ସୌତି କହିଲେ—ସେହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ମୁକୁଟ, କଣସୁତା ଓ ମଣିମାଳାରେ ଭୂଷିତ ହେଇଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଚାରି ହାତ ଥିବା ଉତ୍ତମ ସେବକମାନେ ଦେଲେ। ଦୁଇ ହାତ ଥିବା କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜପମାଳା ଧରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦଶଜଣୀ ଦାସୀମାନେ ନିୟୁକ୍ତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ସାବଧାନରେ ଉପହାର ଆଣିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶବ୍ଦ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଡାହାଣି ଚକ୍ଷୁରୁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ସେମାନେ ନଗ୍ନ, ବଡ଼ ଆକାରର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ରୁରୁ, ସଂହାର, କାଳ—ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ କଳା କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବାମ ଚକ୍ଷୁରୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ସେ ନଗ୍ନ, ବଡ଼ ଆକାରର, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଧରିଥିଲେ। ହଜାର-ହଜାର ଡାକିନୀ, ଯୋଗିନୀ ଓ ପୂଜାସ୍ଥଳର ରକ୍ଷକମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦଶ ମିଳିଅନ୍ରେ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଆକାର ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଆସିଗଲେ। ପରେ, ସୌତି କହିଲେ—ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ରତ୍ନର ମହାପ୍ରଭୁ ସହିତ ମାଳା ଦେଲେ। ସାବିତ୍ରୀକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଆଦରସହ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଧର୍ମଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଆକାର ଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ ଆକାର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ସେମାନେ ଯାହାର ଅନୁକୂଳ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ। ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଯୋଗୀଙ୍କର ଗୁରୁ ଶଂକରଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ନୀଳଲୋହିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଉକ୍ତି ଶୁଣି ହସିଲେ। ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ—“ଯାହା କେବଳ ତୁମର ପୂଜାକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ, ଦାସ୍ୟ ମାର୍ଗକୁ ବିରୋଧ, ଅସଲି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଛି, ସେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରର ଦ୍ୱାରପାଳିକା। ତାଙ୍କର ଆକାର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତ, ସେ ବିଶ୍ୱ ମାୟାର ପାଣ୍ଡୁଲିପି। ସେ ସଦା ବିବେକର ମାତା, କିନ୍ତୁ ଭଲ ବୁଝିବାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଜନାନ୍ତି ନାହିଁ, ମୋତେ ପତ୍ନୀ ଦିଅନ୍ତୁ; ମୋ ପ୍ରକୃତ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଦୟାକରି ବର ଦିଅନ୍ତୁ। ତୁମ ସେବାର ପ୍ରେମ ମୋ ମନରେ ଅବିରତ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ। ପାଞ୍ଚମୁଖରେ ତୁମର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତୁମର ଗୁଣ ଓ ମଙ୍ଗଳର ଆଶ୍ରୟ। ଅନେକ କୋଟି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ମନ ତୁମ ଆକାରର ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଉ। ତୁମ ସେବା, ପୂଜା, ନମସ୍କାର, ଓ ତୁମ ନାମ ଗାଇବାରେ; ସ୍ମରଣ, ସ୍ତୁତି, ତୁମ ନାମ ଓ ଗୁଣ ଜପ, ଶୁଣିବା, ଓ ପାଠରେ; ଆତ୍ମାର ଉତ୍ସର୍ଗ ଓ ପ୍ରତିଦିନ ତୁମକୁ ନିବେଦିତ ଭୋଜନରେ; ମୁଁ ତୁମର ଲୋକ, ତୁମ ଜଗତ, ତୁମ ଆକାର, ତୁମ ସାନିଧ୍ୟ ଓ ତୁମ ଅଭିନିମଗ୍ନତା ପାଉ। ଅଣୁତ୍ୱ, ଲଘୁତ୍ୱ, ପ୍ରାପ୍ତି, ଚେଷ୍ଟା ସ୍ଵାଧୀନତା, ମହାନତା; ସର୍ବଜ୍ଞତା, ଦୂରସ୍ତ ଶ୍ରବଣ, ଅନ୍ୟ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ; ଅମୃତତ୍ୱ ଓ ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି—ଏହି ଅଠରା ସିଦ୍ଧି ମନେ ରଖାଯାଏ। କୀର୍ତି, ଯଶ, ସତ୍ୟବାଣୀ, ଧର୍ମ, ଉପବାସ; ଦେବପୂଜା, ଦେବଦର୍ଶନ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ପରିକ୍ରମା; ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ, ରୁଦ୍ରତ୍ୱ, ବିଷ୍ଣୁତ୍ୱ ଓ ପରମ ଦଶା; ଏହି ସମସ୍ତ ଓ ଯାହା କହାଯାଇଛି, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ। ଶର୍ବଙ୍କର ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହି ଯୋଗୀଙ୍କର ଗୁରୁକୁ କହିଲେ—“ମୋ ସେବା କର, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବର, ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବର। ଅମୃତତ୍ୱ ପାଉ, ମୃତ୍ୟୁର ମହାବିଜୟୀ ହେଉ।