ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହାଯାଇଛି—ଗଙ୍ଗା ଜଳର ଏକ ମାତ୍ର ବିନ୍ଦୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପିତାମହ, ମହାପାପୀମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଭଳି, ବ୍ରହ୍ମା, ଗଙ୍ଗା ମାହାତ୍ମ୍ୟର ଏକୋଇଶିଟି ଶ୍ଲୋକ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଇଛି। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ନିର୍ସନ୍ତାନ ପୁଅ ପାଆନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ନାହିଁ ସେମାନେ ପ୍ରିୟା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ସେମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି; ମୂର୍ଖ ବ୍ୟକ୍ତି ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଶୁଭ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେଠିକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସାଗରପୁତ୍ରମାନେ ନାଶ ପାଇଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ସ୍ପର୍ଶିତ ପବନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଏହିପରି ଗଙ୍ଗା ମାହାତ୍ମ୍ୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତମ କଥା ଏଠି କହାଯାଇଛି। ତାପରେ ନାରଦ ପଚାରିଲେ—ଯେତେବେଳେ ରାଧା ଯାଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ କ’ଣ ଘଟିଲା? ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ କ’ଣ କଲେ? ନାରାୟଣ କହିଲେ—କୃଷ୍ଣ ରାଧାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ରାସମଣ୍ଡଳରେ ରହିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପୂଜିତ ରାଧାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀ ଏକାଠି ଗୀତ ଗାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ରାଧାଙ୍କୁ ବଡ଼ ମଣିର ମାଳା ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ମଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦାନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ଶୋଭାମୟ ବନମାଳା ଦେଲେ। ଦିବ୍ୟ, ଆଦିଶକ୍ତି ଏବଂ ସ୍ୱାମିନୀ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଥିଲେ। ଧର୍ମ ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମଜ୍ଞାନ ଏବଂ ମହାକୀର୍ତ୍ତି ଦେଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆବ୍ରୁତ୍ତିରେ ସମ୍ଭୁ ଅନେକଥର ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, ଚିତ୍ରିତ ପୁତୁଳି ଭଳି। ରାଧା ଏବଂ ହରି ବିନା ଭୂମି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳରେ ଢାକିଗଲା। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ବୁଝିଲେ। ଏପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଠି ଶରୀରହୀନ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ପ୍ରକଟ ହେଲା—“ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୟାର ମୂର୍ତ୍ତି। ସମସ୍ତ ମନୁ, ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଋଷିମାନେ, ଯଦି ତୁମେ, ହେ ଦେବଗଣ, ମୋର ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ତେବେ ତୁମେ ନିଜେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ଜଗତ୍ଶିକ୍ଷକ, ଆଦେଶ ଦିଅ। ଅପୂର୍ବ ମନ୍ତ୍ରସମୂହ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ମିଳେ, ମୋର ମନ୍ତ୍ର, କବଚ ଏବଂ ସ୍ତୋତ୍ର ତିଆରି କର, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାଯଥି ରକ୍ଷା କର। ହଜାର ଓ ଶତ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ମାନ୍ତ୍ରିକ ମୋର ମନ୍ତ୍ରର ଉପାସକ ହେବ। ଅନ୍ୟଥା, ସମସ୍ତ ଗୋଲୋକର ବାସୀ ହେବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟିରେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଲୋକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସହିତ ଥାନ୍ତି; କେହି ତଳେ ବସନ୍ତି, କେହି ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ରହନ୍ତି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବସଭାରେ ମହାଦେବ କରୁନ୍ତୁ।” ଏଭଳି କହି ସନାତନ ଆକାଶରେ ନିର୍ବାପିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜ୍ଞାନମୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କଲେ। ଗଙ୍ଗା ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଯଦି କେହି ମିଥ୍ୟା କହେ...