ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବତା ତାଙ୍କ ସହିତ ହରିଙ୍କ ସଭାମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ନାରାୟଣଙ୍କ ରୂପରେ ଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗଳାରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସଭାମଣ୍ଡପ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ହୀରାର ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସଭା ରକ୍ତମାଣି ମାଳାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ମୁକ୍ତାର ରେଖାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରଶିଳ୍ପ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆଲଙ୍କାରିକ ଅଲଙ୍କାର ଥିଲା। ସ୍ୟାମନ୍ତକ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକଶେ ଡିଙ୍ଗିରେ ଏହି ସଭା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିର ଶ୍ରେଣୀର ଦଣ୍ଡିକା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଓ ଗୁଛର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଭା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିପୁଣ ଭାବରେ ସଜାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ଏଠାରେ ବହୁଥିଲା। ଏହି ସଭା ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସେବକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଯେଉଁପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେପରି ଭଗବାନ ବସିଥିଲେ। ହରି ମୁକୁଟ, କୁଣ୍ଡଳ ଏବଂ ଭୃଙ୍ଗାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ନବମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମଗ୍ର ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗରାଗିତ ଥିଲା ଏବଂ ହାତରେ ଖେଳର ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧ୍ୱଜା ଓ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ଏବଂ କଣ୍ଠ ସ୍ଥିର ରହିପାରିଲା ନାହିଁ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦେବତା ମଧ୍ୟ ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ହରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭାବ ଜାଣି, ସ୍ନିଗ୍ଧ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: "ପୂର୍ବେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତ, ପ୍ରବଳ ଗୋପ ଥିଲେ। ହେ ଦେବଗଣ, ସେ ପୁରାତନ ଘଟଣା ଆପଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ସୁଦାମା ନାମକ ଏକ ଗୋପ, ମୋ ସମସ୍ତ ସେବକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ଏକଦା ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଧାମରୁ ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲିଥିଲି। ସେଠାରେ ମୋ ସହିତ ବିରଜାୟା ଥିବା କଥା ସେବକମାନେ ତାଙ୍କୁ କୁହିଦେଲେ। ବିରଜା ନଦୀ ରୂପେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲି। ଏକଦା ଦେବୀ ମୋତେ ସୁଦାମା ସହିତ ମହଲରେ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ସୁଦାମା ତୁମେ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ନେଇ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଦେବୀ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧାନ୍ବିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଲାଲ ହେଲା। ସେ ସମସ୍ତ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଉଠିଗଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱିତା ଅପାର ଓ ଅନିରୋଧ୍ୟ ହେଲା। ସେ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। "‘ବତ୍ସ, ରୁହ, ଯିଅନାହିଁ! କେଉଁଠି ଯାଉଛ?ʼ — ସେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ। ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ କାନ୍ଦିଲେ, ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ। ‘ସେ ଅର୍ଧ କ୍ଷଣ ପରେ ଶାପ ପୂରଣ କରି ଫେରିଆସିବ।ʼ ଗୋଲୋକରେ ଏହି ଅର୍ଧ କ୍ଷଣ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାନ। ସେଇ ଶଂଖଚୂଡ ଏଠାରେ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସିବ। ‘ମୋ ତ୍ରିଶୂଳ ନିଅ, ଦ୍ରୁତ ଭାରତକୁ ଯାଅ।ʼ ‘ମୋ ମଂଗଳମୟ କବଚ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧ।ʼ ‘ଏହି କବଚ ଥିଲେ କେହି ତୁମକୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।ʼ ଏକ ସମୟ ଆସିବ, ଯେଉଁବେଳେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ୟାର ପତିବ୍ରତା ଭଙ୍ଗ ହେବ।