ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରେ, ସେ ଭଗବାନ ଅନିଚ୍ଛାଶୂନ୍ୟ, ନିରାକାର, ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଏବଂ ନିରାଧାର ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଅପାର ସ୍ୱେଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଧାରଣ କରି, ସେ ରୂପମୟ ହୋଇ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ସେ ଚରମ, ପାରମାର୍ଥିକ ପ୍ରଭୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଶାସକ। ସେଠି ସମସ୍ତେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ, ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁରେ, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୋଇ, ଭକ୍ତିରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଇ ଥିଲେ। ସେ ଦେବ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ। ଗୋପବାଳକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଧଳସର ଚାମର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଶୀତଳ କରୁଥିଲେ। ଶତକୋଟି ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କୃତ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସେ ନବ ମେଘ ଭଳି କଳା, ଯୁବକ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହରେ କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଦୀପ୍ତି ଚମକୁଥିଲା, ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ରୂପ କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ଚଞ୍ଚଳ ଲାସ୍ୟ ଓ ମାଧୁର୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ମହାମୂଲ୍ୟ ମଣିର ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସେ ଭଗବାନ ସମସ୍ତଙ୍କର ବଡ଼ ପ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣଠାରୁ ବି ଅଧିକ ଆଦରଣୀୟ, ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କୁ ରସମୟ ଭାବରେ ଦେଖି ବିସ୍ମିତ ହେଇ ଥିଲେ। ଋଷି, ମନୁଷ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନେ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଥିଲେ। ସେମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କରି, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଡାହାଣ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ସମାନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ସଭାରେ ବସିଥିଲେ। ଦୁଇଟି ବାହୁ, ହାତରେ ବାଁଶୀ, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ, ଶାନ୍ତ ରୂପରେ, ସମାନ ପୋଷାକ, ଯଶ, ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଏ ସେବକ ଓ କିଏ ସେବ୍ୟ—ଏହା କହିବାକୁ କେହି ସମର୍ଥ ହେଉନଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରାଧା ଥିବା ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷଣ ବି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। କୃଷ୍ଣ ରାଧା ରୂପ ନେଇଥିଲେ, ରାଧା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେୟସୀ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଇଥିଲେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ହୃଦୟର କମଳରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ପରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ସମ୍ମତି ମିଳିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସ୍ଵୀୟ ପରିକର ଓ ଗୋପୀମଣ୍ଡଳୀରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, "ମହାଦେବ, ଏଠିକୁ ଆସ; ତୁମର ଶାଶ୍ୱତ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ତୁମେ ଏଠିକୁ ଆସିଛ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ। ରାଧା ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ପାନ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି।" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ହସିଲେ। ସେ ଚାରି ବେଦର କଥା କହିଲେ। "ହେ ପ୍ରଭୁ, ରସମଣ୍ଡଳରେ ତୁମର ଅଂଗରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଗଙ୍ଗା, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏବଂ ତୁମର ଅଂଶ, ତୁମର ଜିଉ ଭଳି ପ୍ରିୟ। ତାଙ୍କର ପତି ହେବେ ବୈକୁଣ୍ଠର ଚତୁର୍ବୁଜ। ରାଧା ଯେଉଁଠି ଗୋଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ସମସ୍ତଠି ଉପସ୍ଥିତ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଗଙ୍ଗା ହସି ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ସେଠି ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ତା’ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଥୋଡ଼ା ଜଳ ତାଙ୍କ କମଣ୍ଡଳୁରେ ରଖିଲେ। ପଦ୍ମଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଗଙ୍ଗାକୁ ରାଧିକା ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କଲେ।