ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ପଦ୍ମାସନରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଦୟାରେ, ସେମାନେ ପୁନି ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ। ଏପରି କଥା କହି, ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶିବ ତେଜଗତିରେ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେମାନେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଥିଲେ, ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ହେଲେ। କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ମାଳାବତୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଗୁଣବତୀ ଓ ଦେବୀ ସ୍ୱରୂପା। ପୃଥିବୀ ସହିତ ତାଙ୍କ ସଂଯୋଗରେ, ସେ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ବେଦର ସ୍ୱର କ୍ଲାର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ଜନନଗୃହରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଏହି କନ୍ୟା ବେଦର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଜନ୍ମ ସାଥେ ସାଥେ, ସେ ସ୍ନାନ କରି, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପୁଷ୍କର ତୀରେ ସେ ଗୋଟିଏ ମନ୍ବନ୍ତର ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ତଥାପି, ସେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ନାହିଁ, ଯୁବତୀ ରୂପରେ ରହିଲେ। ପରେ ଜନ୍ମରେ, ତାଙ୍କର ପତି ସ୍ୱୟଂ ହରି ହେବେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ କ୍ରୁଧିତ ହୋଇ ପୁନି ତପସ୍ୟା କଲେ। ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ପରେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱରେ ବିଚରଣ କଲେ। ସେଠାରେ, ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଅତି ଆଦର ସହିତ ପାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ତାହା ଭୋଜନ କରି, ସେଠି ରହିଗଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀଙ୍କୁ, ଯୁବନ ଭରା ରୂପରେ ଦେଖି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନେ କାମବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଲା। ଗୁଣବତୀ ସେ ନାରୀ କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଅଚଳ କରିଦେଲେ। ସେ ମନରେ ପଦ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ନାରୀ କ୍ରୁଧାବେଗରେ ଶାପ ଦେଲେ—“ମୋ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ତୁମ ପରିବାର ସହିତ ନଶ୍ୱର ହେବେ।” ଏପରି କହି, ସେ ଯୋଗବଳରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏ କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଲି, କଣ କରିଦେଲି?” କାଳକ୍ରମେ, ଏହି ଗୁଣବତୀ ନାରୀ ଜନକଙ୍କ କନ୍ୟା ହେଲେ। ପୂର୍ବଜନ୍ମର ତପସ୍ୟାରେ, ସେ ମହାତପସ୍ବିନୀ ହେଲେ। ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ସେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ତପସ୍ୟାର ସ୍ମୃତି ରଖିଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ପତି ମଧ୍ୟ ଗୁଣବାନ୍, ଆନନ୍ଦମୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଥିଲେ। ପିତୃବାଚ୍ୟା ପାଳନ ପାଇଁ, ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀରାମ ସତ୍ୟବାଦୀ ଥିଲେ। ସେ ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ରହୁଥିଲେ। ରାମଙ୍କୁ ବିଷଣ୍ଣ ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନିଦେବ କହିଲେ—“ସୀତାହରଣର ସମୟ ଏବେ ଆସିଛି। ପ୍ରାରବ୍ଧ ଅତି ଦୁର୍ବଳ, ତାହାକୁ କେହି ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହାନ୍ତି। ପରୀକ୍ଷା ସମୟରେ ମୁଁ ପୁନି ସୀତାଙ୍କୁ ତୁମକୁ ଦେବି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା କହିଲେ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତିରେ, ସୀତା ମାୟାସୀତା ଭାବେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଏହିଭଳି, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେ ଚାଲିଗଲେ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିବାକୁ ନିଷେଧ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାମ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହରିଣ ଦେଖିଲେ।