ଏହି ସମୟରେ, ଶୋଭାମୟୀ ତୁଳସୀଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, “ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏହି ହାନ୍ସମାନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ରହିବେ। ପରେ ତୁମେ ପୁନିଥରେ ଗୋଲୋକରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।” ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବଦୁନିଆ ବାଜିଲା ଏବଂ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ତୁଳସୀ ତାଙ୍କର ନୂତନ ପତିଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଚଉଷଠି ପ୍ରକାରର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଯାହା ଚଉଷଠି କଳା ଦ୍ୱାରା ମାପାଯାଏ। ଅଙ୍ଗ ଓ ଉପାଙ୍ଗର ଆଲିଙ୍ଗନରେ, ଯାହା ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ, ସେମାନେ ଏକ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ, ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲବାଗିଚା ଥିଲା, ନଦୀତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ। ତୁଳସୀ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜ ପତିଙ୍କ ମନକୁ ମୋହିତ କରିଥିଲେ। ସେ ଚନ୍ଦନରେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ଛାତିକୁ ଶିଙ୍ଗାର କରି, ତାଙ୍କର ବାହୁରେ ତିଳକ ଲଗାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପତି ଆନନ୍ଦରେ ତୁଳସୀଙ୍କ ନଖ ଚିହ୍ନ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ରଖିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଖେଳ ଶେଷ ହେଲା, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଏକାସାଥି ଉଠିଲେ। ତୁଳସୀ ତାଙ୍କୁ କେସର ମିଶିତ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ତିଳକ ଦେଲେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ପାନ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧିତ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ, ଏବଂ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଅତିଉତ୍ତମ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେଲେ। ତୁଳସୀ ପୁନିପୁନି କହୁଥିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସୀ।” ହସି ହସି ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ପଦ୍ମସମ ମୁହଁକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣି ନିଜ ଛାତିରେ ରଖିଲେ। ପତି ତାଙ୍କର ଗାଲରେ ଦୃଢ଼ ଚୁମ୍ବନ ଦେଲେ, ପୁନି ତାଙ୍କର ବିମ୍ବା ଫଳ ସମ ଓଠରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଣିମାଳା ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଯୁଗଳ ନୁପୁର ଏବଂ ସ୍ୱାହା ଠାରୁ ଆଣାଯାଇଥିବା ଭୂଷଣ ଦେଲେ। ରତିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଳଙ୍କାର ଓ ମଣି ମୁଦ୍ରିକା ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ଶୋଭାମୟ ମଞ୍ଚ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଶୟନ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଘନ ଚୁଲକୁ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କଲେ, ତିନୋଟି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଭୂଷଣ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ। ଦୀପ ଆକୃତିର ତୀବ୍ର ସିନ୍ଧୂର ତିଳକ ତାଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଲଗାଇଲେ, ତାଙ୍କର ନଖରେ ଉଜ୍ୱଳ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇଲେ। ସେ ପୁନିପୁନି କହୁଥିଲେ, “ଓ ଦେବୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ।” ଏହି ପରେ ସେ ତାପସ୍ୟାର ଅରଣ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ରାଜସିକ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିର୍ଜନ ଫୁଲବାଗିଚାରେ, ଶୁଭ୍ର ନଦୀତଟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପବନ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ, ଋତୁବସନ୍ତରେ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ, ଦେବ ଉଦ୍ୟାନ, ଦେବବନ ଓ ଚନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଚମ୍ପା, ମାଲତୀ ଓ ପଦ୍ମର କୁଞ୍ଜରେ, ସୁନ୍ଦର ସୁନା ଅଞ୍ଚଳରେ, ଶୁଭ୍ର ସୁନା ପର୍ବତରେ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶୟନରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୋଇଲିର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ସେ ପ୍ରେମିକ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରାମା ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଉପହାର ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଥ ଉନ୍ନତି ହେଲା, ଦୁହିଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଓ ରତି ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଗଲା। ସେ ନିଜେ ଏକ ଆନନ୍ଦ ମୟ ଖେଳ ସ୍ଥଳୀ ସୃଷ୍ଟି କରି, ପୁନି ସେଠାରେ ଖେଳ କଲେ।