ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ୟାମଳ ମେଘ ଭଳି ଗଢ଼ା କଳା ରଙ୍ଗର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ ଏବଂ ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଜଣେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରିଥିଲେ, ଓ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏହି ଦେଖି ସେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ହସି ହସି ଆନନ୍ଦରେ ଏହା ଶୁଣୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାଦେବ ଶିବ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। କଶ୍ୟପ ମହାର୍ଷି ମଧ୍ୟ ବିଶେଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ନମନ କଲେ। ସେଠାରେ କଶ୍ୟପ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଓ ଶିଥିଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ। ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ପ୍ରଭାବରେ ସେ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ମୁହଁରେ ହସ, ହୃଦୟରେ ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ରହିଛି। ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ, ସେ ଦେବମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏହି ପ୍ରସନ୍ନ ଦେବତାଙ୍କୁ କଥା ହେଲେ। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଲୋକିକ ଏବଂ ବେଦିକ କଥା, ଏବଂ ଶାନ୍ତି ବିଷୟରେ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ତୁମେ ତ ପୂଜାର ଫଳ ଦେବାରେ ସାମର୍ଥ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦେବାରେ କ୍ଷମତାଶାଳୀ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ନାୟକ, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଛ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ କାହିଁକି ବିରଥାରେ ପଚାରିବି? ତୁମେ ବାଣୀ ଓ ପ୍ରଶ୍ନର ମୂଳ, ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ଆଧାର।" ତେବେ ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ, "ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶାପିତ ହୋଇଥିଲେ—ଏହି ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧର କାରଣ। ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ମମତା ଓ ଦୁଃଖରେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଉଠିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଶରଣ ନେଉଛନ୍ତି, ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା କଥା ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଏହି ଲାଭ ନିଶ୍ଚିତ ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ଶରଣ ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଫଳ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କର ଅନ୍ତେ କ'ଣ ହେବ? ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ଏହି କଥା ମୋତେ କହ।" ତେବେ ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, "ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଅର୍ଧ ଘଟିକା ମଧ୍ୟରେ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ରାଜ୍ୟ ଭୂମିକୁ ଯାଅ। ବୃଷଧ୍ୱଜଧାରୀ (ଶିବ) କାଳର ଅପରାଜିତ ଓ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ—ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ଓ କୁଶଧ୍ୱଜ—ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସେମାନେ ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ହରାଇ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଭାବେ ପଦ୍ମ ପୂଜାରେ ନିମଗ୍ନ ତପସ୍ବୀ ହେଇଗଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସେମାନେ ପୁନି ଶ୍ରୀମାନ୍ୟ ହୋଇ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ।" ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀଭଗବାନ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଗୃହାନ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶିବ ତା'ପରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେବାକୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେତିକି ଲାଭ କଲେ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ସେ ଦୁଇ ଭାଇ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ହେଲେ। କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କ ରାଣୀ ମାଳାବତୀ ଏକ ଧର୍ମିକ ଦେବୀ ଥିଲେ। ମାଳାବତୀ ତାଙ୍କର ଭୂମି ସଂଯୋଗରେ ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ; ଜନ୍ମକ୍ଷେତ୍ରରେ ବେଦ ଧ୍ୱନି ସ୍ପଷ୍ଟ କରି ଉଠିଲେ। ସେ ଝିଅ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ବେଦ ଧ୍ୱନି କରିଥିଲେ। ଜନ୍ମ ପରେ ତୁରନ୍ତ, ସେ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ପୁଷ୍କର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତଥାପି, ସେ କଦାପି କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ନାହିଁ, ଯୌବନର ଶୋଭାରେ ତିନିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହରି ସ୍ୱୟଂ ହେବେ—ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ପୁନି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜଣେ ଅତିଥି କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ। ସେ ଅପରାଧୀ ତାହା ଭୋଜନ କରି, ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଲେ। ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହି ଉତ୍ତମା ନାରୀଙ୍କ ଉନ୍ନତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନ ଦେଖି, ସେ ଅପରାଧୀ କାମବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସେ ଧର୍ମିକା ନାରୀ କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଅଚଳ କରିଦେଲେ।