ତୁଳସୀ ଏବଂ ନାରଦ ଏକ ଆଲୋଚନାରେ ବସିଥିଲେ। ତୁଳସୀ କହିଲେ, ନାରୀ ତାଙ୍କର ପୁଅ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମମତା ଦେଖାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମ୍ବେଦନା କେବଳ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ଥିବା ବେଳେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଏହି ନାରୀ, ଯେଉଁ ବୃଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଯୋନି ସମ୍ପର୍କରେ ଅସମର୍ଥ, ତାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ନାରୀ ତାଙ୍କର କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ପୁରୁଷକୁ ଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି, ଏମିତି ଯେପରିକି ପୋକା ଗୋମୂତ୍ର ଭୋଗ କରେ। ସେ ବିଶ୍ୱଦ୍ରୁହୀ ରୂପା, ସମସ୍ତ ଦୋଷର ଆଶ୍ରୟ ହେବା ସାଧାରଣ। ସେ ତପସ୍ୟାର ପଥରେ ସଦା ବାଧା, ମୋକ୍ଷର ଦ୍ୱାରକୁ ସଦା ତାଳା ଲାଗାଇ ରଖିଥାନ୍ତି। ହରି ଭକ୍ତିରେ ସେ ବାଧା ଦେଇଥାନ୍ତି, ମାୟାର ଏକ ଡୋକା ହେବା ସାଧାରଣ। ସେ ମାୟାର ରୂପ, ମିଥ୍ୟା କଥାର ଦେହ ହେବା ସାଧାରଣ। ନାରୀ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଳ, ମୂତ୍ର, ପିପି ଓ ଅପବିତ୍ର ଜିନିଷ ର ଭଣ୍ଡାର। ମାୟାର ରୂପ ଏବଂ ମାୟାବୀ ଲୋକମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ। ଏପରେ, ତୁଳସୀ ଏବଂ ନାରଦ ଦୁଇଜଣେ ନିରବ ହେଇଗଲେ। ଶଂଖଚୂଡ଼ା ଏହି ସମୟରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ସତ୍ୟ, ଏକ ମିଥ୍ୟା ଓ ମୋର ଦୃଷ୍ଟିରୁ କିଛି କହିବି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନାରୀଙ୍କୁ ଦୁଇ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଦୁର୍ଗା, ସାବିତ୍ରୀ, ରାଧିକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ— ଏହି ଦେବୀମାନେ ନାରୀର ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ରୂପର ଅଂଶ। ଶତରୂପା, ଦେବହୂତି, ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା, ଦକ୍ଷିଣା; କୁବେରଙ୍କ ଜନା, ବାୟୁଙ୍କ ଜନା, ଅଦିତି, ଦିତି; ଅହଲ୍ୟା, ଅରୁନ୍ଧତୀ, ମେନା, ତାରା, ମଣ୍ଡୋଦରୀ, ପରା; ପୁଷ୍ଟି, ତୁଷ୍ଟି, ସ୍ମୃତି, ମେଧା, କାଳିକା, ଵସୁନ୍ଧରା; ସ୍ୱସ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, କାନ୍ତି, ତୁଷ୍ଟି, ଶାନ୍ତି, ପରା; ସମୃଦ୍ଧି, ଆଚରଣ, ଖ୍ୟାତି, କ୍ରିୟା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ତେଜସ୍ୱୀତା; କ୍ରିୟାର ଏସେନ୍ସ, ଏବଂ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ପ୍ରଧାନ— ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ଅଧିକ ଶୁଦ୍ଧତା ରହିଛି। ଏହି ରୂପକୁ ଏକ ସତ୍ୟ ରୂପ ଭାବରେ ଜଣାଯାଉଛି, ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ଏହିପରି କହନ୍ତି। ଯଦି ଅଂଶ, ସମୟ, ମଧ୍ୟବର୍ତୀ ଅବସ୍ଥା ନାହିଁ, ବହୁ ଆଲୋଚନା ଓ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ଭୟରେ, ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ଏହି ମଧ୍ୟବର୍ତୀ ରୂପକୁ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଏକ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ଜନାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିନାହିଁ। ଏବେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭାର ସାମ୍ନାରେ ଆସିଛି। ମୁଁ ନିଜେ ଶଂଖଚୂଡ଼ା, ଦେବମାନେ ଭୟ କରନ୍ତି ଯେଉଁ। ଗୋପମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି। ମୁଁ ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଜଣାଉଛି। ତୁମେ ନିଜେ ରାଧିକାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଭାରତ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଏପରେ, ଶଂଖଚୂଡ଼ା ନିରବ ହେଇଗଲେ। ତୁଳସୀ କହିଲେ, “ଏକ ପ୍ରିୟା ସଦା ଏପରି ପ୍ରେମିକାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ରାଗ ଦ୍ୱାରା। ଏବେ, ତୁମର ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପିତା, ଦେବତା, ଉପରିବାର ମଣିଷମାନେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତି। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦଶ ଦିନରେ ଶୁଦ୍ଧି ହେଉଛି, ଚାହେ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ। ଏକ ଶୂଦ୍ର ଏକ ମାସରେ, ଏବଂ ବେଦରେ ଏକ ମିଶ୍ର ଜନ୍ମ ଜନା ମାତା ସମାନ। ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ତାଙ୍କର ପିଣ୍ଡଦାନ ସ୍ୱୀକାର କରିନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ, ତପ, ପାଠ, ଯଜ୍ଞ, ଉପାସନା କ’ଣ ଉପକୃତି କରିପାରିବ?