ନାରାୟଣ କହିଲେ—ମୁଁ ସେଇ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ ଶ୍ରୀରାଧାଙ୍କ ଦେହର ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ଗୋଲୋକରେ, ରସମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ, ରାଧାଙ୍କ ମହାମଙ୍ଗଳମୟ ଉତ୍ସବ ଅବସରରେ ସେଉଁଠି ଗଙ୍ଗା ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗଙ୍ଗା କେବେ କେବେ ଦଶ ମିଳିୟନ୍ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ଶତଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ସଠି ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ଚାରିଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ବିଶ୍ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ଚାରିଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ତିରିଶ୍ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ପାଞ୍ଚଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ଛଅ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ଦଶଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ସାତଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ଛଅଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ସାଠି ହଜାର ଯୋଜନ ଦୀର୍ଘ ଓ ତାହାର ଦଶଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ଛଅଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ଦଶ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ପାଞ୍ଚଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ହଜାର ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ସାତଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; କେଉଁଠି ହଜାର ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହାର ସାତଗୁଣି ଦୀର୍ଘ; ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ ଦଶ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୃତ; ଏଠି ଏକ କ୍ରୋଶ ପ୍ରସ୍ତୃତ ଓ ତାହା ପରେ କେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହା ଅନ୍ୟେଁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ସତ୍ୟୟୁଗରେ ଏହି ଗଙ୍ଗା ଦୁଧ ସମ ଧଳା, ତ୍ରେତାୟୁଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶୁଭ୍ର, କଳିୟୁଗରେ ଜଳ ସମ ଚମକ ଧରିଥାଏ, ଏହି ଭୂମଣ୍ଡଳରେ ଅନ୍ୟେଁ ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହାର ଶକ୍ତି ଅପୂର୍ବ, ପୁରାଣ ଓ ବେଦରେ ଯେପରି ଶୁଣାଯାଏ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜଳର ଏକ ଭିନ୍ନ ତିନି ବିନ୍ଦୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟକୁ ପବିତ୍ର କରିଦିଏ, ହେ ପିତାମହ। ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଗଙ୍ଗା ମହିମାର ଏଇ କୁଡ଼ିଏଟି ଶ୍ଲୋକ କୁହିଦିଆଯାଇଛି। ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକ ପାଠ କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସନ୍ତାନ ନଥିବା ପୁରୁଷ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଜୀବନସଂଗିନୀ ନାହିଁ ସେଉଁଠି ପ୍ରେମିକା ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠି କୀର୍ତ୍ତି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ସେଉଁଠି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି, ମୂର୍ଖ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଅନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ଵପ୍ନ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଏ ଓ ଗଙ୍ଗା ସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳେ। ନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନେଇ, ସାଗରପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁଠି ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ସେଉଁଠିକୁ ଗଲେ। ଗଙ୍ଗା ସ୍ପର୍ଶିତ ପବନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଭଳି ଗଙ୍ଗାଦେବୀଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିଦିଆଯାଇଛି। ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ରାଧା ବିଦାୟ ହେବା ପରେ କ’ଣ ଘଟିଲା? ଏଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ଲୋକମାନେ କ’ଣ କଲେ? ନାରାୟଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—କୃଷ୍ଣ, ରାଧାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ରସମଣ୍ଡଳରେ ରହିଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର ହେଇଥିଲେ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇଥିବା ରାଧାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ମହାମଣିମୟ ମାଳା ଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ସମସ୍ତ ମଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ଦିବ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ଦେଲେ। ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି, ଆଦିପ୍ରକୃତି, ସ୍ଵାମିନୀ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଥିଲେ। ଧର୍ମ ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ମହାକୀର୍ତ୍ତି ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆବ୍ହାନରେ ଶିବ ନିରନ୍ତର ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ।