ଗୋଲୋକରେ ଦେବମନ୍ଦଳୀର ସଭାରେ, ଶଙ୍କର ଏପରି କହିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୀ ଶମ୍ଭୁ ଏକ ଶସ୍ତ୍ର-ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଗୋଲୋକରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ଗଙ୍ଗା ଏକ ତରଳ ରୂପରେ ଥିଲେ। ଏହି ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମା, ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ସେଇ ଧନ୍ୟା ଗଙ୍ଗା କେଉଁଠି ଗଲେ? ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ତେବେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଶାପ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ପୁଣି ଭଳି ଭାବେ ଭୈକୁଣ୍ଠକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଭାରତୀଙ୍କୁ ଭାରତ ଦେଶରେ ରଖି, ଗଙ୍ଗା ହରିଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା, ସରସ୍ୱତୀ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀ—ଏହି ତିନିଜଣୀ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା।” ନାରଦ ପୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କମଣ୍ଡଳୁ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଥିଲେ କିପରି?” ତାହାପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ହେ ମହାମୁନି, ଏହି ଗଙ୍ଗା ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ହେବାର କାରଣ ଏହା। ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ ଗଙ୍ଗା ଏକ ତରଳ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ। ଜଳମୟ ପ୍ରକୃତିର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଏହି ଦେବୀ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରଦକାଳୀନ ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ହସୁଥିବା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର। ତାଙ୍କର ଚମକ ମୃଦୁ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତାର ଅବତାର। ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ, ଦୃଢ଼, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋଳାକାର। ଘନ ଓ ତରଙ୍ଗିତ କେଶ ଚମେଳିର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ମନୋହର ଗଣ୍ଡସ୍ଥଳୀରେ କୁମ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ରହିଛି। ଚମକୁଥିବା ଦାନ୍ତମାଳା ପାକା ଦାନା ଅନାର ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଅନ୍ତରେ ଆଶା କରି, ସେ ଲଜ୍ଜାଭରା ହେଉଥିବା ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଉଠି ଆସିଥିଲେ। ସେ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଭକ୍ତିର ଚିହ୍ନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ତିନି କୋଟି ଗୋପୀଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଚମକ କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅତୁଳନୀୟ। ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଧଳା ଚମ୍ପକ ପୁଷ୍ପ ପରି ଥିଲା, ଏବଂ ଗର୍ବିତ ହାତୀର ଚାଳିରେ ଚଲୁଥିଲେ। ଅଗ୍ନି ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଅମୂଲ୍ୟ ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଦ ନବପଦ୍ମର ଚମକରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧୁର ଅନୁଭୂତି କରୁଥିଲେ। ସେ ରତ୍ନମଣିର ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ମହଳରୁ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଲାଳ ଚନ୍ଦନ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚିହ୍ନ ସହ ମୁସ୍କର ତିଳକ ଭାଲ ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଚୂଡ଼ାର ତଳେ ତାହା ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ତାଙ୍କର ଘନ ଓ ଦୀର୍ଘ କେଶ ହଳକା କମ୍ପିଥିଲା, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ଭାବରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଯାଇ ରତ୍ନମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଦଣ୍ଡାଇଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାଇଲେ। ଗୋପମାନେ ଭୟରେ ନମ୍ର ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ଗଙ୍ଗା ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଭୟଭିତ ଏବଂ ନମ୍ର ଭାବରେ ଦଢ଼ି ଦଣ୍ଡାଇ ଦଣ୍ଡାଇ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଓ ମୁଖ ଶୁଖି ଯାଇଥିଲା। କୃଷ୍ଣ କମଳାସନରେ ବସି, ଭୟଭିତ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦାନ କଲେ। ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ଦେଖିଲେ, ରାଧା ସିଂହାସନରେ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୂଳ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିର ଦୀର୍ଘ ସ୍ଥାୟୀ ମୂଳତ୍ୱ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଶୁଭଦ୍ରା, ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ନିଜ ପତିଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଧାଙ୍ଗିନୀ, ଦୀପ୍ତି, ଯୌବନ ଓ ଚମକରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ।