରପାଳ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଶତାଧିକ ଭବନ ମୁଁ ମାଣିକ୍ୟ ଓ ମୁଖ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ଦ୍ୱାରମାନେ ମୁଁ ମାଣିକ୍ୟ ଓ ମଣିର ମୁଣ୍ଡ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅନେକ ଦାନବ ଏହି ସହରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଶୋଭାମୟ, ଅନେକ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଏକ ଲୋକ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ହସୁଥିଲେ। ସେ ଘଟଣାବଳୀ କୁହି, ଅନୁମତି ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।