ଏପରି ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଦିଆଯାଇଛି; ଏହା ପରେ ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁ? ଏହିପରି କହି, ରାଧାଙ୍କର ଆଖି ରକ୍ତାବର୍ଣ୍ଣ ମାନେ ଅଳି ମାନେ ଲୋଟସ ପତ୍ର ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଗାଙ୍ଗା, ଏକ ଦକ୍ଷ ଯୋଗିନୀ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ। ରାଧା ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସ୍ବୟଂ ତାଙ୍କର ସାମଗ୍ରିକ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଗାଙ୍ଗା, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଲେ। ଗୋଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକଗୁଡିକରେ ସମସ୍ତଠାରେ ପାଣି ନଥିଲା; ତଳି ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଏକ ଗୋଲା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ଅନନ୍ତ, ଧର୍ମ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ—ସମସ୍ତେ ଗୋଲୋକକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଗଳା, ଓଠ, ମୁଖ ଶୁଖା ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ, ଦାନଦାତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାର ଦାତା, ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତ ଦାନର କାରଣ—ସେ ନିର୍ବିକାର, ନିରାକାର, ଅସ୍ପର୍ଶ, ନିରାଧାର—ସ୍ବଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ରହିଥିବା ଦେହ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିଥିବା ମୂର୍ତ୍ତି। ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଅତୀତ, ପରମାତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶାସକ। ଏହି ଦେବମାନେ କମ୍ପିଥିବା ଶବ୍ଦରେ, ଲୁହାପୁରା ଆଖିରେ, ତାଙ୍କର ଦେହରେ କୁଞ୍ଚିତ ଲୋମ ସହିତ ଏହି ପରମ ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦିପ୍ତିମାନ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ। ଗୋପମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ସ୍ଫଟିକ ଚମର ଦ୍ୱାରା ଶୀତଳ କରାଯାଉଥିଲା। ଶତ କୋଟି ଗୋପମାନେ ଚମତ୍କାର ପୋଷାକରେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ। ସେ ନବ ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ଯୁବକ, ପୀତବସନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରର ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ଦିପ୍ତିମାନ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଲକ୍ଷ୍ୟ କାମଦେବର ଚର୍ମ ଏବଂ ଲୀଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ବଡ଼ ମଣିମାନେ ତିଆରି ଗହଣା ରେ ଶୋଭିତ। ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ଭକ୍ତମାନେ ପୂଜିତ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କର ଛାତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ; ଦେବମାନେ ସେଠି ରସରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖି ପାରିଲେ। ଋଷି, ମାନବ, ସିଦ୍ଧ, ତପସ୍ବୀମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କରି, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପରମ ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ସମାନ ପୋଷାକରେ, ସଭାରେ ବସିଥିଲେ। ଦୁଇଟି ହାତ, ବାଂଶୀ ଧାରଣ କରି, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ସେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସମାନ ବସନ, ଖ୍ୟାତି, ଦେହ ଏବଂ ଶୋଭାରେ ସମାନ। ଏଠି କିଏ ସେବକ ଏବଂ କିଏ ସେବ୍ୟ? ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କିଏ ଏହି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ରାଧା ସହିତ ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସର୍ବୋତ୍ତମ। କୃଷ୍ଣ ରାଧାର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ରାଧା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସଂଗିନୀ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏକାଗ୍ର ମନରେ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଖୋଲି, ତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଜନ ସହିତ ଦେଖିଲେ, ଗୋପୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ମହାଦେବ, ଏଠାକୁ ଆସ; ତୁମର ଶାଶ୍ୱତ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଗାଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ। ରାଧା ତାଙ୍କର ସମ୍ମୁଖରେ ଗାଙ୍ଗାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ପିବିବାକୁ ଚାହାଁ।