ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦିନ, ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମ୍ମାନର ସହିତ ଉଠିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ଗୋପମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇ, ନମ୍ରତାରେ ଗଳା ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ଗଙ୍ଗା ତ୍ୱରିତ ଉଠିଲେ ଏବଂ କଥା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ; ସେ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ନମ୍ର ଭାବରେ ଦାଉଁ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗଳା, ଓଠ ଏବଂ ଜିଭା ଶୁଖା ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ଭୟଭୀତ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦାନ କଲେ। ତାପରେ, ଗଙ୍ଗା ଦେଖିଲେ ରାଧା ଉପରେ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ଦେଖିଲେ ଏହି ରାଧା ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଦି ମୂଳ, ସୃଷ୍ଟିର ନିତ୍ୟ ଉତ୍ପତ୍ତି। ସେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଅନେକ ସମୂହରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅପୂର୍ବ। ଶୁଭଦ୍ରା, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି, ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କର ଭାଗ୍ୟରେ ଶୁଭ ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ। ରାଧା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶରୀରର ଅର୍ଧାଂଗୀନୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଉଜ୍ୱଳତା, ଯୁବତ୍ୱ ଓ ଚମକରେ ସମାନ। ତାଙ୍କ ତେଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଭାକୁ ଅଛାଦିତ କରି, ସଭାକୁ ଅତି ଚମକଦାର କରିଥିଲା। ସେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ମା, ପୂଜିତ, ଗର୍ବିତ ଏବଂ ଆତ୍ମ-ସମ୍ମାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ବେଳେ, ରାଧା ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ରାଧା କହିଲେ: "ମୁଁ ସଦା ତୁମ ସାଥିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ରହୁଛି, ଆଶାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରେମ ଭରା ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଛି। ସେ ସୁନ୍ଦରତାରେ ଅଚେତ ହେଇଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ରোমାଞ୍ଚ ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମୋତେ ଚାହିଁ, ହସି ହସି ପ୍ରେମ ଦେଖାଉଛ। ଏହି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ପୁନିପୁନି କରୁଛ।" "ଏହି ପ୍ରିୟାକୁ ନେଇ, ହେ ଚପଳ, ଗୋଲୋକରୁ ଚାଲିଯାଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ବିରଜା ସହିତ ଚନ୍ଦନବନରେ ଦେଖିଥିଲି। ତୁମେ ମୋ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସହିତ ବିରଜା ଏକଥା ଶୁଣି ବିଲିନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଚନ୍ଦନବନ ଶତ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପି, ଚାରି ଗୁଣା ଲମ୍ବା। ମୁଁ ଘରକୁ ଯିବା ପରେ, ତୁମେ ପୁନି ବିରଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲା। ସେ ଜଳରୁ ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଉଠି, ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ ହେଲେ। ତାପରେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତୁମ ଶୁକ୍ର ବିସର୍ଜନ କଲା।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ଚମ୍ପକବନରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୋପୀ ସହିତ ଦେଖିଥିଲି। ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦରତା ତାଙ୍କ ଦେହ ଛାଡି, ଚନ୍ଦ୍ରର ଦଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା। ଯାହା ତୁମେ ଦେଇଥିଲା, ସେତିକି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ବଣ୍ଟିତ ହେଲା—ଏକ ଅଂଶ ପଦ୍ମମୁଖୀ ନାରୀମାନେ, ଏକ ଅଂଶ ରାଜାଙ୍କୁ, ଏକ ଅଂଶ ଚନ୍ଦନ ପାଷ୍ଟରେ, ଏକ ଅଂଶ ଜଳରେ, ଏକ ଅଂଶ ଫଳ ଓ ଧାନରେ, ଏବଂ ସୁପକ୍ୱ ଫଳରେ।" "ତୁମେ ଉଜ୍ୱଳ ଗୋପୀ ସହିତ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ତେଜ ଦେହ ଛାଡି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା। ଯାହା ତୁମେ ଦେଇଥିଲା, ପ୍ରେମ ଓ ଅଶ୍ରୁରେ ବଣ୍ଟିତ—ଏକ ଅଂଶ ଅଗ୍ନିକୁ, ଏକ ଅଂଶ ରାଜାଙ୍କୁ, ଏକ ଅଂଶ ଚୋରମାନେ, ଏକ ଅଂଶ ସାପମାନେ, ଏକ ଅଂଶ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ନାରୀମାନେ, ଏବଂ ଏକ ଅଂଶ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାରୀମାନେ।" "ତୁମେ ଶାନ୍ତ ଗୋପୀ ସହିତ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ରତ୍ନଦୀପରେ ସଜିତ ଏକ ରତ୍ନମୟ ମହଲରେ। ତୁମେ ଦେଇଥିବା ସୁଗନ୍ଧିତ ପାନ ତାଙ୍କ ସହିତ ଉପଭୋଗ କଲେ। ମୋ ନାମ ଶୁଣିବା ସହିତ, ତୁମେ ସତ୍ୱରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।" ଏହିପରି ରାଧା, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ଅନୁଭୂତିରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଅନ୍ତରର ଦୁଃଖ ଓ ଦୟାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ଭାବଗତିରେ କଥା କହିଥିଲେ।