ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ବିଷ୍ଣୁ ପୁରାଣର କଥାରେ, ଏହିପରି କହାଯାଇଛି—ଯେଉଁଠି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ଯେପରି ପାପର ଭାଗୀ ହୁଏ, ତେଣୁ ଯେଉଁଠି କେହି ଯଜ୍ଞ କରି ମାଟିକୁ ଦୁଧରେ ଛିଟାଇ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସେଉଁପରି ଭୟଙ୍କର ପାପର ଭାଗୀ ହୁଏ। ଏହିପରି ଯେଉଁଠି କେହି ଭୂକମ୍ପ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ମାଟି ଖୋଦେ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏକ ପାପ ହୁଏ। ଏହି ଭୂମି, ଯାହା ହରିଙ୍କ ଉରୁ ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ, ତାକୁ ଉର୍ବୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ଓ କ୍ରତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ଏହା କ୍ଷୀଣ ହୁଏ, ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଏହା ଲୟ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଏହି ଭୂମି କଶ୍ୟପଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବରେ ଅଚଳ ଷ୍ଠିତିର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାଏ। ଏହାକୁ ପୃଥୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବରେ ପୃଥ୍ୱୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ବିଶାଳତା ପାଇଁ ମହୀ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ତାପରେ ନାରଦ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି, "ହେ ବେଦବିଦ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ଆପଣ ମୋତେ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କ କଥା କହନ୍ତୁ।" ଏହି ଦେବତାମୟୀ ଗଙ୍ଗା, ଭାରତରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରୁ ଆସିଥିଲେ। କିପରି, କେଉଁଠି, କେଉଁ ଯୁଗରେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରି ପୃଥିବୀକୁ ପଠାଇଥିଲେ? ସୂର୍ୟବଂଶୀ ରାଜା ସଗର, ଯିଏ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ, ସତ୍ୟର ଦେହଧାରୀ, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ସତ୍ୟଚିନ୍ତକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ରାନୀ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ପୁଅ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାନୀ, ପୁଅ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଶତବର୍ଷ ପରେ, ସେ ଏକ ମାଂସପିଣ୍ଡ କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶିବ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ମାଂସପିଣ୍ଡ ରୁ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରତାପୀ ପୁଅ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ, ମୁନି କପିଳଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ସବୁ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ଶାପ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଅସମଞ୍ଜସ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦିଳୀପ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଆନ୍ତର୍ଗତ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଅଂଶୁମାନ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଭାଗୀରଥ ଦେବୀଙ୍କ ଆନ୍ତର୍ଗତ ପାଇଁ ଶତହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ। ଶେଷରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଥିବା, ଭାଁସୁରି ଧରିଥିବା, ଗୋପବେଶରେ ଏକ ଯୁବକଙ୍କୁ। ସେଇ ଚିରସ୍ୱାଧୀନ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ଅବତାର, ଗୁଣରହିତ, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, ଶାକ୍ଷୀସ୍ୱରୂପ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମ ଥିଲେ। ଅଗ୍ନିରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ, ଶୁକଙ୍କ ଶରୀରରେ ବିରାଜିତ, ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଲୀଳାରେ, ଭାଗୀରଥ ଚାହିଁଥିବା ବର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ବଂଶର ଉଦ୍ଧାରକ ହେଲେ। ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି, ଦେବସ୍ତୁତି କରି, ମାନସିକ ଉଦ୍ବେଗରେ କମ୍ପିତ ଶରୀରରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମୋ ଆଦେଶରେ, ତୁମେ ସଗରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କର। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ଦେବ ରଥରେ ବିହାର କରୁଛନ୍ତି। ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମର କର୍ମ ଭୋଗ ଶେଷ କରିଛନ୍ତି। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଏ, ଗଙ୍ଗା ଜଳର ସ୍ପର୍ଶ ଓ ବାୟୁରେ ଏମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।" "ମୌସଲା ଦିନରେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ କଲେ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେ ପାପ ଅଛି, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। କିଛି ଲୋକ କହନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି ଫଳ କୁହାଯାଇଛି, ସେହିପରି ହୁଏ।" "ହେ ସୁନ୍ଦରି, ସାଧାରଣ ଦିନରେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣ। ସୂର୍ୟଙ୍କ ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଦିନରେ ଏହାର ମହତ୍ତ୍ୱ ତିରିଶ ଗୁଣା ଅଧିକ ହୁଏ।" ଏପରି ଭାବେ, ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କ ଅବତରଣ, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ନାନର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି।