ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ଓ ସିଦ୍ଧିଗୁଡ଼ିକୁ କଥା ହେଉଥିଲା—ଏହି ସିଦ୍ଧିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଜଗତ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ ହେବା, ଦୂରରେ ଥିବା କଥା ଶୁଣିପାରିବା, ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା, ଅମରତ୍ୱ ଲାଭ କରିବା, ଓ ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚତମ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତି—ଏହି ଅଠରଟି ସିଦ୍ଧି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ରୂପେ ମନେ ରଖାଯାଏ। ଏହାସହିତ, ଖ୍ୟାତି, ଯଶ, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଧର୍ମପାଳନ, ଉପବାସ, ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା, ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଓ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ପରିକ୍ରମା, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତି—ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ଓ ଯାହା କିଛି କହାଯାଇଛି, ଏହା ସମସ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ଏହିପରି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥାମାନେ ଶୁଣି, ଶର୍ବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶେଷରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ, ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—“ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ମୋତେ ସେବନ କର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ତୁମେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଗ୍ରହର ଦାତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଅମରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ତୁମର ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପତନ ଦେଖିବୁ। କ୍ରମେ କ୍ରମେ ତୁମେ ମୋର ସମାନ ତେଜ ଓ ମହିମାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ। ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ମୋ ଆତ୍ମାଠାରୁ ବି ଅଧିକ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜନ ଖାଲି କାଳର ଧାରାରେ ପକାଯାଉଛନ୍ତି। ମୋ କଥା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ନୁହେଁ, ତୁମେ ଏହା ପାଳନ କରିବା ଚିତ୍ତ ରଖ। ତୁମେ ମୋ ଆଦେଶ ଓ ତୁମ ନିଜ ଶବ୍ଦ ଦୁହିଁଟିକୁ ଅଟୁଟ ରଖିବ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ବଡ଼ ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବ। ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମେ ଗୃହସ୍ଥ, ତପସ୍ୱୀ ଓ ଯୋଗୀ ହେବ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବ। ଏଠି ଏକ ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି—ମନ୍ଦ ନାରୀ ପତିଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦିଏ, କିନ୍ତୁ ଦେଵୀ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ତାଙ୍କୁ ନୁହେଁ। ଏକ ସତୀ ନାରୀ ପ୍ରେମ ଭାବରେ ପତିଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପୁଅ ଭଳି ଦେଖାଶୁଣା କରେ। ପତି ଦୁର୍ବଳ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପତିତ କିମ୍ବା ମହାପୁରୁଷ ଯେହେଉ, ସେ ଯେଉଁମାନେ ପତିଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପଭୋଗର ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସତୀ ନାରୀ ତାଙ୍କ ପତି ସହିତ ଗୋଲୋକରେ ଦଶ କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ମୋ ଆଦେଶରେ, ତୁମେ ସେଇ ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବ, ଏହା ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ହେବ। ଯେଉଁଜଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଞ୍ଚ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ହଜାର ତୀର୍ଥ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୋ ସହିତ ଗୋଲୋକରେ କୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏହିପରି ଜନ ଗୋଲୋକରୁ କେବେ ବିଦାୟ ନେଇ ନାହାନ୍ତି, ସେ ଆମ ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏକ ଲିଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କରି ଏକଥର ପୂଜା କଲେ ମଧ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିପାରିବେ। ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ମୁକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ, ଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କଲେ ଏହି ସ୍ଥାନ ପାଇଥାନ୍ତି; ଏଉଁ ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ ପାପୀ ମଧ୍ୟ ଶିବଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ “ମହାଦେବ, ମହାଦେବ, ମହାଦେବ” ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ “ଶିବ” ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ଶିବଙ୍କର ଶୁଭ ବାଣୀ ମଙ୍ଗଳ ଓ ମୁକ୍ତି ଦାନ କରେ। ଧନ ଓ ପରିବାରର ବିୟୋଗର ଦୁଃଖ ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ପାପ ନାଶକ ଓ ସନ୍ତାନ, ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି। ଯାହାର ମୁଖରୁ ନିରନ୍ତର “ଶିବ” ନାମ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ସେ ଏହି ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏପରି କଥା କହି, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଏକ କାମନାପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ—“ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମେ ଶିବଙ୍କୁ, ଶୁଭ ଦାତା ଓ ଶୁଭର ନିବାସକୁ, ପୂଜିବ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ତେଜର ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦେଖାଦେବ, ହେ ସୁନ୍ଦର-ମୁଖୀ। ଏହାପରେ ବିଶେଷ ଏକ ଯୁଗରେ, ସତ୍ୟଯୁଗରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସତ୍ୟ ପ୍ରବଳ ରହିବ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କ ଅପମାନରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବ।” ଏଭଳି ଭଗବାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆଦିଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହିମାର ଗାଥା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।