ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହିପରି କହିଲେ—“ତୁମ ଭାର୍ତ୍ତା, ରୁଦ୍ରର ରୂପରେ, ଲବଣ ସମୁଦ୍ରର ଆକାର ଧାରଣ କରିବେ। ସମୁଦ୍ର ମୋର ଏକ ଅଂଶ, ଏବଂ ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅବତାର। ଭାରତରେ ଯେତେ ନଦୀ ଅଛନ୍ତି, ଭାରତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ହେ ଦେବୀ, କଳିଯୁଗର ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ସମୁଦ୍ର ସହ ଗୁପ୍ତ ଏକତାର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବ। ଭାଗୀରଥଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୁତିମାଳା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବେ। କୌଥୁମ ପ୍ରଦତ୍ତ ଧ୍ୟାନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ, ସେମାନେ ତୁମେଠାରେ ଧ୍ୟାନ କରି ଉପାସନା କରିବେ। ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ‘ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା’ ବୋଲି ଶତଶଃ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାଏ, ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ପାପୀଙ୍କ ସ୍ନାନର ପାପ ତୁମ ପାଖରେ ଆସିଯିବ। ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ପାପୀଙ୍କ ଶବ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାର ପାପ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଧାରଣ କରିବ। ଯେଉଁଠି ଗଙ୍ଗା ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋର ନାମ ଓ ଗୁଣର ସ୍ତୁତି ହେଉଛି, ସେଠି ସରସ୍ୱତୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀମାନେ ସହିତ, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମ ପବିତ୍ର ଧୂଳି ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ମଧ୍ୟ ପାପୀ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋର ନାମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ହରିଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ପରିଚାରକ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ବହୁ ପୁଣ୍ୟ ସଂଚୟ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ତୁମ ଉପରେ ରଖାଯାଏ। ଶରୀରର ସଂସ୍କାର ଓ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରାଯିବା ପରେ, ଯଦି କୌଣସି ଅଜ୍ଞାନୀ ତୁମ ପାଣି ସ୍ପର୍ଶ କରି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଏଠି ତୁମ ନାମ ସ୍ମରଣ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଏଠି ମୋର ନାମ ସ୍ମରଣ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ତେବେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବା ଅନ୍ୟଏଠି ମୃତ୍ୟୁରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ। ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ସହଜରେ ପବିତ୍ର କରିପାରିବେ। ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କ ପରିବାରଜନମାନେ, ହେ ଶୁଭେ, ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ଚିତ୍ତ ହେବେ। ସେମାନେ କେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁନ୍ଥିବେ, ଜାଣି ବା ଅଜାଣି, ଯେଉଁ କୌଣସି ଅବସ୍ଥାରେ ହେଉ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହେବେ। ଏପରି କହି, ଶ୍ରୀହରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ଏବଂ ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କିଛି କହିଲେ। ଭାଗୀରଥ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ପରେ ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମା, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ—ହେ ବେଦଜ୍ଞଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜା ନିଷ୍ଠା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—ସେ ନିଜ ପାଦ ଧୋଇ, ଶୁଧ୍ଧି କରି, ସଂଯମ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେ ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ ବିଘ୍ନ ବିନାଶ ପାଇଁ ଗଣେଶଙ୍କୁ, ପାପହୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ଓ ବୁଦ୍ଧି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ହେ ନାରଦ, ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ। ସେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଯିଏ ଚମ୍ପକ ପୁଷ୍ପର ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପାପ ନାଶିନୀ। ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଣିମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା, ହଳକା ହସ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ, ସଦା ଯୁବତୀ ରୂପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଘନ କେଶରାଶି, ଚମେଳିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଗଣ୍ଧକ ତିଲକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶୂଭ୍ର ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ମୁକୁତିର ଦାନ୍ତମାଳା ମୋତିର ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକୁଥିଲା। ଦୁଇ ଉଦ୍ଭାସିତ ଏବଂ ଶ୍ରୀଫଳ ଆକୃତିର ସ୍ଥନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପଦେଶ ଓ ଭାଗୀରଥଙ୍କ ଭକ୍ତିମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ତରକ୍ରମରେ ଘଟିଲା।