ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଯୁବତୀ ତିନି-ନୟନୀ ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଭାବରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ମୋତେ ପତି ଦିଅ, ମୋତେ ପତି ଦିଅ, ମୋତେ ପତି ଦିଅ!” ଶିବ, ରସର ଶ୍ରୀ, ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ମସ୍କରା କରିଲେ। ଏହି ଦୟାରୁ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ରାମ ଲଙ୍କାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସୀତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଭାରତରେ ଏକାଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବରେ ବେଦାବତୀ କମଳାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଚାରିଟି ବେଦ ସଦା ଶରୀରୀ ରହିଛନ୍ତି। କୁଶଧ୍ୱଜର କନ୍ୟାର ଏହି କଥା ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କୁହାଯାଇଛି। ଏହାପରେ, ନାରାୟଣ କହିଲେ—ଆସକ୍ତିରେ, ସେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ରାଜା ସହ ଖେଳ କରିଥିଲେ। ଦୁଇଜଣେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନର ଲେପ ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାର ଶୟନ ତିଆରି କଲେ। ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ସ୍ତ୍ରୀ, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଆକୃତି ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମିଳି ଶୃଙ୍ଗାର କଳାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମଧୁର ମିଳନ କ୍ଷୟ ହେଲା ନାହିଁ। ଏହିଠାରେ, ସେ ଯୁବତୀ ରଜସ୍ତ୍ରାବ ହେଲେ, ତେଣୁ ରାଜା ମିଳନରୁ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ତାକୁ ସତ୍ୱର ଗର୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ଚେଷ୍ଟା ରେ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କଲେ। ଏକ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଶୁଭ ଦିନ, ଶୁଭ ଯୋଗରେ—କାର୍ତ୍ତିକର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିନରେ—ଏକ ଦଳପଦ୍ମ ଲାଗି ପାଦ ଦ୍ୱୟ ଓ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ରାଜଶ୍ରୀର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କର ଅଞ୍ଜଳି ଲାଗି ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଲ ଓ ହସି ହସି ଘର ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ନାଭି ତଳେ ତିନି ଭାଗ ଏବଂ ମୃଦୁ ଦୋଳାୟମାନ ନିତମ୍ବ, ଶ୍ୟାମା ତ୍ୱଚା, ସୁନ୍ଦର କେଶ, ବନ୍ୟାନ ଗଛ ଭଳି ଆକୃତି, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୌଣସି ତୁଳନା ମିଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ପୃଥିବୀର ମାପରେ ଅନୁକୂଳ, ଯେପରି ନାରୀର ଧର୍ମ। ଏଠାରେ, ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ତପ, ଶୀତରେ ଜଳରେ ଉଭୟ ତପସ୍ୟା କଲେ। ବିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଫଳ ଓ ଜଳରେ ଜୀବନ କଲେ। ଚାଳିଶ ହଜାର ବର୍ଷ କେବଳ ବାୟୁରେ ଜୀବନ କଲେ। ଏପରି ତପସ୍ୟାରେ, ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦ୍ରୁତ ଦୃଶ୍ୟ ରେ ଉଭୟ ଦେଖି, ଉତ୍ପଳଜ ଏକ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଚାରିମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ହଂସ ଭାଗା ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ହରିରେ ଭକ୍ତି, ମୋକ୍ଷ, କିମ୍ବା ଅମରତ୍ୱ ଓ ଜରା ନାସ, ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମାଗ। ତୁଳସୀ କହିଲେ—ସର୍ବଜ୍ଞଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏବେ ମୋତେ କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ। ମୁଁ, ତୁଳସୀ, ଏକ ସମୟରେ ଗୋଲୋକରେ ଏକ ଗୋପୀ ଥିଲି। ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦ ସହ ଆସକ୍ତ ଥିଲି, ତଥାପି ଅତି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଚେତନାହୀନ ଥିଲି। ରାଧିକା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଗୋବିନ୍ଦକୁ ତାନ୍ତ୍ରିକ କରି, ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ କହିଲେ—“ତୁମେ ମୋ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଅଂଶ ଭାବରେ ହେବେ।” ଏପରି କହି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମୁଁ ମୋ ପ୍ରିୟ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଓ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିରେ ଦେଖିଲି। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଂଶ ଭାରତରେ ଆଲଭ୍ୟ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏବେ, ରାଧିକାର ଶାପରୁ, ସେ ଦାନବ ଶ୍ରେଣୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଗୋଲୋକରେ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିଲେ, ତାହାରୁ ତାଙ୍କର ମନ ଆସକ୍ତିରେ ବିକଳ ହୋଇଗଲା।