ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଶ୍ୱାମୀ, ସର୍ବଜ୍ଞ ଓ ସମସ୍ତ କାରଣ ଭଗବାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏଠି ଜିଜ୍ଞାସା ହେଉଛି, ଏମନ୍ତି ଶକ୍ତିଶାଳି ଦେବୀ କିପରି ଗଛର ଆକାର ଧାରଣ କଲେ? ମୋ ମନ ଅଶାନ୍ତ ଓ ସନ୍ଦେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୁନିପୁନି ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ମୋତେ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛି। ହେ ସନ୍ଦେହ ନାଶକ, ଆପଣ ଦୟାକରି ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ନାରାୟଣ କହିଲେ—ଏହି ଯଶସ୍ବୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯିଏ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଧର୍ମସାବର୍ଣି, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦେବସାବର୍ଣି, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଯିଏ ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପୁଅଠାରୁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ ଥିଲା। ବୃଷଧ୍ୱଜ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ, ମାଘ ମାସରେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପୂଜା ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦେଲେ। ଶିବଙ୍କ କାରଣରୁ କୌଣସି ଦେବତା ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଶଂକର ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନିବାରଣ କଲେ। ଶିବ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, କ୍ରୋଧରେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଶଂକର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆବରୋଧ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ପଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତେ ହରିଙ୍କୁ ନିଜ ଭୟର କାରଣ କହି ଅନୁରୋଧ କଲେ। ତେବେ ନାରାୟଣ ଦୟାବଶତଃ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କଲେ। ସେ କହିଲେ—ଯେଉଁଠି କୌଣସି ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିବା ଜଣେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ରକ୍ଷକ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ସଦା ଥାଏ। ମୁଁ ଶିବ, ମୁଁ ତୁମେ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ତିନି ଗୁଣର ଧାରକ ମଧ୍ୟ ମୁଁ। ତୁମେ ଯାଅ, ଭଲ ହେଉ—କିପାଇଁ ଭୟ? ସେ ପବିତ୍ର ପ୍ରଭୁ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଶରଣ ଓ ପରମ ଗତି। ସୁଦର୍ଶନ ଓ ଶିବ, ଦୁଇଁଜଣେ ମୋତେ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ। ମହାଦେବ ଦଶ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେ। ଯିଏ ଦିନ ରାତି ମୋ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାହ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କିଛି ନୁହେଁ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଦିନ ରାତି ଚିନ୍ତା କରେ। ଭଗବାନ ଶିବ ରୂପୀ, ଏବଂ ଶିବ ଏଠାରେ ଅଧିପତି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ସମୟରେ ଶଂକର ସ୍ୱୟଂ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ବୃଷଭରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ରତ୍ନ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ରତ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ନବ ମେଘ ସଦୃଶ କଳା, ଚାରି ହସ୍ତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ। ସେ ଶରୀର ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଗାନ ଓ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଭଗବାନ ସ୍ମିତ ମୁଖେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କଶ୍ୟପ ମହାଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରି ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେଠି ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଶୁଭାସୀନ ଦେଖିଲେ, ସେ ଶାନ୍ତ, କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ହସ୍ୟମୁଖ, ଆନନ୍ଦିତ। ଏହି ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ, ଭଗବାନ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାରେ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ—ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଲୋକିକ ଓ ବେଦିକ ବିଷୟ, ଏବଂ ଶାନ୍ତି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି। ତୁମେ ତପସ୍ୟାର ଫଳଦାତା, ସମସ୍ତ ଧନର ଦାତା।