ଏହି ଗଳ୍ପରେ, ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ଅନୁସ୍ମରଣ କରି, ସେ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ଏହାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ବର ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଲେ। ଏବେ, ହେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବା। ନାରାୟଣଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ଏକ ଅଂଶ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାନୁସାରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଫୁଲମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେବା। ବୃନ୍ଦାବନରେ, ତୁମେ ଗଛର ଆକାର ଧାରଣ କରିବା ଏବଂ "ବୃନ୍ଦା" ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବା। ଗଛମାନଙ୍କର ଦେୱୀ ଭାବେ, ତୁମେ ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ରହିବା। ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ସେ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ତୁଳା କହିଲେ: "ହେ ପିତା, ମୁଁ ସତ୍ୟ କୁହୁଛି, ଚାରିଭୁଜା ଥିବା ତାଙ୍କ ସହ ଏପରି ନୁହେଁ। ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନେଇ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, କାରଣ ଭାଗ୍ୟ ଆମର ଆସକ୍ତିକୁ ବିଘ୍ନ କରିଛି। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କୃପାରେ, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଗୋବିନ୍ଦକୁ ଆଉଥରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ମୋର ବରଦାନ ଦ୍ୱାରା, ସେ ତୁମ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେବେ। ରାଧିକା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବେ ଯେ, ତୁମର ପ୍ରେମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ରହିବ।" ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ଷୋଳଖଣ୍ଡ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ସେହିପରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଏବଂ ନିୟମିତ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପଦ୍ଧତି ଶିଖାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ, ସେ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମରେ ଏହି ସମସ୍ତ ପୂଜା ପଦ୍ଧତି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଦ୍ୱାଦଶ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି, ସେ ଏହି ଉପାସନା କରିଲେ। ତପସ୍ୟା ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ହେବା ପରେ, ସେ ଆପଣଙ୍କ ଚାହିଦା ବର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଦେବୀ, ମନେ ସନ୍ତୋଷ ପାଇ, ତପସ୍ୟାର କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଖାଇପିଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେ ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ ଶୋଇଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତରୁଣ୍ୟରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଥିବା ସେଇ ଉତ୍ତମା ନାରୀ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ। ପଞ୍ଚବାଣୀ କାମଦେବ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ମାରିଲେ। ସମଗ୍ର ଶରୀର କୁଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲା, କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହେଇଗଲା। କେବେ ଭୟ, କେବେ ନିଦ୍ରାର ମଧୁରତା, କେବେ ସଚେତନ, କେବେ ନିରାଶା ଅନୁଭବ କଲେ। କେବେ ଭ୍ରମ ଭିତରେ ଘୁରୁଥିଲେ, କେବେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ପୁଣି ଫେରୁଥିଲେ। ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ବିଛାଉଣା କାଟାରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଘର ଅରୂପ ହେଲା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନି ହେଲା। ଏକ ନିଦ୍ରାର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସତୀ ଦେଖିଲେ ଏକ ଭଲ ଶୃଙ୍ଗାରିକ ପୁରୁଷ। ସମଗ୍ର ଶରୀର ଚନ୍ଦନ ଲିପ୍ତ, ମଣିମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିତ। ସେ ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦ କଥା କହିଲେ ଏବଂ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କର ଅଠଠି ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ପୁଣି, ସେ ବସନ୍ତକଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଓ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ସ୍ୱଚେତନାକୁ ଫେରି, ପୁଣିପୁଣି ବିଳାପ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାଯୋଗୀ ଶଂଖଚୂଡ଼, ଯିଏ ଜୈଗିଷବ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରକ୍ଷାକରୀ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ୁଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ବଦରିକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ତରୁଣ୍ୟର ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କାମଦେବ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। ଧଳା ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ର ରଙ୍ଗରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା ଏବଂ ମଣିମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରଥରେ ବସିଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଉଥିଲେ। ପାରିଜାତ ଫୁଲ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ହସ ହସୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଦେଖି, ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାକିଦେଲେ।