ସନାତନ ଦେବତା କହିଲେ, “ମୋର ମନ୍ତ୍ର, କବଚ ଓ ସ୍ତବ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କର, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ। ହଜାର ହଜାର ଓ ଶତ ଶତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ମାନବ ମୋର ମନ୍ତ୍ରର ଉପାସକ ହେବ। ଅନ୍ୟଥା, ସମସ୍ତେ ଗୋଲୋକର ବାସୀ ହେଇଯିବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟିରେ, ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଲୋକ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସହିତ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୁଏ—କିଛି ତଳେ ବସେ, କିଛି ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ବସେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବସଭାରେ ମହାଦେବ ସମ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତୁ। ଏପରି କହି ସନାତନ ଆକାଶରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନର ଏଇ ପ୍ରଭୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଣ୍ଡିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ। ଯଦି କେହି ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ମିଥ୍ୟା କହେ, ତେବେ ଶଙ୍କର ଗୋଲୋକରେ, ଦେବସଭାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହିପରି କଥା କହିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। କ୍ରମେ, ଶ୍ରୀଶମ୍ଭୁ ଏକ ଶସ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ। ଗୋଲୋକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଗଙ୍ଗା ସେତେବେଳେ ଦ୍ରବ ରୂପରେ ଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ, ପରମ ଆତ୍ମା, ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିଥିଲେ। ତେବେ ନାରଦ ପଚାରିଲେ, “ସେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳି କେଉଁଠି ଗଲେ? ଦୟାକରି ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହ।" ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ଶାପ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସେ ପୁଣି ଏହି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଫେରିଗଲେ। ଭାରତୀଙ୍କୁ ଭାରତରେ ରଖି, ସେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଗଲେ। ଗଙ୍ଗା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ—ଏହି ତିନିଜଣୀ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ।" ନାରଦ ଆଉ ପଚାରିଲେ, “ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କମଣ୍ଡଳୁ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଥିଲେ, କିପରି ଏପରି ହେଲେ?" ତାହାର ଉତ୍ତରରେ କୁହାଗଲା, “ଏହି ଗଙ୍ଗା, ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ପୂର୍ବେ ଗୋଲୋକରେ ଦ୍ରବ ରୂପରେ ଥିଲେ। ସେ ଯେଉଁ ଜଳର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ରୂପ ଅତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳୀନ ଦିନମଧ୍ୟାନ ଶତଦଳ ପଦ୍ମ ପରି, ସ୍ମିତମୁଖୀ ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର। ତାଙ୍କର ତେଜ ମୃଦୁ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତାର ମୂର୍ତ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ, ସୁଦୃଢ଼, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗୋଳାକାର। ତାଙ୍କର ଘନ ଓ ତରଙ୍ଗିତ କେଶ ମଲ୍ଲିକା ମାଳାରେ ସୁଶୋଭିତ। ଚମତ୍କାର କପୋଳରେ କୁନ୍ଦୁରି ଚିହ୍ନ ଅଛି। ତାଙ୍କର ଦନ୍ତପଙ୍କ୍ତି ପାକା ଦାନା ଦାନା ଦାଳିମ୍ବ ପରି ଚମକେ। ଲଜ୍ଜାରେ ତିନି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଉଠିଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଭବସାଗର ଚିହ୍ନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଅଚେତନ ଥିଲେ। ତିନି କୋଟି ଗୋପୀଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ତେଜ କୋଟି କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଲଜ୍ଜାଇଦେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଚମକ ସ୍ଵେତ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ପରି ଥିଲା, ଚାଲିବାରେ ତିନି ଗର୍ବିତ ହସ୍ତିନୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗଳାରେ ଅଗ୍ନିପରି ଶୁଦ୍ଧ ମୂଲ୍ୟବାନ ମାଣିକ୍ୟ ମାଳା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ପାଦ ଶତଦଳ ପଦ୍ମର ରେଖାରେ ଶୋଭିତ, ମୃଦୁ ଓ ଦେବମାନେ ଯାହାକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ। ସେ ରତ୍ନରାଜି ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ମହଲରୁ ଅବତରିଲେ। ତାଙ୍କ ଲଳାଟର ମଧ୍ୟରେ କୁନ୍ଦୁରି, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାକୃତି ତିଳକ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର କେଶର ମୂଳ ତଳେ ଏହି ତିଳକ ଜ୍ଵଳମାନ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଘନ କେଶ ଓ ସେ ନିଜେ କ୍ଷୁଦ୍ର କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଶୋଭାମୟ ଗତିରେ ସେ ରତ୍ନମଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।