ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ମୁକୁତା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ନୂପୁର ରହିଥିଲା, ଯାହାର ଝିଙ୍କାର ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଦେଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଘନ କେଶରେ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏହା ତାଙ୍କ ରୂପକୁ ଅଧିକ ମନୋହର କରିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୁଇ କାନରେ ଅଲଙ୍କାରିକ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଅନେକ ଅଲଂକାର ରହିଥିଲା। ତାଙ୍କ ହାତରେ କଙ୍ଗଣ, ବାହୁ ମୁଦ୍ରିକା ଏବଂ ଶଂଖ ଆକୃତିର ରତ୍ନ ଅଭୂଷଣ ଥିଲା। ଏମିତି ଦେଖିବାକୁ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗ୍ରାସିଫୁଲ, ମଧୁର, ଗୁଣବତୀ, ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ ଓ ପବିତ୍ର ଚରିତ୍ରର ଥିଲେ। ଏହି ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଶଂଖଚୂଡ଼ କହିଲେ, "ହେ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ନାରୀ, ତୁମେ କିଏ? ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦେବାରିଣୀ ଓ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ନଦୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଖେଳନ୍ତି, ସେଠି ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ। ତୁମର ଦେହ ମୁକୁତା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।" ଏପରେ, ଆକାଂକ୍ଷା ଭରା ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ସେଇ ନାରୀ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—ତୁଳସୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ତପସ୍ୱିନୀ, ତୁମେ କିଏ? ଚାହୁଁଥିଲେ ଯାଇପାର। ମୁଁ ଏକ ଉତ୍ତମ କୁଳର ନାରୀ, ଏକା ଏଠି ନିବାସ କରୁଛି, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା।" ତାପରେ ସେ ନାରୀ ନିଜ ଚିନ୍ତା ଅନୁଯାୟୀ କହିଲେ—"ଏକ ଅଧମ କୁଳର ଲୋକ, ଯିଏ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରେନାହିଁ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମପରାୟଣ। ନାରୀ ଆରମ୍ଭରେ ମଧୁର, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ। ମନରେ ନାରୀ ରେଜରର ଧାର ପରି, କିନ୍ତୁ ସଦା ମିଠା କଥା କହେ। ସ୍ୱ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସଦା ଅନୁଗତ, ନାହିଁହେଲେ କଦାଚିତ୍ ଅନୁଗତ ହୁଏନାହିଁ। ପୁରାଣରେ ନାରୀଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଅନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଯେଉଁମାନେ ସବୁବେଳେ ନୂତନ କିଛି ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କାହା ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁ କାହା ପ୍ରତି ମିତ୍ର—ଏହା ଅଜଣା। ବାହ୍ୟରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଦେଖାଏ, କିନ୍ତୁ ମନରେ ସେ କାମନା ପ୍ରବଳ ରହେ। ବାହ୍ୟରେ ଧୂଖ ଲୁଚାଏ, ଭିତରେ ମିଳନ ଆଶା କରେ। ଅହଂକାରିଣୀ, ଯଦି ସେ ମିଳନରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ ତେବେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଏ, ଏବଂ ସବୁ ବିବାଦର ମୂଳ। ସେ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶୀତଳ ପାନୀର ଆଶା କରେ। ସେ ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହ ଦେଖାଏ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଆନନ୍ଦ ସମୟରେ। ଜେଉଁ ବୃଦ୍ଧ ଯୁବକ ଯେଉଁଥିରେ ସେ ରତି କରିପାରେନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଦ୍ୱେଷ ରଖେ। ସେ ନିଜ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଖାଇଯାଏ, ଯେପରି କୀଟ ଗୋବର ଖାଏ। ସେ ସଦା ଧୂଖର ଆକୃତି, ସବୁ ଦୋଷର ନିବାସସ୍ଥଳ। ସେ ତପସ୍ୟାର ପଥରେ ବାଧା, ମୋକ୍ଷ ଦ୍ୱାରର ତାଳା। ସେ ହରିଭକ୍ତିରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରେ, ମାୟାର ମୂଳ ଝୁଲା। ସେ ମାୟାସ୍ୱରୂପା ଓ ଅସତ୍ୟବାଦିନୀ। ସେ ନାନା ପ୍ରକାର ମଳ, ପେଶାବ, ପୂୟ ଓ ଅପବିତ୍ରତାର ଭଣ୍ଡାର। ମାୟା ଓ ମାୟାବୀମାନେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ।" ଏପରି ତୁଳସୀ କହି ଚୁପ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ନାରଦ ମଧ୍ୟ ନିରବ ହେଲେ। ତେବେ ଶଂଖଚୂଡ଼ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ ସତ୍ୟ, ଏକ ଅସତ୍ୟ ଓ ଏକ ନିଜର କଥା କହିବି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନାରୀଙ୍କୁ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଆକୃତି ଦେଇଛନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଦୁର୍ଗା, ସାବିତ୍ରୀ, ରାଧିକା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଏହିମାନଙ୍କ ଅଂଶ ରହିଛି ନାରୀର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ। ଶତରୂପା, ଦେବହୂତି, ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା, ଦକ୍ଷିଣା, କୁବେରଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ, ବାୟୁଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ, ଏବଂ ଅଦିତି, ଦିତି; ଅହଲ୍ୟା, ଅରୁଣ୍ଧତୀ, ମେନା, ତାରା, ମଣ୍ଡୋଦରୀ, ପରା; ପୁଷ୍ଟି, ତୁଷ୍ଟି, ସ୍ମୃତି, ମେଧା, କାଳିକା, ଓ ବସୁନ୍ଧରା; ସ୍ୱସ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, କାନ୍ତି, ତୁଷ୍ଟି, ଶାନ୍ତି, ପରା—ଏମାନେ ସମସ୍ତ ନାରୀର ମୂଳ ଅଂଶ। ଏମିତି, ସମୃଦ୍ଧି, ଚରିତ୍ର, କୀର୍ତ୍ତି, କର୍ମ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ତେଜସ୍ୱିତା ମଧ୍ୟ ନାରୀର ମୂଳ ଗୁଣ।" ଏହିପରି ଶଂଖଚୂଡ଼ ତାଙ୍କର ମତ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ଏବଂ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ଗଭୀର ଅନୁଭୂତି ଦେଇଗଲା।