ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର କେଶଧାରିଣୀ, ଆକର୍ଷକ ଆକୃତିର ଏବଂ ବଟବୃକ୍ଷ ସଦୃଶ ଦେହଯୁକ୍ତ ଏକ ଅପୂର୍ବା ନାରୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ କୌଣସି ଉପମା ମିଳେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଏ ଭୂମିର ମାପରେ ଏକ ସ୍ୱାଭାବିକ ନାରୀ ଭଳି ଉପଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅୟୁର୍ ଦୀର୍ଘତା ପରି, ଅତ୍ୟୁତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ସେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଶୀତକାଳରେ ଉପବାସୀ ସେ ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। କିଛି ବର୍ଷ ସେ କେବଳ ଫଳ ଓ ଜଳ ଉପରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ, ଏବଂ ଚଳିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ କେବଳ ବାୟୁପାନ କରି ରହିଲେ। ଏଭଳି ଅଦୃଶ୍ୟ ତପସ୍ୟାରେ, ସେ ଏକ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ବେଳେ, କମଳ-ସମ୍ଭୂତ, ହଂସବାହନ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ— "ତୁମେ ଯେ କୌଣସି ଭକ୍ତି, ମୋକ୍ଷ, ଅମରତ୍ୱ କିମ୍ବା ବୟସ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ ଇଛା କର, ମୁଁ ତାହା ପୂରଣ କରିଦେବି।" ତାପରେ ତୁଳସୀ କହିଲେ— "ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁଳସୀ, ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ ଏକ ଗୋପୀ ଥିଲି। ମୋ ମନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ମୁଁ ପାଇପାରିଲି ନାହିଁ। ରାଧିକା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ। ତାପରେ ଗୋବିନ୍ଦ କହିଥିଲେ— 'ତୁମେ ମୋର ଚତୁର୍ଭୁଜ ଅଂଶ ଭାଗ ହେବ।' ଏହା କହି ଭଗବାନ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରିୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖାଦେଲେ।" ଏହି ଅଂଶ ଭାରତରେ ଅଳଭ୍ୟ ନାମକ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏବଂ ରାଧିକାଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦାନବ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକରେ ଦେଖି, ସେ ଅତି ଆକୁଳ ହୋଇ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ବର ପାଇଲେ। ଏବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଶୁଭଦାୟିନୀ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଉ। ନାରାୟଣଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରିୟ ହେବ। ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗଛ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବା ଏବଂ 'ବୃନ୍ଦା' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବା। ତୁମେ ଗଛମାନଙ୍କର ଦେବୀ ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ସଦା ରହିବା।" ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ସେ ହସିଲେ ଓ ମନରେ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ତୁଳସୀ କହିଲେ— "ପିତା, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭାଗ ସହ ମୋର ଏପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏଖଣି ମଧ୍ୟ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନେଇ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଅଛି, କାରଣ ଭାଗ୍ୟ ମୋର ଆସକ୍ତିକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଇଛି। ତାଙ୍କ ଦୟାରେ, ଦୁର୍ଲଭ ଗୋବିନ୍ଦକୁ ପୁଣି ମୁଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି।" ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— "ମୋର ବରଦାନରେ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଭଳି ପ୍ରିୟ ହେବ। ରାଧିକା ଦେବୀ ଆଦେଶ ଦେବେ ଯେ, ତୁମର ଏହି ପ୍ରେମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ରହିବ।" ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ଷୋଳ ସ୍ୟଲୋକ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜା ପଦ୍ଧତି ଓ ବିଧି ଶିଖାଇଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ସେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମରେ ସମସ୍ତ ନିୟମ ମାନି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅୟୁର୍ ଅନୁସାରେ ଉପାସନା କଲେ। ତପସ୍ୟା ଓ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ହେଲାପରେ, ସେ ଚାହିଥିବା ବର ପାଇଲେ। ଦେବୀ ମନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କରି, ତପସ୍ୟାର କ୍ଲାନ୍ତି ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଖାଇଦାଇ ତୃପ୍ତ ହୋଇ, ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ— "ଏହି ନୂତନ ଯୌବନରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ।