ତୁଳସୀ କହିଲେ, “ସର୍ବଜ୍ଞ ଭଗବାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏବେ ମୋତେ କେଉଁ ଲଜ୍ଜା ରହିଛି?” ସେ ନିଜ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ଉପରେ ଆଲୋକ ପାତ କରି ନିଜ ଉପଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ କଲେ—“ମୁଁ ଗୋଲୋକରେ ଏକ ଗୋପୀ ଥିଲି, ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତ ଥିଲି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମିଳନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବାକୁ ପାରିନଥିଲି, ମୋ ହୃଦୟ ଅବସାନ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ରାଧିକା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ ଏବଂ ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ।" "ଗୋବିନ୍ଦ ମୋତେ କହିଲେ, ‘ତୁମେ ମୋର ଏକ ଅଂଶ ହେବା, ଚାରି ଭୁଜା ଧାରଣ କରିବା।’ ଏଭଳି କହି ଦେବତାମନ୍ୟଙ୍କ ନାୟକ ଦୃଶ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ତାପରେ ମୁଁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁଠି ସେ ମୋର ଆତ୍ମୀୟ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।" "ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଏହି ଅଂଶ ଅତ୍ୟଧିକ ଚମକିଲା, ଭାରତରେ ଅଲଭ୍ୟ ନାମରେ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏବେ, ରାଧିକାଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଦାନବ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଗୋଲୋକରେ ତୁମେ ଦେଖିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ତାଙ୍କ ମନକୁ କାମନାରେ ଆଗ୍ରହିତ କରିଥିଲା। ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତ୍ୟାଗ ଓ ଉପବାସ କରି, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ ତୁମକୁ ଦାନ କରିଥିଲା।" "ଏବେ, ମୋତେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୁଭା ତୁଳସୀ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେବା। ନାରାୟଣଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ଦେବତାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଫୁଲମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ହେବା, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେବା। ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗଛ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବା, ଏବଂ ‘ବୃନ୍ଦା’ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବା। ଗଛମାନଙ୍କର ଦେବୀ ଭାବରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ସଦା ରହିବା।" ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶୁଣି ବୃନ୍ଦା ହସିଲେ, ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ତୁଳସୀ ପୁନଃ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଛି, ଓ ପିତା, ଚାରି ଭୁଜା ଧାରଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କ ସହ ଏପରି ନୁହଁ। ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସହ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହଁ, କ୍ୟାରଣ ଭାଗ୍ୟ ମୋର ଆଗ୍ରହକୁ ବାଧା ଦେଇଛି। ତାଙ୍କ କୃପାରେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି, ଯେଉଁଠି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।" "ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ରାଧିକାଙ୍କ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେବା। ରାଧିକା ଏହା ଆଜ୍ଞା ଦେବେ ଯେ, ତୁମର ପ୍ରେମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ରହିବ।" "ଏହିପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀକୁ ଷୋଡଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା ବିଧି ଓ ଆଚାର ପ୍ରଣାଳୀ ଶିଖାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ବୃନ୍ଦା ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମରେ ଏହି ପୂଜା ପାଳନ କଲେ।" "ବର୍ଷ ବାର ଦିବ୍ୟ ଅବଧି ଧରି, ବୃନ୍ଦା ଉପାସନା କଲେ। ଯେତେବେଳେ ତ୍ୟାଗ ଓ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ହେଲା, ସେ ଚାହିଥିବା ବର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଦେବୀ, ମନ ଶାନ୍ତି ଭରି, ଉପବାସର କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡିଲେ। ଖାଇଲେ, ପିଇଲେ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଶୟନ କଲେ।" "ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତାଜା ଯୁବତ୍ବରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ସ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି ପ୍ରଦାନ କଲେ। ପଞ୍ଚବାଣୀ ତାଙ୍କୁ ପଞ୍ଚ ଶର ନିକ୍ଷେପ କଲେ।" "ତାଙ୍କର ସରା ଦେହ କୁଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଗା ଫୁଲି ଆସିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହେଲା। କେବେ ଚିନ୍ତା ହେଲା, କେବେ ଦ୍ରୁତ ନିଦ୍ରା ଆସିଲା, କେବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଚେତନା ଆସିଲା, କେବେ ଦୁଃଖ ଭାବ ଆସିଲା। କେବେ ଭ୍ରମଣ କରି, କେବେ ଚାଲିଗଲା, ପୁଣି ଫେରିଲା।" "ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ଶୟନ ଏବେ କଣ୍ଟକରେ ପରିଣତ ହେଲା। ନିବାସ ଅନାକାର ହେଲା, ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ ଅଗ୍ନିରେ ପରିଣତ ହେଲା।" "ନିଦ୍ରାର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସତୀ ଏକ ଭଲ ଭୂଷିତ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହରେ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲେ, ମଣିମୟ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।" "ସେ ପ୍ରେମର ସୁଖ ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କର ଓଠକୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।" ଏହି ଭାବରେ ତୁଳସୀଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଉପଖ୍ୟାନ ଚାଲିଥିଲା, ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ, ପ୍ରେମ ଓ ଶାପର ଗାଥା ଦେବତାମନ୍ୟଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରହସ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ହେଲା।