ଏକ ସମୟର କଥା, ଜନନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଭଳି ଜଣେ ମହିଳା ଥିଲେ, ଯିଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିର ଥିଲେ, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ସେଉଁଠି ସେ ଓ ତାଙ୍କର ପତି ଦୁଇଜଣେ, ପ୍ରେମକଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନୁରାଗ ଲୀଳା କେବେ ବି ନିବୃତି ହେଉନଥିଲା। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ମହିଳା ରଜୋଦର୍ଶନ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ପତି ଏହି ସମୟରେ ସମ୍ପର୍କରୁ ବିରତ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ, ଏବଂ ପବିତ୍ରତାରେ ଅଚଳ ରହି, ଏହି ଗର୍ଭକୁ ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧାରଣ କଲେ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶୁଭ ଦିନରେ, ଶୁଭ ଯୋଗରେ, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ଶୁଭ ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କର ଚରଣ ଦୁଇଟି ପଦ୍ମ ଭଳି ଥିଲା, ଏବଂ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା। ସେ ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରୀର ସ୍ୱାମିନୀ ଭାଗ୍ୟରେ ଅନୁଗ୍ରହିତ ଥିଲେ, ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରୀର ଦେବୀ ଭଳି ଉଦୀପ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଠୋଠ ରସାଳ ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଲ ଥିଲା, ସେ ହସୁଥିଲେ ଏବଂ ଘରକୁ ଚାହିଁ ଦେଖୁଥିଲେ। ନାଭି ତଳେ ତିନିଟି ଭଉଜା ଥିଲା, ତାଙ୍କର ନିତମ୍ଭ ଗୋଳ ଓ ମୃଦୁ ହେବା ସହିତ ହଲେ। ସେ ଗାଢ଼ ବର୍ଣ୍ଣର, ଚମତ୍କାର ଚୁଲି, ଆକର୍ଷକ ଓ ବଟବୃକ୍ଷ ଭଳି ଆକୃତି ଥିଲେ। ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୌଣସି ତୁଳନା କରିପାରୁନଥିଲେ। ସେ ମହିଳା ସ୍ୱଭାବତଃ ପୃଥିବୀର ମାପରେ ଯଥାଯଥି ଥିଲେ। ସେଠି, ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ତପସ୍ୟା ଏବଂ ଶୀତକାଳରେ ଜଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ତପ କରିଥିଲେ। ବିଶ୍ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ କେବଳ ଫଳ ଓ ପାଣି ଉପରେ ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ। ଚଳିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶୁଧୁ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କଲେ। ଏଭଳି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସେଉଁଠି, ଏକ ପାଦ ଉପରେ ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦଢ଼ାଇ ଥିବା, ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେବା ଦୁର୍ଲଭ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କମଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଚାରିମୁଖି, ହଂସବାହନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁଥିରେ ଭକ୍ତି, ମୁକ୍ତି, କିମ୍ବା ଅମରତ୍ଵ ଓ ବୃଦ୍ଧିହୀନତା ଚାହୁଁଛ, ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କୁହ।" ତୁଳସୀ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁଳସୀ, ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ ଏକ ଗୋପୀ ଥିଲି। ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଲପାଉଥିଲି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ମୋର ଆନୁରାଗ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଗଲା। ରାଧିକା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ। ତାପରେ ଗୋବିନ୍ଦ କହିଲେ—‘ତୁମେ ମୋର ଚତୁର୍ଭୁଜ ଅଂଶ ହେବେ।’ ଏହିପରି କହି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ମୁଁ ମୋର ପ୍ରିୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିରେ ଥିଲେ।" ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି କହିଲେ, "ସେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଂଶ ଭାରତରେ ଅଲଭ୍ୟ ନାମରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏବଂ ରାଧିକାଙ୍କ ଶାପରୁ, ସେ ଦାନବବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଗୋଲୋକରେ ପୂର୍ବେ ତୁମକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମନ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଗଲା। ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତପସ୍ୟା କରି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପାଇଲେ। ଏବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରି ଓ ଶୁଭାଙ୍ଗି, ତୁମେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଉ। ନାରାୟଣଙ୍କ ଶାପରେ, ଦେବୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଏକ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଫୁଲମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେବେ। ବୃନ୍ଦାବନରେ ତୁମେ ଗଛ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବା, ଏବଂ ‘ବୃନ୍ଦା’ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବା। ତୁମେ ଚିରକାଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଗଛମାନଙ୍କ ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ଭାବେ ରହିବା।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେ ହସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା। ତୁଳସୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ହେ ପିତା, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର ଏହିଭଳି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ। ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନିଜର ଏଇ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାୟିତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରୁଛି, କାରଣ ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମୋର ଆନୁରାଗ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛି। ତାଙ୍କର କୃପାରେ, ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଗୋବିନ୍ଦକୁ ପୁନିଥରେ ମୁଁ ଅବଶ୍ୟ ପାଇପାରିବି।