ତୁଳସୀ, ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ମହିଳା, ଖେଳମେଳ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲେ। ସେ ସନ୍ଧ୍ୟାନ୍ତ ଚନ୍ଦନ ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଲଗାଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାହୁରେ ତିଳକ ଅଙ୍କିତ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ନଖର ଚିହ୍ନ ତୁଳସୀଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ରଖିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମଳୀଳା ସମାପ୍ତ ହେଲା, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ସହିତ ଉଠିଲେ। ତୁଳସୀ ତାଙ୍କୁ କେଶର ମିଶିତ ଚନ୍ଦନର ତିଳକ ଦେଲେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ପାନ ଏବଂ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ କରାଯାଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିର ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେଲେ। ତୁଳସୀ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସୀ।” ହସି ହସି ସେ ତାଙ୍କର କମଳ ସଦୃଶ ମୁହଁକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଆବାରେ ଆବାରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣି, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ତୁଳସୀଙ୍କୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ରଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଗାଲରେ ଦୃଢ଼ ଚୁମ୍ବନ ଦେଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ତାଙ୍କର ବିମ୍ବା ଫଳ ସଦୃଶ ଓଠରେ ଚୁମ୍ବନ କରି, ତିନି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଣିମାଳା ଦାନ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଯୁଗଳ ପାଦପଦ୍ମ ଦେଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱାହାଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଥିବା ଯାହା ଥିଲା, ସେଉଁଠି ଦେଲେ। ମଣିର ଅଙ୍ଗୁଠି ଏବଂ ରତିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ଅଲଙ୍କୃତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଶୟ୍ୟା ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଘନ କେଶକୁ ସଜାଇ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ, ତିନିଟି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଅଳଙ୍କାର ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ। ତାଙ୍କର କପାଳରେ ଦୀପ ସଦୃଶ ତୀବ୍ର ସିନ୍ଦୂର ଚିହ୍ନ ଦେଲେ। ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କର ନଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇଲେ। ସେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ।” ଏହିପରେ ସେ ତପସ୍ୟା ଅରଣ୍ୟ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ରାଜସିକ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିର୍ଜନ ପୁଷ୍ପବାଟିକାରେ, ଶୁଭ ନଦୀ ପାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପବନ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ମନୋହର ଥିଲା, ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ମଧୁମକୁଣ୍ଡଳୀଙ୍କର ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ, ଦିବ୍ୟ ବାଟିକା, ଦିବ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ୍ୟ ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଗଛର ଶୋଭା ମଧ୍ୟରେ, ମଲ୍ଲିକା, ମାଲତୀ ଏବଂ ପଦ୍ମ ମାଳା ରେ ଘେରା ଉଦ୍ୟାନରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ, ଶୁଭ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତରେ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶୟ୍ୟା ଉପରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୋଖିଲା ପୁରୁଷର ଡାକ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ସେ ପ୍ରେମରେ ଉଦ୍ଦୀପିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାମା ସହ ରମଣ କଲେ। ଉପହାର ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଥ ଉନ୍ନତି ପାଇଲା, ଏବଂ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଆହୁରି ବଢ଼ିଲା। ସେ ଆଉ ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ କ୍ରୀଡାସ୍ଥଳୀ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେଉଁଠି ଆଉଥରେ ଖେଳିଲେ। ଏହିପରି ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ମହାବଳଶାଳୀ ରାଜା ରାଜମନ୍ଦଳରେ ଶାସନ କଲେ। ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୂଜା ସ୍ଥଳ, ଉପହାର ଓ ଏହିପରି ସବୁ ଶକ୍ତି ବଳପୂର୍ବକ ନେଇନେଲେ। ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇଗଲେ, ଚିତ୍ରିତ ପୁତୁଳି ଭଳି ଅକ୍ରିୟ ହୋଇ ରହିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଘଟଣା ସବୁ କହି ଏବଂ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତ କଥା ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଅନୁବାଦ କଲେ। ସେ ଏହି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ପରମ ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦୂର କରେ। ସେ ମଣିମଞ୍ଚରେ ବସିଥିବା ଦ୍ୱାରପାଳମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅରଣ୍ୟମାଳା ଧାରଣ କରି, କଳା ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଦେହରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ହସୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର କମଳ ମୁହଁ ଏବଂ ମନୋହର କମଳ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।