ଏହି ସଂବାଦରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଉଛି । ଏଠାରେ ଏକ ପୁରୁଷ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଉଛି, ଯିଏ କାମପରାୟଣ, ନୀଚ କୁଳରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିନାହାନ୍ତି । ସେଠାରେ ଏକ ନାରୀକୁ ଦେଖାଯାଏ, ଯିଏ ଆରମ୍ଭରେ ମିଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ପୁରୁଷଙ୍କ ଧ୍ୱଂସ ଆଣିଥାଏ । ସେ ହୃଦୟରେ ଚୁରିର ଧାର ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କିନ୍ତୁ ସଦା ମିଷ୍ଟି କଥା କହେ । ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରତି ବିନମ୍ର ଦେଖାଏ, ଓଉଁ ସ୍ଥିତିରେ ସେ ଅନ୍ୟଥା ଅଡି଼ଗ ରହିଥାଏ । ପୁରାଣରେ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଅନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଏ । ଯେଉଁମାନେ ସଦା ନୂତନ କିଛି ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ କାହାର ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ ତାହା ନିଜେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି । ବାହ୍ୟରେ, ସେ ନିଜ ଉପରେ ଏକ ଭଲ ପ୍ରତିଛବି ଦେଖାଏ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତର୍ଗତରେ କାମନାରେ ଆସକ୍ତ । ସେ ଚତୁର, ଯଦି କାମନା ପୂରଣ ହୁଏ ନାହିଁ ତେବେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ଏବଂ ବିବାଦର ମୂଳ । ମନରେ ସେ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶୀତଳ ଜଳ ଇଚ୍ଛା କରେ । ପୁତ୍ର ସହିତ ଅତ୍ୟଧିକ ସ୍ନେହ ଦେଖାଏ, କିନ୍ତୁ ତାହା କେବଳ ସ୍ଵର୍ଗାସ୍ୱାଦ ପାଇଁ । ଯେ ପୁରୁଷ ବୃଦ୍ଧ ଓ କାମକ୍ରିୟା ଅସମର୍ଥ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଦେଖେ । ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୋଷଣ କରେ, ଯେପରି ଶଳା ଗୋବରକୁ ଖାଏ । ନାରୀ ସଦା ଚତୁର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୋଷର ଆଶ୍ରୟ । ସେ ତପସ୍ୟାର ପଥରେ ବାଧା, ମୋକ୍ଷର ଦ୍ୱାରକୁ ବନ୍ଦ କରେ । ସେ ହରିଭକ୍ତିରେ ବାଧା ଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ମାୟାର ପାତ୍ର । ତାଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ ମାୟା, ଏବଂ ସେ ମିଥ୍ୟା କଥାର ଅବତାର । ଏହି ଶରୀର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମଳ, ପେଶାବ ଓ ପୁୟ ଭରିଥିବା ଏକ ପାତ୍ର, ସଦା ଅଶୁଚିରେ ମିଶିଥାଏ । ମାୟାର ଏହି ରୂପ ଏବଂ ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମାୟାବୀ, ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ । ଏପରି ଭାବରେ କଥା କହି ସେଉଁଠି ତୁଳସୀ ଓ ନାରଦ ଶାନ୍ତ ହେଇ ଗଲେ । ତାପରେ ଶଂଖଚୂଡ଼ କହିଲେ, “ଏବେ ଆମେ କିଛି ସତ୍ୟ, କିଛି ମିଥ୍ୟା ଏବଂ କିଛି ମୋର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଶୁଣ । ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ନାରୀଙ୍କୁ ଦୁଇପ୍ରକାର ରୂପରେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ । ଏହି ଦେବୀମାନେ ହେଲେ— ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ଵତୀ, ଦୁର୍ଗା, ସାବିତ୍ରୀ, ରାଧିକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ । ନାରୀଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଏମାନଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । ଶତରୂପା, ଦେୱହୂତି, ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା, ଦକ୍ଷିଣା, କୁବେରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ବାୟୁଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଅଦିତି ଓ ଦିତି, ଅହଲ୍ୟା, ଅରୁଣ୍ଧତୀ, ମେନା, ତାରା, ମଣ୍ଡୋଦରୀ, ପରା, ପୁଷ୍ଟି, ତୁଷ୍ଟି, ସ୍ମୃତି, ମେଧା, କାଳିକା, ବସୁନ୍ଧରା, ସ୍ୱସ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, କାନ୍ତି, ତୁଷ୍ଟି, ଶାନ୍ତି, ପରା, ସମୃଦ୍ଧି, ଆଚରଣ, କୀର୍ତ୍ତି, କ୍ରିୟା, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ତେଜସ୍ୱିତା— ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ନାରୀ ସ୍ୱରୂପର ମୂଳ ଅଂଶ । ଯେଉଁ ରୂପ ପବିତ୍ରତାରେ ପ୍ରଧାନ, ସେ ନିଜେ ପବିତ୍ର । ଏହି ଅଂଶକୁ ସତ୍ୟ ରୂପ ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି । ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ସମୟ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟସ୍ଥିତି ନାହିଁ, ବହୁ ଚର୍ଚ୍ଚା ଓ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ଭୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମଧ୍ୟମ ରୂପ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ । ଜ୍ଞାନୀ, ସଦ୍କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୁରୁଷ, କେବେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରେନାହାନ୍ତି । ଏବେ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛି । ମୁଁ ନିଜେ ଶଂଖଚୂଡ଼, ଯିଏ ଦେବତାମାନେ ଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଛି । ଗୋପଗଣ ଓ ଗୋପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ଗୋପାଳଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଉପସ୍ଥିତ ।” ଏପରି ଭାବରେ ଏହି ସଂବାଦ ଶାନ୍ତ ଓ ଗୁମ୍ଭୀର ରୂପେ ଚାଲିଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ନାରୀର ଦୁଇପ୍ରକାର ରୂପ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ, ଏବଂ ଏହି ଜଗତରେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ସଂପର୍କରେ ଗଭୀର ଅନୁଭୂତି ଦିଆଯାଏ ।