ଏହି କଥାରେ କହାଯାଉଛି, ଯିଏ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଫସଲ ସହିତ ଭୂମି ଦାନ କରେ, କିମ୍ବା ଯିଏ ଗ୍ରାମ, ଜମି କିମ୍ବା ଧାନ ଦେଇଥାଏ କିମ୍ବା ନେଇଥାଏ, ସେମାନେ ଏବଂ ଯିଏ ଏହି ଭୂମି ଦାନକୁ ଅନୁମୋଦନ କରେ, ସେମାନେ ଏହି କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜୀବିକା ଦୂର କରିଦିଏ, ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ପୌତ୍ରାଦି ସମେତ ଭୂମିରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ସମୃଦ୍ଧି ହରାଇଥାନ୍ତି। ଯିଏ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଚଳା ରାସ୍ତା ହଟାଇ ଏଠି ଫସଲ ଲଗାଏ, କିମ୍ବା ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ପୋଖରୀ ସଫା କରି ତାହାର ରାସ୍ତା କିମ୍ବା ଫସଲ ଦେଇଦିଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷୀ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଅନ୍ୟର କୂଆରେ ପଞ୍ଚ ହୋମ ନ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରେ, କିମ୍ବା ଅଭିଲାଷାବଶତଃ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ମାଟିରେ ବୀଜ ପକାଇଦିଏ, ଯିଏ ପୁରୁଷ ହୋଇ ପାଣିରେ ତରଙ୍ଗ କରେ କିମ୍ବା ପାଣି ଖୋଦେ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ପୁରୁଣା କୂଆରେ ଅବିବେକୀ ଭାବେ ନୂଆ କୂଆ କରେ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ପୋଖରୀର ମାଟି କାଢ଼ି ବାହାରେ ଫିଙ୍କିଦିଏ—ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅପରାଧ ଓ ପାପର ସୂତ୍ର। ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିତା କିମ୍ବା ପିତୃରକ୍ଷକଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରେନାହିଁ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ପାପରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଦୀପକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଦିଏ, ସେ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ, ହିରା, ସୁନା ଓ ରତ୍ନ ଭୂମିରେ ରଖିବା ମଧ୍ୟ ଅପରାଧ। ଯିଏ ଶିବଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ପୂଜିତ ଶିଳା ଭୂମିରେ ରଖେ, କିମ୍ବା ଷ୍ଟୋନର ପାଣି, ଫୁଲ, ତୁଳସୀ ଆଦି ଭୂମିରେ ରଖେ, ମାଳା, ଫୁଲ ମାଳା, କପୂର, ହଳଦୀ, ଚନ୍ଦନ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, କୁଶ ମୂଳ ଭୂମିରେ ରଖିଦିଏ, ସେମାନେ ମହାପାପ କରନ୍ତି। ପୁସ୍ତକ କିମ୍ବା ଉପବୀତ ଭୂମିରେ ରଖିବା ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରକାର ଦୋଷ ଦିଏ। ଏହି ସମସ୍ତ କାମ କରିଥିବା ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ ପାପର ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଯଜ୍ଞ କରି ପରେ ମାଟିକୁ ଦୁଧ ଦେଇ ଶୁଧ୍ଧ କରେନାହିଁ, କିମ୍ବା ଭୂକମ୍ପ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ମାଟି ଖୋଦେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷୀ। ଏହି ଭୂମି, ଯାହା ହରିଙ୍କ ଜଂଘାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଉର୍ବୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯାହା ଯଜ୍ଞ ଓ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୟ ହୁଏ, ଯାହା ସଂହାର ସମୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହୁଏ, ସେ ହେଉଛି କଶ୍ୟପଙ୍କ କନ୍ୟା, ଅଚଳ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ ପୃଥୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଥିବାରୁ ପୃଥ୍ୱୀ ଓ ତାଙ୍କ ମହାନତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ମହୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ମୁନି ପଚାରିଲେ, “ହେ ବେଦଜ୍ଞ ବର, ଏବେ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କ କଥା କୁହ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟରୁ, ଭାରତପତିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରୁ ଆସିଥିଲେ। କେଉଁଠି, କେଉଁ ବୟସରେ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରି ପୃଥିବୀକୁ ଆଣିଥିଲେ?” ତା’ପରେ କଥା ଆସେ, ସୂର୍ୟବଂଶୀ ରାଜା ସଗର, ଯିଏ ତ୍ରୁତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ସତ୍ୟଚିନ୍ତନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଏକ ରାନୀ ଓ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୁଅ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ରାନୀ, ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶାରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ଶତବର୍ଷ ପରେ ସେ ଏକ ମାଂସପିଣ୍ଡ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହିବେଳେ ଶିବ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେହି ମାଂସପିଣ୍ଡରୁ ସମସ୍ତେ ପୁଅ ହେଲେ, ଶକ୍ତି ଓ ପରାକ୍ରମରେ ସମୃଦ୍ଧ। କିନ୍ତୁ ଋଷି କପିଳଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସେହିଠାରେ ଅସମଞ୍ଜସ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦିଲୀପ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ତପ କଲେ।