ଏହିପରି କଥା କହି ରାଧିକାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଇଲେ, ମୁନିବର। ଏହି ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା ଗୋଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ ଶିବଲୋକରେ ବସିଥିଲେ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଗଙ୍ଗା ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ତାପରେ ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ଏହି ଚାରିଜଣ ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ। ଗଙ୍ଗା ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ—ଏହି କଥା ମୁଁ ଶୁଣିଛି।” ଏହାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ଯାଇ, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହି ଦେବୀ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ। ସେ ନବଯୌବନରେ, ଧର୍ମିକ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ, କେବଳ ତାଙ୍କୁ ମାନିଛନ୍ତି। ସେ ଭୟଭିତ ଓ ବିଚାରଶୀଳ ଭାବରେ ଏହିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ମୁଁ ଗୋଲୋକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଷ୍କ ଦେଖି ତାହାଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲି। ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସବୁଙ୍କର ଅନ୍ତଃସ୍ଥ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିଲେ। ରାଧିକା ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ଗୋଲୋକକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏଶ୍ୱର। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି; ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି, ଧର୍ମିକ। ଯିଏ ଅହଂକାରରେ, ସାମ୍ନାରେ ଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେନାହିଁ, ସେ ଅପରାଧୀ। ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ନାହିଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏକା, ଆଦିହୀନ, ଗୁଣହୀନ, ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ। ରାଧିକା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପୂର୍ବରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏହିକାରଣରୁ, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚୟନ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଆପଣଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି।” ଏପରି କହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି ଚଲିଗଲେ। ସେ ମାଲା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଶୈଳୀ ଶଯ୍ୟା ତିଆରି କଲେ। ପୃଥିବୀ ଓ ମାଟିକୁ ଯାଇ, ପୁଣି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ନୂତନ ସମ୍ମିଳନ ବେଳେ, ସେଇ ଦେବୀ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ବାଣୀ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସହଧର୍ମିଣୀ ରୂପର ଇର୍ଷ୍ୟା ଥିଲା ନାହିଁ। ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କ ତିନିଜଣ ଭାର୍ୟା ଥିଲେ। ତାପରେ ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁଳସୀ କେଉଁଠି ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ସେ କିଏ ଥିଲେ? ସେଇ ତପସ୍ବିନୀ କେଉଁ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ, କାହାର କନ୍ୟା ଥିଲେ? ସେ ସ୍ଥିର ସ୍ୱଭାବ, ନିର୍ମୋହ, ସାକ୍ଷୀସ୍ୱରୂପ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଏଶ୍ୱର, ସବୁଜଣା, ସବୁ କାରଣ। ଏପରି ଦେବୀ କିପରି ଗଛର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ? ମୋ ମନ ଅଶାନ୍ତ ଓ ସନ୍ଦେହରେ ଭରିଗଲା, ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କରେ; ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ନାଶକ। ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଖ୍ୟାତିସ୍ଥ, ପ୍ରଶଂସିତ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଧର୍ମସାବର୍ଣି, ଧର୍ମିକ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଦେବସାବର୍ଣି, ବିଷ୍ଣୁବ୍ରତ ନିଷ୍ଠାବାନ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ବୃଷଧ୍ୱଜ, ବୃଷଧ୍ୱଜରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ରାଜା ଓ ଶିବ ଦୁହେଁ ତାଙ୍କୁ ପୁଅଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ମାଘ ମାସରେ, ସେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପୂଜା ବନ୍ଦ କଲେ।