ବ୍ରହ୍ମା ଦୟାଳୁ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ମୋର ଦିଆ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ତୁମେ ରାଧିକାଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଭଳି ପ୍ରିୟ ହେବେ।" ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ରାଧିକା ନିଜ ପ୍ରେମକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଏହି ପ୍ରେମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହିବ। ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ଷୋଡଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ କଲେ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜାପଦ୍ଧତି ଓ ବିଧିବତ୍ ସାଧନା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଦେବୀ ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମରେ। ଦ୍ୱାଦଶ ଦିବ୍ୟବର୍ଷ ଧରି ସେ ଏହି ଉପାସନା କଲେ। ଅନ୍ତେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଗଲା। ଦେବୀର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ତପସ୍ୟାର କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡିଦେଲେ, ଖାଇ ପିଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ—ଏହି ନୂତନ ଯୁବତୀ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୋଭାମୟ ହୋଇ ଥିଲେ। କାମଦେବ, ପଞ୍ଚବାଣଧାରୀ, ତାଙ୍କୁ ପଞ୍ଚଟି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ସରିରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା, ସେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଲା। କେବେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ, କେବେ ମଧୁର ଉନ୍ମେଶର ଅନୁଭୂତି, କେବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ, କେବେ ନିରାଶା, କେବେ ବିବ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ଘୁରିବା, କେବେ ଅନ୍ୟତ୍ର ଯିବା ଏବଂ ପୁନି ଫେରି ଆସିବା—ଏଭଳି ଅନେକ ଅନୁଭୂତି ଦେବୀ ଅନୁଭବ କଲେ। ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଶୟ୍ୟା ଏବେ କଣ୍ଟକରେ ପରିଣତ ହେଲା। ନିବାସ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଅନୁଭୂତି ଦେଲା। ଏକ ମୃଦୁ ଉନ୍ମେଶର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସତୀ ଦେଖିଲେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶୋଭିତ ପୁରୁଷ, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଓ ମଣିମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ସେ ପ୍ରେମ ରସର କଥା କହି, ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କ ଓଠକୁ ଚୁମ୍ବନ କରିଲେ। ପୁନି ସେ ଦେଖିଲେ ବସନ୍ତକ ଆସୁଛନ୍ତି, ଯାଉଛନ୍ତି। ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଫେରି ଆସିଲାପରେ, ଦେବୀ ପୁନିପୁନି ବିଳାପ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶଂଖଚୂଡ଼, ମହାଯୋଗୀ, ଜୈଗିଷବ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ ଶ୍ରୀସୂକ୍ତ ପାଠ କରୁଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ବଦରିକାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଯୌବନ ତେଜସ୍ବୀ, କାମଦେବ ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଧଳା ଚମ୍ପା ଫୁଲ ରଙ୍ଗ ପରି ଚମକୁଥିଲେ ଏବଂ ମଣିମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ମନୋହର, ବଡ଼ ବଡ଼ ମଣିରେ ତିଆରି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଥିଲେ। ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଧାରଣ କରି, ଚମତ୍କାର ହାସ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଦେଖି, ଦେବୀ ନିଜ ମୁହଁକୁ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକିଦେଲେ। ନବ-ଯୁଗଳ ସମ୍ପର୍କର ଲାଜା ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସଦା ଶଂଖଚୂଡ଼ଙ୍କ ପଦ୍ମମୁଖ ଉପରେ ଅଟୁଟ ରହିଲା। ସେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଶୟ୍ୟାରେ ଶୋଇଥିଲେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ନିତମ୍ବ ଭରା ଓ ଦୃଢ଼, ସ୍ତନ ଉତ୍ତୋଳିତ ଓ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ, ଓଠ ଲାଲ୍ ବିମ୍ବା ଫଳ ସମ, ନାକ ସୁନ୍ଦର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପମୟ। ନିଜ ତେଜରେ ଆବୃତ, ସେ ଦେଖିବାକୁ ମଧୁର ଓ ମନୋହର ଥିଲେ। ବିଚ୍ଛୁରା ମାଂଗ ତଳେ ନିତ୍ୟ ଶୋଭାମୟ ସିନ୍ଧୂର ଚିହ୍ନ ଅଲଂକୃତ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ହାତ ପଦ୍ମପତ୍ର ସମ ଲାଲ୍, ଚନ୍ଦ୍ରକାର ନଖ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ଚର୍ମ ଗୋଲାପୀ, ନରମ ଲାକ୍ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ନଖ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଗୁଛ ସମାନ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟ, ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା।