ଏକ ଦିନ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡିଲେ, ଏକ ଚିତ୍ରିତ ପୁତଳି ପରି ନିର୍ଜୀବ ହେଇ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଭୂମି ଜଳରେ ଆବୃତ ହେଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ରାଧା ଓ ହରିଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ନଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଶା ଅନୁଭବ କରିଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏହି ମହାନ୍ତ ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ଏଠାରେ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସେ ସ୍ୱର କହିଲେ: "ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା, ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି। ସମସ୍ତ ମନୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତୁମେ, ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକ, ମୋର ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଶିକ୍ଷକ, ତୁମେ ନିଜେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।" "ଅପୂର୍ବ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରେ, ମୋର ମନ୍ତ୍ର, କବଚ ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ତିଆରି କର, ଏବଂ ସେଗୁଡିକୁ ଯଥାଯଥି ରକ୍ଷା କର। ହଜାର ହଜାର ମଧ୍ୟରେ, କେବଳ ଏକ ଜଣେ ମୋର ମନ୍ତ୍ର ଉପାସକ ହେବେ; ଅନ୍ୟଥା ସମସ୍ତେ ଗୋଲୋକର ନିବାସୀ ହେଇଯିବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟିରେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଲୋକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସହିତ, କିଛି ତଳେ ରହନ୍ତି, କିଛି ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ରହନ୍ତି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବସଭାରେ ମହାଦେବ କରନ୍ତୁ।" ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସନାତନ ଆକାଶରେ ନିର୍ବାନ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନର ନାୟକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନ୍ଗୁ ନିଏ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ। ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଯଦି କିଏ ମିଥ୍ୟା କହିବେ, ତାହା ଦଣ୍ଡନୀୟ। ଏପରି ଶଙ୍କର ଗୋଲୋକରେ, ଦେବସଭାରେ କଥା କହିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଓ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀଶମ୍ଭୁ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ। ଗୋଲୋକରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଗଙ୍ଗା ଏ ସମୟରେ ଜଳରୂପ ନେଇଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସର୍ବାତ୍ମା, ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ: "ସେ ସବୁଠୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଜଣେ କେଉଁଠି ଗଲେ? ଦୟାକରି ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।" ନାରାୟଣ କହିଲେ: "ଶାପ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସେ ପୁନି ଏହି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଫେରିଗଲେ। ଭାରତୀକୁ ଭାରତରେ ରଖି, ସେ ହରିଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯାଇଥିଲେ।" "ଗଙ୍ଗା, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ—ଏହି ତିନି ଜଣେ ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟା।" ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କମଣ୍ଡଳୁ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଶିର ଉପରେ ଥିଲେ।" ନାରାୟଣ କହିଲେ: "ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଗଙ୍ଗା ଏପରି ହେଇଥିଲେ।" "ପୂର୍ବରୁ ଗୋଲୋକରେ, ସେ ଜଳରୂପରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଥିଲେ। ସେ, ଜଳର ଦେବୀ, ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରଦର ଦିନ ଦିନ୍ଦିଆ ଗବୀରା ମନ୍ଦାର ପରି, ହସୁଥିବା ଏବଂ ଅତି ରୂପବତୀ। ତାଙ୍କର ଚାହାରା ମୃଦୁ ଓ ଚମକଦାର, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ, ଦୃଢ, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଉପାଧିରେ ଅତି ରୂପାଳୀ। ତାଙ୍କର ଅଧିକ ତରଙ୍ଗିତ କେଶ ଚମେଲିର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର ମନୋହର ଗାଲ ଚନ୍ଦନର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ। ତାଙ୍କର ଚମକିବା ଦାନ୍ତର ଧାଡି ରସାଳା ଦାନା ପରି ଦେଖାଯାଏ।" "କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଲଜ୍ଜାପ୍ରଭା ଭାବେ ଉଠି, ତିନି ଚାହିଲେ।" ଏହିପରି ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ପତି, ରୂପ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଗୁପ୍ତ କଥା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।