ଏହି ସମୟରେ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ, ତୁମେ ଯାଅ—ତୁମ ଭଲ ହେଉ, ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହାଯାଇଥିଲା । ସେଇ ପୁଣ୍ୟମୟ ପ୍ରଭୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ନେକଦିନ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଲକ୍ଷ୍ୟ । ସୁଦର୍ଶନ ଓ ଶିବ—ଦୁଇଁଜଣେ ମୋତେ ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ । ମହାଦେବ ଚାହିଲେ ଦଶ ମିଲିଅନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାହ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ । ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ଦିନ ଓ ରାତି ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରେ । ଏହି ପବିତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଶିବସ୍ୱରୂପ, ଓ ଶିବ ଏଠାରେ ଅଧିପତି ଦେବତା । ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ସମୟରେ ଶଂକର ସ୍ୱୟଂ ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ବୃଷଭ ଉପରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ । ସେ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରଭୁ ଏକ ମଣିମଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ମଣିମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ । ତାଙ୍କ ଦେହ ନୂତନ ମେଘ ଭଳି କଳା, ଚାରି ହସ୍ତରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି । ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି । ଅନନ୍ଦ ଓ ହସରେ, ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଗାନ ଓ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାରେ ପ୍ରଭୁ ଶୁଣୁଛନ୍ତି । ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣିପାତ କଲେ । କଶ୍ୟପ ମହାଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରି ପ୍ରଣାମ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଏକ ସୁଖଦାୟକ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ—ସେ ରୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ପ୍ରଭାବିତ, ଶାନ୍ତ, ହସୁଥିବା ଓ ଆନନ୍ଦିତ । ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟରେ, ଦେବମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଶ୍ରୀଭଗବାନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଲୋକିକ ଓ ବେଦିକ ବିଷୟ ଓ ଶାନ୍ତି ବିଷୟରେ ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ । ଆପଣ ତପସ୍ୟାର ଫଳଦାତା, ସମସ୍ତ ଧନର ଦାତା । ଆପଣ ଜ୍ଞାନର ନାୟକ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ତେଣୁ କାହିଁକି ମୁଁ ଅବ୍ୟର୍ଥ ଭାବେ ଜ୍ଞାନ ପଚାରିବି? ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ବାଣୀ ଓ ପ୍ରଶ୍ନର ମୂଳ, ଶାସ୍ତ୍ରର ଆଧାର ।” ତେବେ ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: “ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶାପିତ ହୋଇଥିଲେ—ଏହିଠାରୁ ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ବିରୋଧ ହେଲେ । ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଓ ପିତୃସ୍ନେହରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନାଶ ପାଇଁ ଉଠିଥିଲେ । ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା କେବଳ ଶବ୍ଦରେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଫଳ କଥା କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ । ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ କ'ଣ ହେବ? ଏହି ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଆପଣ କୃପାକରି କହନ୍ତୁ ।” ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: “ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଭୂଲୋକର ରାଜ୍ୟକୁ, ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ଅର୍ଧ ଘଟିକାରେ ଯାଅ । ବୃଷଧ୍ୱଜଧାରୀ କାଳର ଅତିଶୟ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଦୁଇପୁଅ, ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ଓ କୁଶଧ୍ୱଜ, ଦୁହେଁ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ । ଦୁହେଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ହରାଇ, ପଦ୍ମ ପାଦପଦ୍ମର ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠା ଧରି ତ୍ୟାଗୀ ହେଲେ । ସେଠି, ଏହି ଦୁଇଁଜଣେ ପୁନି ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଗି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜା ହେବେ ।” ଏହିପରି କହି, ପ୍ରଭୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଶିବ ତ୍ୱରିତ ଏଠାରୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗି ଚାଲିଗଲେ । ଏଉଁପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ: “ସେମାନେ ଯେଉଁ ଵର ଚାହିଁଥିଲେ, ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ । ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଵରଦାନରେ, ସେ ଦୁଇଁଜଣେ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ହେଲେ । କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କ ଜନାନୀ ମାଳାବତୀ, ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଦେବୀ । ସେ, ଭୂମି ସଂଯୋଗରେ, ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ବେଦର ଧ୍ୱନିକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରି, ଜନନଗୃହରେ ଉଦିତ ହେଲେ । ସେ ଝିଅ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ବେଦର ଧ୍ୱନି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ । ଜନ୍ମ ପରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ ।