ହଜାର-ହଜାର ଡାକିନୀ, ଯୋଗିନୀ ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ରକ୍ଷକମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦଶ ମିଳିଅନରୁ ଅଧିକ ଦେବତାମାନେ, ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ସେଠାରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୌତି କହିଲେ—ସେ ମଣିର ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକ ମାଳା ସହିତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ସେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମଙ୍କୁ ଗଭିର ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କର ଦେହ ଦେଇଲେ। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ସେ ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଯଥାଯଥିକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ, ମହାଯୋଗୀଙ୍କ ଗୁରୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରିଶ୍ୱର ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ନୀଳଲୋହିତ ହସିଲେ। ଶ୍ରୀମହେଶ୍ୱର କହିଲେ—“ଯାହା କେବଳ ତୁମର ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଦାସତ୍ୱ ମାର୍ଗକୁ ବିରୋଧ କରେ, ତାହା ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନର ଆବରଣରେ ଲୁଚିଛି, ସେ ଯୋଗର ଦ୍ୱାରର ଦ୍ୱାରପାଳିକା। ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼, ମହାମୋହର ପିଟାରେ ଲୁଚିଛି। ସେ ବିବେକର ମାତା, ଯଦିଓ ସେ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧିର ନାଶକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ଯେ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋର ମନରେ ଅଛି, ତାହିଁ ଦିଅ। ତୁମେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ସେବା ପ୍ରତି ମୋର ଆକାଂକ୍ଷା ଅବିରତ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ। ପଞ୍ଚମୁଖରେ ତୁମର ନାମ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଓ ମଙ୍ଗଳର ନିବାସ, ଜପିବାକୁ ଚାହେଁ। ଅନନ୍ତ କୋଟି କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ମନ ତୁମ ରୂପର ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଉ। “ତୁମର ସେବା, ପୂଜା, ପ୍ରଣାମ ଓ ନାମଗାନରେ; ସ୍ମରଣ, ସ୍ତୁତି, ଗୁଣଗାନ, ଶ୍ରବଣ ଓ ପାଠରେ; ଆତ୍ମନିବେଦନ ଓ ପ୍ରତିଦିନ ନିବେଦିତ ଭୋଜନରେ; ମୁଁ ତୁମର ଧାମ, ଲୋକ, ସାଦୃଶ୍ୟ, ସାନିଧ୍ୟ ଓ ସାୟୁଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି। ଅଣୁତ୍ୱ, ଲଘୁତ୍ୱ, ପ୍ରାପ୍ତି, ଇଚ୍ଛାର ସ୍ୱାଧୀନତା, ମହତ୍ତ୍ୱ; ସର୍ବଜ୍ଞତା, ଦୂରଶ୍ରବଣ, ପରଦେହ ପ୍ରବେଶ; ଅମୃତତ୍ୱ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ସ୍ମରଣ କରେ—ଏହି ଅଠାରଟି ସିଦ୍ଧିର ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। “ଯଶ, କୀର୍ତ୍ତି, ସତ୍ୟବାଣୀ, ଧର୍ମ ଓ ଉପବାସ; ଦେବପୂଜା, ଦେବଦର୍ଶନ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ପରିକ୍ରମା; ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ, ରୁଦ୍ରତ୍ୱ, ବିଷ୍ଣୁତ୍ୱ ଓ ପରମପଦ; ଏବଂ ଯାହା କିଛି କୁହାଯାଇଛି, ସେସବୁ ମୁଁ ଚାହେଁ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ।” ଶର୍ବଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାହା ସ୍ୱୀକାର କରି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୋତେ ସେବା କର, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ। ଅମରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେଉ। “ତୁମର ଲୀଳାରେ, ଶିଶୁ ସ୍ୱରୂପରେ, ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବିନାଶ ଦେଖିବ। ଦୀର୍ଘକାଳରେ, ତୁମେ ମୋ ଏକାକ୍ଷର ମହିମା ଓ ତେଜରେ ସମTulya ହେଉ। ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ; ମୋ ଆତ୍ମାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ। ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ କାଳର ତାନାରେ ପାକାଯାନ୍ତି। “ମୋର କଥା ତୁମେ ରକ୍ଷା କର; ଏହି କଥା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଓ ତୁମ ଶବ୍ଦ ଉଭୟକୁ ପାଳନ କରିବ। ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବ। ସମୟ ପରେ, ତୁମେ ଗୃହସ୍ଥ, ତପସ୍ୱୀ, ଯୋଗୀ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତା ହେବା। ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀ ପତିକୁ ଦୁଃଖ ଦିଏ, ଭକ୍ତିନୀ ସ୍ତ୍ରୀ ନୁହେଁ। ସେ ସ୍ନେହବଶତଃ ପତିଙ୍କୁ ଯଥା ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ପୁଅକୁ ଦେଖେ, ସେପରି ସେ ପତିଙ୍କୁ ଯତ୍ନ କରେ।