ସେ ଅଚେତନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦର ଚିହ୍ନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ତିନି କୋଟି ଗୋପୀଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚମକ ଲକ୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ରର ଦୀପ୍ତିକୁ ସମାନ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ରୂପ ଧଳା ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ଦୀପ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ତିନି ଗର୍ବିତ ହାତୀର ଦୟାଳୁ ଚାଳରେ ଚାଲିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗଳାରେ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣିର ହାର ଥିଲା, ଯାହା ରୁବିରେ ସଜିଥିଲା ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ପାଦ ଶୋଭା ଲୋଟସ୍ ଫୁଲର ଦୀପ୍ତିରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ନରମ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧୁର ଅନୁଭୂତି କରୁଥିଲେ। ସେ ରତ୍ନର ରାଜାରେ ଭରିଥିବା ଦିବ୍ୟ ମହଲରୁ ଅବତରିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଫୋରହେଡ୍ ମଧ୍ୟରେ କସୁରି, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚିହ୍ନରେ ତିଲକ ଲାଗିଥିଲା, ଏହା ତାଙ୍କର କେଶରେ ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଅଧିକ କେଶ କମ୍ପିଥିଲା, ଏବଂ ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲେ। ସେ ଗୋଲୋକର ରତ୍ନର ରାଜାର ଶୋଭାମୟ ସିଂହାସନ ପାଖରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାଇଲେ। ସେ ଦେଖିବାକୁ, ଅପରାଜିତ କୃଷ୍ଣ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ଉଠିଲେ। ଗୋପମାନେ ଭୟରେ ନମ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କର ଗଲା ନମାଇ ଦଣ୍ଡାଇଲେ। ଗଙ୍ଗା ଶୀଘ୍ର ଉଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ଭୟଭୀତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଗଳା, ଠୋଡ଼, ଏବଂ ମୁହଁ ଶୁଖିଗଲା। ଲୋଟସ୍ ଉପରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣ ଭୟଭୀତ ଗଙ୍ଗାକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଲେ। ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ଦେଖିଲେ, ଉପରେ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ରାଧା ବସିଛନ୍ତି। ସେ ଦେଖିଲେ, ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଦିସ୍ୱରୀ, ସୃଷ୍ଟିର ନିତ୍ୟ ମୂଳ। ସେ ବିଶ୍ୱର ଅନେକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅପରିମିତ। ଶୁଭଦାୟିନୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଦ୍ଧ, ଦୀପ୍ତି, ଯୁବା ଓ ଚମକରେ କୃଷ୍ଣ ସମାନ। ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଭଗବାନଙ୍କର ସଭାକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲା, ଏହାକୁ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ କରିଦେଇଥିଲା। ସେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର ମା, ଶୁଭ, ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଆତ୍ମସମ୍ମାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ସମୟରେ ରାଧା ବିଶ୍ୱର ନାୟକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ରାଧା କହିଲେ: "ମୁଁ ସଦା ତୁମକୁ ପାଖରେ ଦେଖୁଛି, ଆଶାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋ ଆଖି ଅନୁରାଗରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମେ ମୋର ରୂପରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଚେତନ ହେଉଛ, ଦେହରେ କୁମ୍ଭିର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମୋତେ ଆଶାରେ ଦେଖୁଛ, ହସୁଛ। ଏହି ଅନୁଚିତ କାମ କେବଳ ତୁମେ ପୁନଃପୁନ କରୁଛ। ଏହି ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ନେଇ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ଗୋଲୋକରୁ ଯାଉ। ମୁଁ ତୁମକୁ ବିରଜା ସହ ଚନ୍ଦନବନରେ ଦେଖିଥିଲି। ମୋର ନାମ ତୁମେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ଏକଥା ଶୁଣି ବିଲିନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେଠା ୧୦୦ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ଚାରିଗୁଣା ଦୀର୍ଘ ଥିଲା। ମୁଁ ଘରକୁ ଯିବା ପରେ, ତୁମେ ଆଉଥରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଜଳରୁ ଉଠି, ସେ ଏକ ସିଦ୍ଧା ଯୋଗିନୀ ହେଲେ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ତୁମର ଶୁକ୍ର ବିସର୍ଜନ କଲେ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚମ୍ପକ ଗଛର ଗୋପୀ ସହ ଦେଖିଥିଲି। ତାଙ୍କର ରୂପ ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଯାହା ତୁମେ ଦେଇଛ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ବଣ୍ଟନ କରିଛ, ତାହାର ଏକ ଅଂଶ ଲୋଟସ୍ ମୁଖୀ ନାରୀମାନେ, ଏକ ଅଂଶ ରାଜାକୁ, ଏକ ଅଂଶ ଚନ୍ଦନ ଲେପକୁ, ଏକ ଅଂଶ ଜଳକୁ, ଏକ ଅଂଶ ଫଳ ଧାନ ଓ ସଉଠି ଫଳକୁ ଦିଆଯାଇଛି।