ଏଠି ଏକ ଦିନ, ତୁଲସୀ ନିଜ ଚେତନା ଫେରି ପାଇଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ବିଳାପ କରିଥିଲେ। ସେ ବସନ୍ତକଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଓ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ, ଯେଉଁଠି ଜୈଗିଶବ୍ୟମାନେ ସଂତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ସାଧାରଣ ଭାବେ ମଙ୍ଗଳମୟ ରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ର ପଠିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ବଦରୀକୁ ଆସିଲେ। ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ଯୁବାବସ୍ଥାର ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିଲେ, ଏବଂ କାମଦେବ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ସ୍ଫଟିକ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ ଅପୂର୍ବ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମଣିମୟ ଆଭୂଷଣରେ ସଜିଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି ସେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏହି ରଥ ମହାମଣି ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ପରିଜାତ ଫୁଲର ମାଲା ପିନ୍ଧି ସେ ଅପୂର୍ବ ହସ ଦେଉଥିଲେ। ତୁଲସୀ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଦେଖି, ନିଜ ପୋଶାକରେ ମୁହଁ ଢାକିଲେ। ନୂତନ ସଂଯୋଗର ଲାଜରେ ମୁହଁ ନମାଇ ଶର୍ମିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନିରନ୍ତର ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖି ରହିଲା। ତୁଲସୀ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶୟନରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ଥିଲେ। ତାଙ୍କର କମର ଭରି ଏବଂ ଉରୋ ଉଚ୍ଚ ଓ ଦୃଢ଼ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଓଠ ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଲ ଏବଂ ନାକ ଅପୂର୍ବ ଥିଲା; ସେ ଏକ ଅତି ରମଣୀୟ ନାରୀ ଥିଲେ। ନିଜ ରୂପର ଚମକରେ ଘିରି ତୁଲସୀ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ମନୋହର ଥିଲେ। ମାଥାର ମାଂଗର ତଳେ ନିତ୍ୟ ଶିଂଦୁରର ଚିହ୍ନ ବିଭାସିତ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ହାତ ଲାଲ ପଦ୍ମ ପତ୍ର ଭଳି ଥିଲା, ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ନଖରେ ସଜିଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦେହ ଲାଲ ଲାକର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ନଖ ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚମକୁଥିଲା; ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ନଖଗୁଡ଼ିକ ମିଶି ଥିଲା। ତୁଲସୀ ମଣିମୟ ପାୟଲ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାହାର ଝଙ୍କାର ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ରଙ୍ଗିଥିଲା। ଚମେଳି ଫୁଲର ମାଲାରେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ କେଶ ଶୋଭିଥିଲା। ତାଙ୍କର ରୂପ ଦୁଇ ଅପୂର୍ବ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଆଭୂଷଣରେ ଅଧିକ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ତୁଲସୀ ମଣିମୟ ବାଙ୍ଗି, ଭୁଜବନ୍ଧ, ଶଙ୍ଖ ଆଭୂଷଣରେ ସଜିଥିଲେ। ଏପରେ ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ ତୁଲସୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ରୂପ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମନୋହର, ଗୁଣବତୀ, ଶୁଭ୍ର ଦନ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଦେଖି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଓ ଶୁଭା ଓ ରମଣୀୟା, ତୁମେ କିଏ? ତୁମେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଦେହ ଧାରଣ କରି ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ନଦୀମାନେରେ ରମିଥିଲେ, ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ। ତୁମେ କିଏ, ଯେଉଁଠି ନିଜ ଉପସ୍ଥିତିରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦେଉଥିଲେ?” ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣି, ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅପୂର୍ବ ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ତୁଲସୀ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏଠି ଏକ ତପସ୍ବିନୀ, ରହୁଛି; ତୁମେ କିଏ? ଚାଲିଯାଅ। ମୁଁ ଏକ ଉତ୍ତମ କୁଳର ନାରୀ, ଏକା ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରହୁଛି, ଏବଂ ମୋର ଚରିତ୍ର ଶୁଭ୍ର। ଯିଏ ଅଧମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଅଭିଲାଷୀ, ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ନାରୀ ଆରମ୍ଭରେ ମଧୁର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଅନ୍ତି। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ରେଜର ଧାର ଭଳି, କିନ୍ତୁ ସେ ସଦା ମଧୁର ଭାଷା କଥା କରନ୍ତି। ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ ଅନୁଗତ ରହନ୍ତି, ନାହିଁ ହେଲେ ସଦା ଅନାଗ୍ରହ। ପୁରାଣରେ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଅନିର୍ଣ୍ଣୟ ଭାବରେ ବିବର୍ଣ୍ନ କରାଯାଇଛି। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ନୂତନ ଚିଂତାରେ ଲଗିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ମିତ୍ର କିଏ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ବାହ୍ୟ ଭାବରେ ନିଜ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତରେ ସେ କାମ ମିଳନ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି। ସେ ଗର୍ବିତ, ଯଦି ମିଳନ ନ ହୁଏ ତେବେ କ୍ରୋଧୀ, ଏବଂ ବିବାଦର ମୂଳ। ତାଙ୍କର ମନରେ ସେ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶୀତଳ ଜଳ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି।” ଏହିପରି ତୁଲସୀ ନିଜ ଚରିତ୍ର, ରୂପ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବ କଥା ଶଙ୍ଖଚୂଡ଼ଙ୍କୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥିଲେ।