ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଛି—ଯେଉଁ ଅଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ପରିତ୍ୟକ୍ତ କୂଆରେ ଏକ ନୂତନ କୂଆ ଖୋଦେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ପୋଖରୀରୁ ମାଟି ଉଠାଇ ଫେଲେଇଥାଏ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ପିତା କିମ୍ବା ପିତୃଧର୍ମା ନିମିତ୍ତ ନିବେଦିତ ପିଣ୍ଡ ଦେଇନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦୀପକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧା ହୋଇଥାନ୍ତି। ମୁକୁତା, ମଣି, ହୀରା, ସୁନା, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରତ୍ନ, କିମ୍ବା ଶିବଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ପୂଜିତ ପଥର ଭୂମିରେ ରଖିଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର, ଷ୍ଟୋତ୍ର, ପଥରରୁ ଆସିଥିବା ପାଣି, ଫୁଲ, ତୁଳସୀ ପତ୍ର; ମାଳା, ଫୁଲର ମାଳା, କମ୍ଫର, ହଳଦୀ; ଚନ୍ଦନ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା, କୁଶ ଗଛର ମୂଳ; ପୁସ୍ତକ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର ଭୂମିରେ ରଖିଦିଅନ୍ତି—ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ ଭୟଙ୍କର ପାପ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଜ୍ଞ କରି ପରେ ଭୂମିକୁ ଦୁଧରେ ସିଞ୍ଚନ କରନ୍ତିନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଭୂକମ୍ପ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଭୂମି ଖୋଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଭୂମିର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ କହାଯାଇଛି—ଯାହା ହରିଙ୍କର ଉରୁରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା, ସେହି ଉର୍ବୀ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଯଜ୍ଞ ଓ କ୍ରିୟାରେ ଅଳ୍ପ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହୋଇଯାଏ, ସେ ଅଚଳ ଭାବରେ କଶ୍ୟପଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ ପୃଥୁଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବରେ ପୃଥ୍ୱୀ ଏବଂ ମହୀ ନାମରେ ଉପଲକ୍ଷିତ, ତାଙ୍କର ବିଶାଳତା ପାଇଁ ମହୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଏହି ଶିକ୍ଷା ପରେ, ନାରଦ ମୁନି ଜିଜ୍ଞାସା କରିଲେ—“ଏବେ ଆପଣ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କର କଥା କହନ୍ତୁ, ଓ ବେଦଜ୍ଞ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ, ଭାରତର ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରୁ ଭାରତରେ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀ କେମିତି, କେଉଁଠି, କେଉଁ ଯୁଗରେ, କେଉଁ ଜଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରେରିତ ହେଇଥିଲେ? ସୂର୍ୟବଂଶୀ ରାଜା ସଗର, ରାଜାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟର ଅବତାର, ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା, ସତ୍ୟ ବାକ୍ୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ନିରତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ମହଳି ଓ ଏକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯିଏ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୋଭାମୟ। ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ମହଳି, ପୁତ୍ର ଆଶାରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ପରେ, ସେ ଏକ ମାଂସପିଣ୍ଡ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଶମ୍ଭୁ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ, ତାଙ୍କଠାରେ ଆସିଲେ। ସେହି ମାଂସପିଣ୍ଡରୁ ଏକାଧିକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ, କପିଲ ଋଷିଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଅସମଞ୍ଜ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଦିଲୀପ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଅଂଶୁମାନ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭଗୀରଥ ଏକ ମହାଭକ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ। ସେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାପରେ, ସେ ଦୁଇଟି ହାତ ଓ ଫ୍ଲୁଟି ଧରିଥିବା, ଗୋପାଳ ରୂପରେ ପରିଧାନ କରିଥିବା ଏକ ଯୁବକୁ ଦେଖିଲେ। ସେହି ସ୍ୱୟଂ ଇଚ୍ଛାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସ୍ୱାଧୀନ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଥିଲେ, ଅସଙ୍ଗ, ସାକ୍ଷୀ ଭାବରେ, ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ, ପ୍ରକୃତି ପାରେ। ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର, ଶୁକରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ, ଭଗୀରଥ ଚାହିଁଥିବା ବର ପାଇଲେ, ତାଙ୍କର ବଂଶର ଉଦ୍ଧାର ହେଲା। ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ଦେବତା ଷ୍ଟୁତି କରି, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଭକ୍ତିରେ ବିଭୋର ହୋଇ, ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କଥା କହିଲେ...