ଏହି ଉତ୍କଳିତ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ ନେଇ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଆଣିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ ଭଗୀରଥ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଏକ ମହା ଭକ୍ତ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ। ଭଗୀରଥ ଗଙ୍ଗା ଆଣିବା ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟା ସମୟରେ ଭଗୀରଥ ଦେଖିଲେ ଦୁଇଟି ହାତ ଥିବା ଏକ ଯୁବକ, ଯିଏ ଏକ ଫ୍ଲୁଟ୍ ଧରିଥିଲେ ଏବଂ ଗୋପାଳକ ପରି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେହି ଯୁବକ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନଥିଲା, ସେ ଦୃଷ୍ଟା ଭାବରେ ରହିଥିଲେ, ଗୁଣ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଶୁକରେ ବସିଥିଲେ, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଲୀଳାରେ ଭଗୀରଥ ଚାହିଥିବା ଦାନ ପାଇଲେ, ଏହି ଦାନ ତାଙ୍କ ବଂଶକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଥିଲା। ସେ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିକୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ଦେବାର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରି, ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ଅନୁଭବ କରି, ଗଙ୍ଗା ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ସଗରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଶୁଧ୍ଧ କର।" ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିରେ ରହି, ଦେବୀୟ ରଥରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ କର୍ମର ଉପଭୋଗ ଶେଷ କରି, ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମରେ ଉତ୍କର୍ଷ ପାଇଥିଲେ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ ଯେ ଗଙ୍ଗାର ସ୍ପର୍ଶ ଓ ବାୟୁରେ ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ମୌସଲା ଦିନରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ପାପ କରିଥିବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସହିତ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି ଫଳ ଦିଆଯାଇଛି, ସେହିପରି ହୋଇଥାଏ। "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସାଧାରଣ ଦିନରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣ।" ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦିନାନ୍ତରେ ସ୍ନାନ କଲେ ତିରିଶ ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ। ତାପରେ ଉତ୍ତରାୟଣରେ ଦଶ ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ। ଅକ୍ଷୟ ଦିନରେ ଏହି ଫଳ ସମାନ, କିନ୍ତୁ ଏହା ବେଦରେ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ। ସାଧାରଣ ଦିନରେ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ସ୍ନାନ କଲେ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ। ମାଘ ଶୁକ୍ଳ ସପ୍ତମୀ ଓ ଭୀଷ୍ମାଷ୍ଟମୀରେ ଏହି ଫଳ ଅଧିକ ମିଳେ। ନନ୍ଦା ଦିନରେ ଦୁଇ ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ, ଏହା ଦୁର୍ଲଭ। ନନ୍ଦା ସମାନ ଭାରୁଣୀ ଓ ପୂର୍ବରୁ ଚାରି ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଦିନରେ ସାଧାରଣ ସ୍ନାନ ଠାରୁ ଦଶ ମିଲିଅନ ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଂଶ ଉଦୟ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବ, ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଫଳ ଚାହନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେବେ ଉତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ କାନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଏକ ଶତ ପୁର୍ବପୁରୁଷ ଓ ଏକ ଶତ ପରମ୍ପରା ପିତୃ, ଭଉଣୀ, ଭାଇ, ଭଉଜ, ମାମୁ, ଗୁରୁ, ଜ୍ଞାନ ଦାତା, ମିତ୍ର, ସାଥୀ—ସମସ୍ତେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଯାନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ଭାରତର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଚରଣାମୃତ ସ୍ଥାନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୀର୍ଥ ହୋଇଯାଏ। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସଦା ନୈବେଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଖାନ୍ତି ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳ ତାଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ତାଙ୍କର ପାପ ଗରୁଡଙ୍କ ଆଗରେ ସାପ ଭଳି ପଳାଇଯାଏ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସଦା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ।