ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏଙ୍କୁ କହାଯାଉଛି—ସେଇ ଗଙ୍ଗା, ଯିଏ ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ବିଶେଷ ଭାବରେ ଏଭଳି ହୋଇଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ଗୋଲୋକରେ, ଏହି ଗଙ୍ଗା ଜଳର ଆକୃତିରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ। ସେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ତରଳ ପଦାର୍ଥର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟର କୌଣସି ସମାନ ନାହିଁ। ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳୀନ ଦିନମଧ୍ୟାନ ଅମ୍ବୁଜ ପୁଷ୍ପ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ହସୁଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର। ତାଙ୍କର ତେଜ ମୃଦୁ ଏବଂ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତାର ମୂର୍ତ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅଂକୁରା ଉଚ୍ଚ, ଦୃଢ଼, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗୋଳାକାର। ତାଙ୍କର ଅଧିକ ପ୍ରମାଣର ତରଙ୍ଗିତ କେଶ ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ମନୋହର ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳୀରେ କାସ୍ତୂରୀର ଚିହ୍ନ ରହିଛି। ତାଙ୍କର ଦନ୍ତପଙ୍କ୍ତି ଚମକୁଛି, ଯାହା ପକ୍କା ଦାନାର ଅନାର ପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ଇତିମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା ଲଜ୍ଜାଭରା ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଲଉକିକ ଶୋଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଅନ୍ତସ୍ଥ ଆନନ୍ଦର ଚିହ୍ନ ସହିତ ସେ ଅଚେତନ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ତିନି କୋଟି ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ତାଙ୍କର ଚମକ ସ୍ଫଟିକ ଚମ୍ପକ ପୁଷ୍ପ ପରି ଧଳା, ଚାଲିବାରେ ମଦମାତ୍ତ ହାତୀର ଗମନ ପରି ଗମ୍ଭୀର ଓ ଗର୍ବିତ। ତାଙ୍କର ଗଳାରେ ଅମୂଲ୍ୟ ମାଳା ରହିଥିଲା, ଯାହା ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପରି ପବିତ୍ର। ତାଙ୍କର ପାଦ ଅତି କମଳମୟ ତେଜରେ ଶୋଭିତ, ମୃଦୁ ଏବଂ ଦେବମାନେ ତାହାକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ। ସେ ଦିବ୍ୟ ମଣିମୟ ମହଳରୁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ମାଥାରେ କାସ୍ତୂରୀ ତିଳକ, ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ମାଥାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏହି ତିଳକ ଚମକୁଥିଲା, ଚୁଲିର ତଳେ ଅଲୋକମୟ। ତାଙ୍କର ଚୁଲି ଶୋଭାମୟ ଏବଂ ପ୍ରଚୁର, କମ୍ପିଥିଲା; ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଥିଲେ। ଏଭଳି ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ମଣିମଞ୍ଚରେ ଯାଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଗମ୍ଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ଉଠିଲେ। ଗୋପମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ନମ୍ର ଭାବେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା ଦ୍ରୁତ ଉଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ଭୟଭିତ ଏବଂ ନମ୍ର ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଏବଂ ତାଳୁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହିଦେଖି, କୃଷ୍ଣ କମଳାସନରେ ବସିଥିବା, ଭୟଭିତ ଗଙ୍ଗାକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଲେ। ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ଦେଖିଲେ, ରାଧା ଉପରେ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ଦେଖିଲେ ସେଇ ମୂଳ ଶକ୍ତି, ଯିଏ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆଦିସ୍ୱରୂପା, ସୃଷ୍ଟିର ଚିରନ୍ତନ ମୂଳ। ଏହି ରାଧା ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଧ୍ୟରେ ରୂପ ଏବଂ ଗୁଣରେ ଅପୂର୍ବ। ଶୁଭ, ସୁଭଦ୍ରା, ନିଜ ପତିଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟବତୀ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେହର ଅର୍ଧାଙ୍ଗିନୀ, ତାଙ୍କର ତେଜ, ଯୌବନ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ। ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଚମକ ସମସ୍ତ ସଭାକୁ ଆବୃତ କରି ଏହାକୁ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ କରିଦେଇଥିଲା। ସେ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାତା, ପୂଜିତ, ଗୌରବମୟ ଏବଂ ଆତ୍ମସମ୍ମାନର ଧାରିଣୀ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଧା ଜଗତ୍ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ—"ମୁଁ ସଦା ତୁମ ପାଖରେ ଚାହିଁ ରହେ, କାମନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନୟନ ରକ୍ତିମ। ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖି ସେ ମୁର୍ଛିଯାଉଛି, ଦେହରେ କୁଞ୍ଚିତ ରୋମାଞ୍ଚ ଚିହ୍ନ। ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ମୋତେ କାମନା ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ ହସୁଛ, ଏଭଳି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ବାରମ୍ବାର କରୁଛ। ଏହି ପ୍ରିୟାକୁ ନିଅ, ହେ ଚପଳ, ଏବଂ ଗୋଲୋକରୁ ଯାଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ବିରଜା ସହିତ ଚନ୍ଦନବନରେ ଦେଖିଥିଲି। ଏବଂ ଏକଥା ମୋ ନାମ ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।" ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରେ ଗୋଲୋକରେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଅବତରଣ, ତାଙ୍କର ଅଲଉକିକ ରୂପ ଓ ଶୋଭା, କୃଷ୍ଣ ଓ ରାଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ସମ୍ବାଦ ଘଟିଲା।