ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଭକ୍ତ ନିଜ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ ପରେ, ଅପରାଧହୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଚ୍ଚନା କଲେ। ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଶିବଙ୍କୁ ଓ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପାର୍ବତୀଦେବୀଙ୍କୁ ସେ ପୂଜିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟ କଥାକୁ ଶୁଣ, ନାରଦ। ପରେ ସେ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଗଙ୍ଗାଦେବୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ସୁଧା ଚମ୍ପା ଫୁଲର ଧଳା ବର୍ଣ୍ଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପିନ୍ଧା ପୋଷାକ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲା, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ମଧୁର ହସ ଓ ଖୁସି ମୁହଁ, ସଦା ଯୁବତୀ ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କ ଘନ କେଶ ମାଳା ଜାସ୍ମିନ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଗଣ୍ଡରେ କସ୍ତୂରୀ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଶୁଭ୍ର ଅଳଙ୍କାର। ମୁହଁର ଦାନ୍ତମାଳା ମୁକ୍ତାର ଚମକରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ନ ଦୁଇ ଅଂଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନାଡିଆ ଫଳର ଭଳି ଗଠିତ। ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମିଥିବା କମଳର ଚମକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁକୁଟର କୋରଲ ଗଛର ରେଣୁରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଯାଇଛି। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତପସ୍ବୀମାନେ ପିନ୍ଧିଥିବା ଫୁଲର ମାଳାକୁ ଆକର୍ଷିତ କଳା ମଧୁମକ୍ଷିକା ଶୃଙ୍ଖଳ ଅଳଙ୍କୃତ କରୁଛି। ଏହି ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ କୃପା କରିବାକୁ ସଦା ଉତ୍ସୁକ ଓ ଅନୁଗ୍ରହଦାତ୍ରୀ। ଏଭଳି ଭାବରେ ତିନିପଥର ମଙ୍ଗଳମୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଭକ୍ତ ଏହିପରି ବିଧିରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ—ପ୍ରଥମେ ଆସନ, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଜଳ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେବା ଉଚିତ। ପରେ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଓ ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଧି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଇ, ହାତ ଜୋଡି ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଓ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ତା'ପରେ କୌଥୁମ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ-ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ସଂବାଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: "ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମ ଚରଣର ସ୍ତୋତ୍ର ପାପ ନାଶ କରେ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।" ତା'ପରେ ନାରାୟଣ କହିଲେ: "ମୁଁ ସେହି ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଯିଏ ରାଧାଙ୍କ ଶରୀରର ସାର ରୂପେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।" ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ଗୋଲୋକରେ, ରାସମଣ୍ଡଳରେ, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଘେରିଥିବା ଶୁଭ ରାଧା ମହୋତ୍ସବରେ ଗଙ୍ଗାଦେବୀ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ବିସ୍ତୃତି ବିବର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଛି: କେଉଁଠି ସେ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତ ଓ ତାହାର ଶତ ଗୁଣା ଲମ୍ବ, କେଉଁଠି ସେ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତ ଏବଂ ଚାରି ଗୁଣା ଲମ୍ବ, କେଉଁଠି ବିଶି ହଜାର ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତ ଏବଂ ଚାରି ଗୁଣା ଲମ୍ବ, କେଉଁଠି ତିରିଶି ହଜାର ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଗୁଣା ଲମ୍ବ, କେଉଁଠି ଛଅ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତ ଏବଂ ଦଶ ଗୁଣା ଲମ୍ବ, ଆଉ କେଉଁଠି ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତ ଏବଂ ସାତ ଗୁଣା ଲମ୍ବ। ଏପରି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତି ଏପରି ଅପାର। ପାତାଳରେ ଭୋଗବତୀ ଦଶ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତ, କେଉଁଠି ଏକ କ୍ରୋଶ ପ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଅଧିକ କମିଯାଏ। ସତ୍ୟଯୁଗରେ ଗଙ୍ଗା ଦୁଧ ପରି ଧଳା, ତ୍ରେତାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କଳିଯୁଗରେ ପାଣି ପରି ଚମକିଥାଏ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ତାହା ନାହିଁ। ପୁରାଣ ଓ ବେଦରେ ଶୁଣିଥିବା ଏହି ଦେବୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପୂର୍ବ ଓ ଅତୁଳନୀୟ।