ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଅଗ୍ନିପରୀକ୍ଷା କରାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୀତାଙ୍କର ଛାୟା ନମ୍ରତାସହିତ ଅଗ୍ନି ଓ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କଥା କହିଲେ। ତାପରେ ଅଗ୍ନିଦେବ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା କରିବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ସଉଭାଗ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରିପାରିବ।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସୀତାଙ୍କର ଛାୟା ପୁଷ୍କରକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସମୟ ବିତିବା ସହିତ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଫଳରୂପେ ସେ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡରୁ ପୁନଃ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। କୃତୟୁଗରେ ସେ ବେଦାବତୀ ନାମରେ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କର ଶୁଭ କନ୍ୟା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଛାୟା ଦ୍ୱାପରୟୁଗରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଭାବରେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କର କନ୍ୟା ହେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ମହାପ୍ରଭୁ, ଏହିପରି ଉପାଖ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଉ।” ଏହାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ସେ ଛାୟା, ଯୁବତୀ ଓ ରୂପବତୀ, ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ। ରାମ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସେ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କରି ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ବର ମାଗିଲେ—‘ମୋତେ ପତି ଦିଅ, ପତି ଦିଅ, ପତି ଦିଅ, ହେ ତ୍ରିନେତ୍ର!’ ତାଙ୍କର ଏହି ଇଚ୍ଛା ଶୁଣି ଶିବ, ରସର ନାଥ, ହସିଲେ। ଏହିଠାରୁ ତିନି ପତି ମାଗିବା ଫଳରେ ସେ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାବରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ହେଲେ। ଏହାପରେ ରାମ, ଲଙ୍କାରେ ମୋହିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏଗାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଭାରତରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ବେଦାବତୀ, ଯିଏ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅଂଶ, ସେ କମଳା ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଚାରି ବେଦ ସଦା ଦେହୀଭୂତ ଅଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବେ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କ କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, କାମବଶତଃ ସେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ କ୍ରୀଡା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ମଲ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ ଶୈୟା ତିଆରି କରି ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ସେ ମହିଳାମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମଣିକ୍ୟ ଭଳି ଦେହ, ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୁଭ୍ର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେଇ ଆନନ୍ଦରେ ବିରାମ ନଥିଲା। ପରେ ତାଙ୍କର ରଜସ୍ରାବ ଆସିଲାପରେ ରାଜା ଏହି କ୍ରୀଡାରୁ ବିରତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ ଓ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପତିବ୍ରତା ରହି ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ। ଶୁଭ ସମୟ ଓ ଶୁଭ ଦିନରେ, କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଦିନ ଏବଂ ଶୁଭ ଯୋଗରେ, ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ରଙ୍ଗର ଦୁଇଟି ପଦ୍ମପାଦ ନିୟୁତ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରୀର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଓଠ ତାଜା ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଲାଲ, ହସି ଘର ଦେଖୁଥିଲେ। ନାଭି ତଳେ ତିନି ଭାଙ୍ଗି, ଗୋଳ ଓ ମୃଦୁ ନିତମ୍ଭ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର କେଶ, ରୂପସୀ ଓ ବଟବୃକ୍ଷ ଭଳି ଗଠନ। ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୌଣସି ଉପମା ଦେଇପାରୁନଥିଲେ। ସେ ଭୂମିର ମାପରେ ଯଥା ନାରୀ ସ୍ଵଭାବ, ତିଏ ସେଭଳି ଉପଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ତପ, ଶୀତକାଳରେ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ଏକାଇଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଫଳ ଓ ଜଳ ଉପରେ ରହିଲେ। ଚଳିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ପବନ ମାତ୍ର ଉପରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଏକପାଏଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି, ପଦ୍ମସମ୍ଭବ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ହଂସବାହନ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।