ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିର୍ଜନ ଫୁଲବାଗିଚାରେ, ଶୁଭ ନଦୀ କୂଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପବନ ନିରବ ଓ ମନୋହର ଥିଲା, ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ମଧୁମକୁଣ୍ଡ ମାନଙ୍କର ମିଷ୍ଟି ଧ୍ୱନିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ବାଗିଚା, ଦିବ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଓ ଶୋଭାମୟ ଚନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଚମେଲି, ମାଲତୀ ଓ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଝୁପ୍ପିରେ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ସୁନା ମାଳପାହାଡ଼ ଉପରେ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଷ କୋଇଲୀ ମାନେ ଅନୁରଣନ କରୁଥିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ କାମବିହ୍ୱଳ ପ୍ରେମୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାମା ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଥରେ ନିବେଦନ ଓ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା, ଦୁହିଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଓ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ବଢ଼ିଗଲା। ସେ ପୁଣି ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ କ୍ରୀଡାସ୍ଥଳୀ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଏଠିରେ ପୁନର୍ବାର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ମହାବଳଶାଳୀ ରାଜା ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ୱନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କ ଶାସନରେ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୂଜାସ୍ଥଳ, ଉପଚାର ଓ ଏହାଦିକୁ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ଦଳହରଣ କରିନେଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇଗଲେ, ଚିତ୍ରର ଗୁଡିକ ଭଳି ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ରହିଗଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଘଟଣାବଳୀ କଥା କହି, ପୁନଃପୁନଃ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଅଶ୍ରୁବିଲାପ କରିଲେ। ତାପରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ କଥା ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ପରମ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରିଦିଏ। ସେ ଦେଖିଲେ ରତ୍ନମଣିର ତାକୁରା ଉପରେ ବସିଥିବା ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ, ସମସ୍ତେ ଅରଣ୍ୟ ମାଲା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ୟାମ ଓ ଶୋଭାମୟ ଦେହ, ପଦ୍ମମୁଖ ଓ କମଳନୟନ ହସୁଥିବା ମନୋହର ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହାପରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ହରିଙ୍କ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତେ ନାରାୟଣ ରୂପରେ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ। ସଭା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ସାରରେ ତିଆରି, ହୀରାର ଅଳୋକରେ ଚମକୁଥିଲା। ରୁବି ମାଳା ର ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ମୁକ୍ତା ରେଖାରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରଶିଳ୍ପ ଓ ବିଚିତ୍ର ରୂପରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଶ୍ୟାମନ୍ତକ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଶତାଧିକ ସିଢ଼ିରେ ଶୋଭିତ। ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିର ମହାସ୍ଥମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ବେସ୍ତିତ, ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଓ ଗୁଛରେ ଚମକୁଥିବା, ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ଦ୍ୱାରା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ମହାସଭା ହଜାର ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପସ୍ଥିତ ଦାସମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏହି ସଭାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଘେରିଥିବା ପରି, ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ବସିଥିଲେ। ସେ ମୁକୁଟ, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଅରଣ୍ୟମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ନୂତନ ମେଘର ଭଳି ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଦେହ, ସମଗ୍ର ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ହାତରେ ଖେଳ ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ଡୁଲାଉଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ, କଣ୍ଠ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦଣ୍ଡବତ୍ତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜାଣିଥିବା, ସବୁହୃଦୟବିଦ୍ ହରି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।